Rozdział 3: 7-11

"Dlatego, jak mówi Duch Święty: Dziś, jeśli głos jego usłyszycie,  nie zatwardzajcie [nie zamykajcie] [nie znieczulajcie] serc waszych, jak podczas buntu [rozdrażnienia], w dniu kuszenia [próby] na pustyni,  gdzie kusili mnie ojcowie wasi i [doświadczali] wystawiali na próbę, chociaż oglądali dzieła moje przez czterdzieści lat.  Dlatego miałem wstręt [czułem obrzydzenie][rozgniewałem się] [zniechęciłem się] do tego pokolenia i powiedziałem: Zawsze ich zwodzi serce [błądzą swoim sercem]; nie poznali też oni dróg moich,  tak iż przysiągłem w gniewie moim: Nie wejdą do odpocznienia mego."

"Chodźcie, oddajmy pokłon i padajmy przed nim; klęknijmy przed PANEM, naszym Stwórcą. On bowiem jest naszym Bogiem, a my ludem jego pastwiska i owcami jego rąk. Dzisiaj, jeśli jego głos usłyszycie; Nie zatwardzajcie waszych serc jak w Meriba, jak w czasie kuszenia na pustyni; Kiedy mnie wystawiali na próbę wasi ojcowie, doświadczali mnie i widzieli moje dzieła. Przez czterdzieści lat czułem odrazę do tego pokolenia i powiedziałem: Ten lud błądzi sercem i nie poznał moich dróg; Przysiągłem im w gniewie, że nie wejdą do mego odpoczynku.” Psalm 95:6-11

"Całe zgromadzenie synów Izraela wyruszyło z pustyni Sin, robiąc postoje, według rozkazu PANA, i rozbili obóz w Refidim, gdzie nie było wody, aby lud mógł się napić.  Dlatego lud spierał się z Mojżeszem, mówiąc: Dajcie nam wody, abyśmy się napili. Mojżesz odpowiedział im: Dlaczego kłócicie się ze mną? Czemu wystawiacie PANA na próbę?  Lud zaś pragnął tam wody i szemrał przeciwko Mojżeszowi, mówiąc: Po co wyprowadziłeś nas z Egiptu, aby uśmiercić nas, nasze dzieci i nasze bydło pragnieniem?  Wtedy Mojżesz zawołał do PANA: Cóż mam uczynić z tym ludem? Jeszcze trochę, a mnie ukamienują.  I PAN powiedział do Mojżesza: Idź przed ludem i weź ze sobą niektórych ze starszych Izraela. Weź także w rękę swoją laskę, którą uderzyłeś w rzekę, i idź.  Oto stanę przed tobą tam, na skale na Horebie, i uderzysz w skałę, a wypłynie z niej woda, którą lud będzie pił. I Mojżesz uczynił tak na oczach starszych Izraela.  I nadał temu miejscu nazwę Massa [hebr. kuszenie, doświadczenie] i Meriba [hebr. kłótnia] z powodu kłótni synów Izraela i dlatego, że wystawili na próbę PANA, mówiąc: Czy PAN jest wśród nas, czy nie?" Księga Wyjścia 17:1-7


„Odpoczywał więc lud dnia siódmego.”
Księga Wyjścia 16:30

Słowo odpocząć wg słownika języka polskiego pochodzi od słowa począć, oznaczającego rozpoczęcie jakieś aktywności, jakiegoś procesu. Odpocząć to; przerwać jakąś czynność, pracę związaną z wysiłkiem w celu zregenerowania sił ; pozbyć się uczucia zmęczenia, zajmując się czymś, co sprawia przyjemność ; zrobić sobie przerwę w wykonywaniu uciążliwej czynności

Dzisiejsze rozważanie będzie poświęcone odpoczywaniu. Dlaczego Panu Bogu potrzebny jest odpoczynek? Dlaczego Pan Bóg podarował człowiekowi, a nawet ziemi, dzień, jakiś okres przeznaczony na odpoczynek? Odpoczynek jest tak ważny, że Pan Bóg nazwał dzień odpoczynku, dniem świętym. Co to znaczy, że on jest święty? Czy odpoczynek to tylko udział w niedzielnym nabożeństwie, czy przeczytanie fragmenty Pisma Świętego w gronie rodzinnym? O jakim odpoczynku mówi autor Listu do Hebrajczyków?

Przeglądałem kilka artykułów na temat odpoczynku, i to co zwróciło moją uwagę to fakt, że ludzie nie potrafią, nie lubią odpoczywać. Hebrajczycy też nie lubili, wygląda na to, że Pan Bóg „na siłę wciskał im” sabat jako dzień odpoczynku. W jednym z eksperymentów, ludzie woleli być krótkotrwale „kopnięci” prądem niż spędzić jakiś czas z własnymi myślami, nic nie robiąc. Poniżej kilka cytatów z sieci na ten temat.

”Całkowita bezczynność nas przeraża i to do tego stopnia, że większość wolałaby nawet ranić samych siebie, niż pozostać sam na sam z własnymi myślami.” „Nasz organizm działa na tak wysokich obrotach, że kiedy wreszcie może nic nie robić, to nie bardzo potrafi się wyciszyć.”

”Dla naszego zdrowia psychicznego niezwykle ważny jest odpoczynek. Z utęsknieniem więc czekamy na weekend, czy urlop. Gdy jednak wreszcie nadchodzi wolny dzień, to okazuje się, że nie potrafimy się zrelaksować. Okazuje się, że umiejętności wypoczywania wielu z nas powinno dopiero się nauczyć.”

”Jak się dzisiaj ludziom żyje? Szybko – to jedna z najczęstszych odpowiedzi. Czasu brakuje momentami chyba nawet bardziej niż pieniędzy, po prostu niemożliwością wydaje się upchanie wszystkiego do zrobienia w przeciągu tych śmiesznych 24 godzin. Och, gdyby tak można było wreszcie rąbnąć obowiązki w kąt i po prostu zająć się sobą. Wypocząć. Pospać do południa. Porobić coś naprawdę przyjemnego. Ileż można, tak żyć na podkręconych obrotach, w pędzie, jadając posiłki w biegu, byle nie uronić ani jednej cennej sekundy. Fajnie tak pomarzyć, ale zaraz potem przed oczami wyświetla się lista zadań, przypominają się zaległe obowiązki i po prostu każda wolna chwila budzi wyrzuty sumienia. Jest marnotrawstwem, a przecież głównym celem powinna być maksymalna efektywność. Wypoczywanie ją zabija, dlatego kiedy już można się oddać się słodkiemu nieróbstwu, mnóstwo ludzi nie wie nawet, jak się do tego zabrać.”

”Wypoczynek jest luksusem.”

”I ukończył Bóg w siódmym dniu dzieło swoje, które uczynił, i odpoczął dnia siódmego od wszelkiego dzieła, które uczynił. I pobłogosławił Bóg dzień siódmy, i poświęcił go, bo w nim odpoczął od wszelkiego dzieła swego, którego Bóg dokonał w stworzeniu. Księga Rodzaju 2:2;3

W tym wierszu hebrajskie słowo ‘sabath’ znaczy odciąć się od, przerwać coś, zakończyć, zaniechać pracy. Greckie słowo ‘katapausis’ znaczy ‘uspokojenie, wyciszenie np. uspokojenie wiatrów, usunięcie z urzędu, odpoczynek, niebiańskie błogosławieństwo, w którym mieszka Bóg. Słowo to pochodzi od innego słowa ‘katapauó’ odpocząć, oznacza ustanie zakończenie czegoś, uspokojenie, prowadzić do cichej siedziby.

„I rzekł Pan do Mojżesza: Powiedz synom izraelskim: Zaiste, przestrzegać będziecie sabatów moich, gdyż to jest znakiem między mną a wami po wszystkie pokolenia wasze, abyście wiedzieli, żem Ja Pan, który was poświęcam. Przestrzegajcie więc sabatu, bo jest dla was święty. Kto go znieważy, poniesie śmierć, gdyż każdy, kto wykonuje weń jakąkolwiek pracę, będzie wytracony spośród swego ludu. Sześć dni będzie się pracować, ale w dniu siódmym będzie sabat, dzień całkowitego odpoczynku, poświęcony Panu. Każdy, kto w dniu sabatu wykona jakąkolwiek pracę, poniesie śmierć. Synowie izraelscy będą przestrzegać sabatu, zachowując sabat w pokoleniach swoich jako przymierze wieczne. Między mną a synami izraelskimi będzie on znakiem na wieki, bo w sześciu dniach stworzył Pan niebo i ziemię, a dnia siódmego odpoczął i wytchnął. Księga Wyjścia 31:13-17

To co mnie najbardziej zastanawia, to fakt, że ludzie ignorowali dzień odpoczynku, nie chcieli, nie umieli „nic nie robić cały dzień.” Do tego stopnia, że Pan Bóg wymuszał na nich ten odpoczynek pod karą śmierci. Dziwne, prawda?

„Jak już wspomniałem, nawet ziemia miała czas odpoczynku„ Lecz w roku siódmym będzie mieć ziemia sabat całkowity, odpoczynek, sabat dla Pana. Nie będziesz obsiewał swego pola ani obcinał swojej winnicy.” Księga Kapłańska 25:4

Tylko w Bogu spoczywa moja dusza,
od niego pochodzi moje zbawienie

Odpoczynek nie dotyczy tylko ciała, ale i ducha i duszy. Doskonały odpoczynek dotyczy wnętrza człowieka. Taki pełny odpoczynek jest możliwy w Bogu i nie dotyczy tylko jednego dnia w tygodniu. Zbawienie jest również odpoczynkiem. Powierzenie w ufności swojego życia Bogu, daje odpoczynek.

"Tak bowiem mówi Pan BÓG, Święty Izraela: W nawróceniu i spokoju będziecie zbawieni; w ciszy i ufności będzie wasza siła. Ale nie chcieliście;" Księga Izajasza 30:15

"Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a ja wam dam odpoczynek. Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode mnie, że jestem cichy i pokornego serca, a znajdziecie odpoczynek [ukojenie] dla waszych dusz. Moje jarzmo bowiem jest przyjemne, a moje brzemię lekkie." Mateusza 11:28-30

”Jedynie w Bogu jest uciszenie [uspokojenie] duszy mojej, Od niego jest zbawienie moje. … Jedynie w Bogu jest uciszenie duszy mojej, Bo w nim pokładam nadzieję moją!” Księga Psalmów 62:2,6

Dzisiejszy fragment nawiązuje do wędrówki Izraela przez pustynie do Ziemi Obiecanej. Historie na które powołuje się autor Listu do Hebrajczyków są ważnym ostrzeżeniem dla uczniów Jezusa, abyśmy byli posłuszni, nie buntowali się i nie zatwardziali swoich serc

Hebrajczycy na pustyni dopuszczali się permanentnej ‘parapikrasmos’ – prowokacji : kuszenia, doświadczania, próbowania Pana Boga. A to było przyczyną Bożego rozgniewania. Użyte tu greckie słowo ‘prosochthizó’ oznacza gniewać się, być niezadowolonym, oburzonym, irytować kogoś. Niektóre tłumaczenia oddają to bardziej dosadnie, że Pan Bóg poczuł odrazę, wstręt do tego narodu. W efekcie naród nie wszedł do swojego odpocznienia, czyli do opływającej w mleko i miód Ziemi Obiecanej. To odpocznienie jest zaledwie słabym odbiciem wiecznego odpocznienia w niebiańskiej Ojczyźnie.

Wędrujący po pustyni ludzie, byli na pewno zmęczeni, utrudzeni, często spragnieni, głodni. Byli w drodze. Marzyli o zakończeniu tej wędrówki. Jak wreszcie położą się w trawie, przed swoim domem, gdzieś tam nad Jordanem. To było Boże, JEGO, odpoczniecie. Nie weszli… bo zwiodło, zawiodło ich, ich własne serce, własny sposób rozumowania, odczucia.

Księga Jeremiasza 17.9 mówi: „Podstępne [zdradliwe] [przewrotne] jest serce, bardziej niż wszystko inne, i zepsute, któż może je poznać? To zdradliwe "serce" spowodowało że Izrael musiał na wiele lat opuścić Ziemie Obiecaną; "A wy czyniliście jeszcze gorzej niż wasi ojcowie, bo oto każdy z was postępuje według uporu swego złego serca, nie słuchając mnie; Dlatego wyrzucę was z tej ziemi do ziemi, której nie znaliście, ani wy, ani wasi ojcowie, i tam będziecie służyć innym bogom dniem i nocą, gdzie nie okażę wam miłosierdzia." Jeremiasza 16:12

Rozdział 3:6

 „Chrystus zaś, jako Syn, był nad swoim domem. Jego domem my jesteśmy, jeśli ufność i chwalebną nadzieję aż do końca wytrwale [niewzruszoną] zachowamy.”

Pan Bóg lubi mieszkać wśród swoich stworzeń, wśród ludzi. Choć ma Niebo, wspaniały Tron, a przed sobą bezkresną szmaragdowo – kryształową toń. To mimo tych niebiańskich wspaniałości szuka miejsca zamieszkania wśród ludzi.

W Księdze Objawienia 21:2,3 czytamy; I widziałem miasto święte, nowe Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga, przygotowane jak przyozdobiona oblubienica dla męża swego. I usłyszałem donośny głos z tronu mówiący: Oto przybytek Boga między ludźmi! I będzie mieszkał z nimi, a oni będą ludem jego, a sam Bóg będzie z nimi,"

Na ogół ludzie wybierają się do Nieba, a tutaj widzimy, że Bóg planuje rozbić swój namiot, swoje mieszkanie pośrodku ludzi. Powyższy fragment z księgi Objawienia w tłumaczeniu mesjańskim zawiera bardzo wyraźne odwołanie do Przybytku na pustyni za czasów Mojżesza. „Usłyszałem donośny głos od tronu mówiąc; Spójrz! Sz’china Boga jest z ludźmi, i będzie On mieszkał wśród nich. Będą jego ludem, a On sam (Bóg z nimi) będzie ich Bogiem”

Sz’china, inaczej też Szekina to pełna chwały obecność Boga. Ta Sz’china wypełniała σκηνη namiot, przybytek na pustyni. Ta sama cudowna chwała Boża jest obiecana ludowi, a dokładniej ludom Bożym na nowej ziemi. A Bóg zamieszka, rozciągnie namiot pośrodku swojego ludu, a także pośród mieszkańców ziemi.

I będę wśród nich mieszkał; będę ich Bogiem

Pan Bóg dążył i dąży do przebywania wśród swojego ludzi. Chciał postawić namiot w pośrodku ludzkiego obozowiska, potem zamieszkał w świątyni. W okresie ewangelii fizycznym adresem zamieszkania Boga na ziemi jest ekklesja, ciało Pana Jezusa. Gdzie On jest „nad domem”. W wieczności Bóg będzie miał rozbity swój „namiot” swoją „szekinę” w postaci pięknie ozdobionego, świętego miasta, Nowego Jeruzalem.

„Umieszczę też przybytek mój wśród was i dusza moja nie obrzydzi was sobie. Będę się przechadzał wśród was i będę waszym Bogiem, a wy będziecie moim ludem.” 3Moj. 26:11-12; „I wystawią mi świątynię, abym zamieszkał pośród nich,” 2 Moj. 25:8; „Abyście pamiętali i wypełniali wszystkie moje przykazania, i byli świętymi Boga waszego. Jam jest Pan, wasz Bóg, który was wywiodłem z ziemi egipskiej, aby być dla was Bogiem, Jam jest Pan, Bóg wasz.” 4 Moj. 15:40-41; „I zawrę z nimi przymierze pokoju, będzie to przymierze wieczne z nimi. Okażę im łaskę, rozmnożę ich i postawię swoją świątynię wśród nich na wieki. I będę wśród nich mieszkał; będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem. I poznają narody, że Ja jestem Pan, który uświęcam Izraela, gdy moja świątynia będzie wśród nich na wieki.” Ezech. 37:26-28; „Lecz takie przymierze zawrę z domem izraelskim po tych dniach, mówi Pan: Złożę mój zakon w ich wnętrzu i wypiszę go na ich sercu. Ja będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem.” Jer. 31:33

Opis podobnego, pięknego miasta widzimy u proroka Ezechiela. Rzeczą godną uwagi i zapamiętania jest nazwa tego miasta. „Obwód miasta wynosi osiemnaście tysięcy łokci. A nazwa miasta będzie od dziś brzmieć: Pan tam mieszka.” Ezech. 48:35

A jego domem my jesteśmy…

W dzisiejszym fragmencie czytamy, że tak jak Mojżesz był postawiony jako gospodarz, zarządca „nad domem”, tak i Chrystus jest „ponad swoim domem”. A jego domem my jesteśmy.

” Mając więc, bracia, ufność, iż przez krew Jezusa mamy wstęp do świątyni drogą nową i żywą, którą otworzył dla nas poprzez zasłonę, to jest przez ciało swoje, oraz kapłana wielkiego nad domem Bożym, Hebr. 10:19- 21

Podobną myśl mamy zapisaną w 1 Tym.3:13-15 „Bo ci, którzy dobrze służbę pełnili, zyskują sobie wysokie stanowisko i prawo występowania w sprawie wiary, która jest w Chrystusie Jezusie. Piszę do ciebie w nadziei, że rychło przyjdę do ciebie: gdyby jednak przyjście moje się odwlokło, to masz wiedzieć, jak należy postępować w domu Bożym, który jest Zgromadzeniem [ekklesją] Boga żywego, filarem i podwaliną [podporą] prawdy.”

Idąc dalej w naszych rozważaniach, dochodzimy do tych znanych nam miejsc w Nowym Testamencie, w których jest mowa o tym, że uczniowie Jezusa są Jego świątynią, Jego miejscem zamieszkania.

”Odpowiedział Jezus i rzekł mu: Jeśli kto mnie miłuje, słowa mojego przestrzegać będzie, i Ojciec mój umiłuje go, i do niego przyjdziemy, i u niego zamieszkamy.”  Ewangelia Jana 14:23

 „Czy nie wiecie, że jesteście świątynią Bożą i Duch Boży mieszka w was?” 1 Kor. 3:16

 „Czy nie wiecie, że ciało wasze jest świątynią Ducha Świętego, który jest w was, którego macie od Boga, i nie należycie do siebie samych? Drogo bowiem jesteście kupieni. Oddajcie więc chwałę Bogu w ciele waszym i w duchu waszym, one są Boże.” 1 Kor. 6:19,20

”A jakie jest porozumienie między świątynią Bożą a bożkami? Albowiem wy jesteście świątynią Boga żywego, jak powiedział Bóg: Zamieszkam w nich i będę się przechadzał pośród nich, i będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem.  Dlatego wyjdźcie spośród nich i bądźcie odłączeni, mówi Pan, i nieczystego nie dotykajcie, a Ja was przyjmę.  I będę dla was Ojcem, a wy będziecie dla mnie synami i córkami, mówi Pan Wszechmogący. 2 Kor. 6:16-18

”Przez Niego bowiem mamy przystęp do Ojca, jedni i drudzy w jednym Duchu.  I dlatego już nie jesteście obcymi i przychodniami, ale współobywatelami świętych i domownikami Boga, Zbudowanymi na fundamencie apostołów i proroków, którego kamieniem węgielnym jest Jezus Chrystus,  W którym cała budowa razem spajana wzrasta w świętą w Panu świątynię;  W którym i wy jesteście wspólnie budowani, na mieszkanie Boga w Duchu.” Efezjan 2:18-22

„Zbliżając się do Niego, do kamienia żywego, przez ludzi wprawdzie odrzuconego, ale u Boga wybranego i kosztownego,  I wy sami, jako żywe kamienie, jesteście budowani w dom duchowy, w kapłaństwo święte, by przez Jezusa Chrystusa przynosić Bogu godne przyjęcia duchowe ofiary.” 1 Piotra 2:5

Jeśli tylko....

 Przeczytajmy jeszcze raz wiersz szósty w Biblii Gdańskiej; „Ale Chrystus jako syn nad domem swoim panuje, którego domem my jesteśmy, jeźli tylko tę pewną ufność i tę chwałę nadziei aż do końca stateczną zachowamy.”

W końcowych słowach tego wiersza autor wzywa nas do wierności, do zachowania pewnej ufności oraz statecznej, niezachwianej, niczym nie zmąconej nadziei. Podobną zachętę znajdujemy w Liście  Pawła do Kolosan oraz w innych fragmentach Listu do Hebrajczyków.

"I was, którzy niegdyś byliście mu obcymi i wrogo usposobionymi, a uczynki wasze złe były,  teraz pojednał w jego ziemskim ciele przez śmierć, aby was stawić przed obliczem swoim jako świętych i niepokalanych, i nienagannych,  jeśli tylko wytrwacie w wierze, ugruntowani i stali, i nie zachwiejecie się w nadziei, opartej na ewangelii, którą usłyszeliście, która jest zwiastowana wszelkiemu stworzeniu pod niebem, a której ja, Paweł, zostałem sługą." Kol.1:21-23

"Wszak Bóg nie jest niesprawiedliwy, aby miał zapomnieć o dziele waszym i o miłości, jaką okazaliście dla imienia jego, gdy usługiwaliście świętym i gdy usługujecie. Pragniemy zaś, aby każdy z was okazywał tę samą gorliwość dla zachowania pełni [pewności] nadziei aż do końca," Hebr. 6:11

"Mając więc, bracia, ufność, iż przez krew Jezusa mamy wstęp do świątyni  drogą nową i żywą, którą otworzył dla nas poprzez zasłonę, to jest przez ciało swoje,oraz kapłana wielkiego nad domem Bożym,  wejdźmy na nią ze szczerym sercem, w pełni wiary, oczyszczeni w sercach od złego sumienia i obmyci na ciele wodą czystą;  trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, bo wierny jest Ten, który dał obietnicę. Hebr. 10:19 -23

Rozdział 3: 1-5

"Dlatego, bracia święci, [współ]uczestnicy [towarzysze] powołania niebieskiego, zwróćcie [baczną] uwagę na Apostoła [Posłańca] i Arcykapłana naszego wyznania, Jezusa,  bo On jest wierny Temu, który Go uczynił, jak i Mojżesz w całym Jego domu.  O tyle nawet większej czci [szacunku] godzien jest od Mojżesza, o ile większą cześć od domu ma jego budowniczy. Każdy bowiem dom jest przez kogoś zbudowany, a Tym, który zbudował wszystko, jest Bóg.  I Mojżesz wprawdzie był wierny w całym domu Jego, ale jako sługa na świadectwo tego, co miało być powiedziane;"

Autor Listu chce aby wierzący Żydzi (a także my z pogan) skierowali wzrok na Jezusa. Nie na proroków, ani nie na Abrahama, również nie na Mojżesza, ale na Jezusa. Owszem, prorocy, Abraham i Mojżesz są godni naszej uwagi. Prorocy byli wzorem odwagi, Abraham człowiekiem nadziei, a Mojżesz przykładem wierności i pokory.

W 4 Mojżeszowej 12:3 czytamy, że „Mojżesz był najpokorniejszym ze wszystkich ludzi, którzy mieszkali na ziemi.”

Dalej rzekł Pan: „Słuchajcie moich słów: Jeżeli jest u was prorok Pana, to objawiam mu się w widzeniu, przemawiam do niego we śnie.  Lecz nie tak jest ze sługą moim, Mojżeszem. W całym moim domu jest on wiernym.  Z ust do ust przemawiam do niego, i jasno, a nie w zagadkach. I prawdziwą postać Pana ogląda on.” 4 Moj. 6-7

Żydzi mówili; a Mojżesz powiedział to, a Mojżesz powiedział tamto. Myślę, że uczniowie Jezusa żydowskiego pochodzenia mieli tendencję patrzenia na Mojżesza jak na guru. Później miejsce Mojżesza zajęli różni czcigodni rabini, a dla chrześcijan Ojcowie kościoła i inni wybitni teologowie.  Dlatego dzisiaj mamy kilkadziesiąt tysięcy chrześcijańskich denominacji wpatrzonych, każda w swojego „Mojżesza”.

Pan Jezus sam poczynił zarzut Żydom; „Na katedrze [krześle nauczyciela] Mojżesza zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze.” Ewangelia Mateusza 23:2

Ówcześni teologowie i pasterze byli tak zapatrzeni na Mojżesza, że nie dostrzegli Jezusa.

”Wówczas go [uzdrowionego ślepego od urodzenia] zelżyli i rzekli: Bądź ty sobie Jego uczniem, my jesteśmy uczniami Mojżesza.” Ewangelia Jana 9:28

Mojżesz był na tyle ważną postacią dla Żydów, że Paweł pisze nawet o chrzcie w jego imię; „i wszyscy byli ochrzczeni w [imię] Mojżesza, w obłoku i w morzu;” 1 list do Koryntian 10:2

Bóg nie zapomina o Mojżeszu, jest On nadal ważną postacią dla chrześcijan, tak jak i prorocy i inni bohaterowie wiary. Będziemy o nich mówić gdy dotrzemy do jedenastego rozdziału. Mimo tego wzrok adresatów i czytelników Listu do Hebrajczyków, musi być skierowany przede wszystkim na Jezusa.

W dzisiejszym fragmencie na uwagę zasługuje wierność. To cecha która łączy Mojżesza z Panem Jezusem. Obaj byli wierni w „całym domu Bożym”. Wierność, lojalność bezinteresowne oddanie się drugiej osobie, to cechy dzisiaj raczej wśród ludzi rzadko spotykane. Wręcz przeciwnie ludzie są nielojalni, przekupni, niestali, zdradzieccy. Paweł pisał o tym do Tymoteusza; „Wiedz o tym, że w dniach ostatecznych nastaną trudne czasy. Ludzie będą … zdradzieccy”

Tymczasem [On] jest wierny…
Bóg jest wierny…

1 Jana 1:9; 2 Kor. 1:18

"Niewzruszenie trzymajmy się nadziei, którą wyznajemy, gdyż wierny jest Ten, który złożył obietnicę." Hebr. 10:23

"I zobaczyłem otwarte niebo, i oto biały koń, a Ten, który na nim siedzi, nazywany jest Wierny i Prawdziwy — w sprawiedliwości sądzi i walczy." Objawienie 19:11

"Wierny jest Ten, który was powołuje; On też tego dokona." 1 Tes 5:24

A wierny jest Pan, który was utwierdzi i ustrzeże od złego. II Tes 3:3

Słowo Boże również i nas zachęca do wierności... "Bądź wierny  aż do śmierci, a dam  ci wieniec [koronę] życia." Objawienie 2:10

Spójrzcie na Jezusa

 Wiliam Barcaly w komentarzu do Listu do Hebrajczyków zwraca naszą uwagę na słowo 'spójrzcie'.

"Zachęca on swoich czytelników, aby zwrócili uwagę na Jezusa. Używa przy tym ciekawego słowa 'katanoein'. Nie oznacza ono po prostu spojrzenia czy zwrócenia uwagi. Każdy może spojrzeć na coś lub prawie bezwiednie coś zauważyć. Słowo to oznacza jednak skoncentrowanie uwagi na czymś w taki sposób, by przyswoić sobie lekcję, jakiej dana rzecz lub osoba nam udziela. W Łk 12,24 Jezus używa tego samego słowa, gdy powiada: „Spójrzcie na kruki”.

W zasadzie nie mówi on „rzućcie okiem na kruki”, lecz „przypatrzcie się uważnie krukom i nauczcie się lekcji, jakiej Bóg chce was przy ich pomocy nauczyć”. Jeżeli chcemy przyswoić sobie chrześcijańską prawdę, samo spojrzenie na coś nie wystarczy; musi być skoncentrowane przyglądanie się, wysiłkowi umysłu musi towarzyszyć zdecydowana chęć poznania ukrytego znaczenia danej rzeczy.

Podstawą tego przypatrywania się jest fakt,  że sami czytelnicy Listu są współuczestnikami powołania niebiańskiego. Powołanie chrześcijanina posiada dwojaki kierunek: przychodzi ono z nieba i powołuje go do nieba.

Jest to głos pochodzący od Boga i nawołujący nas do Boga. Powołanie to wymaga skoncentrowania uwagi, a to ze względu na swoje pochodzenie, jak i przeznaczenie. Człowiek nie może lekceważąco odnieść się do zaproszenia pochodzącego od Boga i kierującego ku Bogu."

Rozdział 2:16 – 3:1

„Bo przecież [oczywiście] ujmuje się On nie za aniołami [nie przyjął natury aniołów], lecz ujmuje się za potomstwem [przygarnia potomstwo] Abrahama. Dlatego [stąd też] musiał [był zobowiązany] we wszystkim upodobnić się do braci, aby mógł zostać miłosiernym i wiernym arcykapłanem przed Bogiem dla przebłagania go za grzechy ludu. A że sam przeszedł przez cierpienie i próby [doświadczenia] [był kuszony], może dopomóc tym, którzy przez próby [doświadczenia] przechodzą [są w pokusach]. A zatem, bracia święci, których łączy to samo niebiańskie powołanie, wpatrujcie się [uważnie przyjrzyjcie, skupcie swoją uwagę na] w Jezusa, apostoła Bożego i najwyższego kapłana [arcykapłana] naszego wyznania.”

Poprzednie rozważania koncentrowały nasze myśli na patrzeniu na Jezusa. W Hebr. 2:9 czytaliśmy; „widzimy Jezusa.” Teraz mamy zachętę; „wpatrujcie się na Jezusa” skupcie na Nim całą swoją uwagę, on jest naszym arcykapłanem. A przede wszystkim jest kapłanem dla braci Żydów mesjańskich. List jest pisany do ludzi, głównie Żydów (?), którzy Jezusa nie widzieli osobiście, a tylko słyszeli o Nim opowieści. Jedni uważali Go za jednego z buntowników, bluźnierców, inni za legendarną postać, działacza społecznego, dobrego człowieka. Była potrzeba przedstawić im Jezusa, kim On jest, czego dokonał i właśnie dokładnie to robi autor Listu.

Czy List do Hebrajczyków, jak sugeruje tytuł, jest adresowany tylko do Żydów mesjańskich, czy też do wszytkach chrześcijan, bowiem w myśl apostoła Pawła,  my wszyscy jesteśmy potomkami Abrahama. W Hebrajczyków 2:11 czytaliśmy, "z jednego jesteśmy" braćmi. Tym jednym może być Bóg Ojciec, Adam a także Abraham, co wynika z kontekstu.

„Obietnica natomiast pochodzi z wiary, by była dziełem łaski i aby w ten sposób zachowała swą moc dla całego potomstwa: nie tylko dla potomstwa z Prawa, ale dla potomstwa żyjącego dzięki wierze Abrahama. On jest ojcem nas wszystkich.” Rzymian 4:16

”Abraham uwierzył Bogu, który właśnie za to uznał go za sprawiedliwego.   Wiedzcie więc, że tylko ci, którzy wierzą, są synami Abrahama. (  Właśnie Pismo, które przewidziało, że Bóg usprawiedliwi pogan dzięki wierze, ogłosiło Abrahamowi radosną nowinę: Przez ciebie otrzymają błogosławieństwo wszystkie ludy ziemi.   Tak więc ci, którzy wierzą, są błogosławieni na równi z Abrahamem, który uwierzył.” Galacjan 3: 6-9

Pan Jezus stał się człowiekiem, aby we wszystkim upodobnić się do braci. To "stanie się podobnym" do nas wiele Go kosztowało; "”Lecz ogołocił [pozbawił znaczenia, opustoszył] samego siebie, przyjmując postać sługi i stając się podobny do ludzi;   A z postawy [zewnętrznej postaci] uznany [znaleziony jako] za człowieka, uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej.” Filipian 2:7;8

Stał się podobnym do nas, doświadczył prób, kuszenia, cierpienia, odrzucenia. Doświadczył tego wszystkiego, czego my doświadczamy, dlatego jest najlepszym duchowym przywódcą, Arcykapłanem.

"Nie mamy bowiem najwyższego kapłana, który by nie mógł współczuć naszym słabościom, lecz kuszonego we wszystkim podobnie jak my, ale bez grzechu." Hebrajczyków 4:15

"Każdy bowiem najwyższy kapłan wzięty spośród ludzi, dla ludzi jest ustanowiony w sprawach odnoszących się do Boga, aby składał dary i ofiary za grzechy; Który może współczuć nieświadomym i błądzącym, gdyż sam podlega słabościom. I z tego powodu powinien, jak za lud, tak i za samego siebie składać ofiary za grzechy. A nikt sam sobie nie bierze tej godności, tylko ten, który zostaje powołany przez Boga, tak jak Aaron. Podobnie i Chrystus nie sam siebie okrył chwałą, aby stać się najwyższym kapłanem, ale ten, który powiedział do niego: Ty jesteś moim Synem, ja ciebie dziś zrodziłem." Hebrajczyków 5:1-5

"Takiego to przystało nam mieć najwyższego kapłana: świętego, niewinnego, nieskalanego, oddzielonego od grzeszników i wywyższonego ponad niebiosa;  Który nie musi codziennie, jak tamci najwyżsi kapłani, składać ofiar najpierw za własne grzechy, a potem za grzechy ludu. Uczynił to bowiem raz, ofiarując samego siebie.  Prawo bowiem ustanawiało najwyższymi kapłanami ludzi, którzy podlegają słabościom, słowo zaś przysięgi, która nastąpiła po prawie, ustanowiło Syna doskonałego na wieki." Hebrajczyków 7:26-28

"Lecz Chrystus, gdy przyszedł jako najwyższy kapłan dóbr przyszłych, przez większy i doskonalszy przybytek, nieuczyniony ręką, to jest nienależący do tego budynku;  Ani nie przez krew kozłów i cieląt, ale przez własną krew wszedł raz do Miejsca Najświętszego, zdobywszy wieczne odkupienie." Hebrajczyków 9:11,12 

W czasie gdy był pisany List do Hebrajczyków, arcykapłan był  człowiekiem posłusznym Rzymowi, skorumpowanym, żeby nie powiedzieć bezbożnym i mało znaczącym narzędziem w rękach Rzymian. Zdaje się, że ostatni arcykapłan Fanni syn Samuela był patriotą, zelotą. Był przywódcą sił rewolucyjnych i zginął podczas zniszczenia Świątyni Heroda w 70 roku n.e.

Żydzi nie mieli w arcykapłanach wzorca godnego do naśladowania. Poza nielicznymi osobami, takimi jak Aaron, Jozue, Sadok nie reprezentowali godnie Pana Boga. A powinna to być osoba święta, oddzielona od świata i przeznaczona dla Boga, fizycznie doskonała, pobożna, poświęcona Panu. Tylko on mógł raz w roku, w Dniu Pojednania  wejść z krwią poza zasłonę do miejsca najświętszego. 

"Aaron będzie nosił imiona synów izraelskich na napierśniku wyrocznym na swoim sercu, gdy będzie wchodził do miejsca świętego, ku stałej pamięci przed Panem.  Do napierśnika wyrocznego włożysz urim i tummim, aby były na sercu Aarona, gdy będzie stawał przed obliczem Pana. Tak nosić będzie Aaron na swym sercu ustawicznie przed obliczem Pana wyrocznie dla synów izraelskich. ... Zrobisz też diadem ze szczerego złota i wyryjesz na nim jak na pieczęci napis: Poświęcony Panu. Przymocujesz go sznurem z fioletowej purpury do zawoju na głowie. Będzie on na przedzie zawoju. Aaron będzie go miał na czole, ponieważ Aaron będzie nosił uchybienia popełnione przy świętych ofiarach, które składać będą synowie izraelscy przy wszystkich swoich świętych darach. I będzie zawsze na jego czole dla zjednania im łaski Pana." Księga Wyjścia 28:29-38

"Będą święci dla swego Boga i nie będą bezcześcili imienia swego Boga, składają bowiem ofiary PANA spalane w ogniu oraz chleb swego Boga. Będą więc święci  Najwyższy kapłan wśród swoich braci, na którego głowę została wylana oliwa namaszczenia i który został poświęcony, aby wkładać na siebie święte szaty, nie będzie odsłaniał swej głowy i nie rozedrze swoich szat;" Księga Kapłańska 21:6,10

Zbawiciel jest  miłosiernym i wiernym arcykapłanem.

Miłosierdzie i łaska to atrybuty Boga. Bóg jest miłosierny i jest Ojcem miłosierdzia czytamy o tym w Łukasza 6:36 i 2 Koryntian 1:3; "Dlatego bądźcie miłosierni, jak i wasz Ojciec jest miłosierny.", "Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, Ojciec miłosierdzia i Bóg wszelkiej pociechy." Miłosierny jest również Jego Syn, jak mogłoby być inaczej.

Mamy Arcykapłana, który zniszczył diabła i jego dzieła [2:14],wyzwolił nas z niewoli lęku przed śmiercią [2:15], jest miłosierny i ujmuje się za nami [2:16,17],pomaga tym którzy są kuszeni, doświadczają prób [2:18]. Skupmy więc naszą całą uwagę na Nim. O to apeluje autor listu.

Dzisiaj widzimy jak wiele rzeczy i sytuacji próbuje, niestety często skutecznie, odwieść nasz wzrok od Jezusa. Ten dzisiejszy fragment jest napomnieniem i zachęceniem by nie tracić z oczu naszego Zbawiciela

W dzisiejszym fragmencie czytamy, że Jezus może dopomóc tym, którzy przez próby przechodzą. W jęz. Greckim są tutaj słowa ‘peirasmon’ i ‘peirazomenois’ można przetłumaczyć jako próby, testy, doświadczenia albo pokusy. Jest kwestią dyskusyjną które słowo jest tutaj najbardziej odpowiednie. Pan Jezus był i doświadczany i kuszony. Kuszony przez diabła i to nie tylko przez czterdzieści dni na pustyni.

”Kiedy diabeł skończył całe kuszenie, odstąpił od niego na jakiś czas.” Łukasza 4:13; ”Lecz on odwrócił się i powiedział do Piotra: Odejdź ode mnie, szatanie! Jesteś dla mnie zgorszeniem, bo nie pojmujesz tego, co Boże, ale to, co ludzkie.” Mateusza 16:23

I jeszcze jedna myśl. Fakt, że Jezus jest Arcykapłanem oznacza, że stoi On na czele kapłanów. A kapłanami są nie duchowni różnych wyznań i denominacji, ubrani w specjalne szaty, ale uczniowie Jezusa. "Ale wy jesteście rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, abyście rozgłaszali cnoty tego, który was powołał z ciemności do cudownej swojej światłości;" 1 List Piotra 2:9; "i uczynił nas rodem królewskim, kapłanami Boga i Ojca swojego, niech będzie chwała i moc na wieki wieków. Amen." Objawienie 1:6

Rozdział 2: 9-15

"Gdy mówi: Opowiem imię Twoje moim braciom, pośrodku zgromadzenia [ekklesia] zaśpiewam Ci hymn. I ponownie: Ja będę pokładał w Nim ufność. I ponownie: Oto ja i dzieci, które dał mi Bóg. Ponieważ dzieci są uczestnikami [udziałowcami, wspólnikami] ciała i krwi, podobnie [pod każdym względem] i On stał się ich uczestnikiem [wspólnikiem]], aby przez śmierć zniszczyć [unieszkodliwić] tego, który ma swoją siłę w śmierci, to jest diabła, I żeby wyswobodzić [wyzwolić] tych, którzy z powodu lęku przed śmiercią przez całe życie podlegli byli niewoli."

Oto widzimy Jezusa, "…Wypadało bowiem [Bogu Ojcu], dla którego jest wszystko i przez którego jest wszystko, aby, doprowadzając wielu synów do chwały, wodza ich zbawienia [Chrystusa] uczynił doskonałym przez cierpienie. Zarówno bowiem ten, który uświęca [Ojciec], jak i uświęceni, z jednego [ z Ojca lub z Adama] są wszyscy. Z tego powodu [Syn] nie wstydzi się nazywać ich braćmi; Mówiąc: Oznajmię twoje imię moim braciom, pośród zgromadzenia [ekklesia] będę ci śpiewał [hymn]. I znowu: Będę pokładał w nim ufność. I znowu: Oto ja i dzieci, które dał mi Bóg.

Musimy ciągle pamiętać, że jest to list napisany do braci Żydów mesjańskich. Autor często cytuje Stary Testament, a zwłaszcza Psalmy, by umocnić ich w wierze w Jezusa. Umocnić w wierze, która ciągle była podważana przez, wrogich im braci Żydów.

W tym fragmencie mamy odwołanie do Psalmu 22. Dawid wypowiedział PANU słowa tej pieśni w dniu, gdy Pan go wybawił z rąk wszystkich jego wrogów i z ręki Saula. II Samuelowi 22:3 nn. To jest proroczy psalm mesjański. Już na początku padają słowa, które czytaliśmy w pierwszych wersach Listu do Hebrajczyków. „Boże mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś?”; „Wszyscy, którzy mnie widzą, szydzą ze mnie, wykrzywiają usta, potrząsają głową, mówiąc: Zaufał PANU, niech go wyzwoli; niech go ocali, skoro go kocha.”; „Dzielą między siebie moje szaty i o moją tunikę rzucają losy.” I teraz dochodzimy do wiersza 22; „Będę głosił twoje imię moim braciom, będę cię chwalił pośród zgromadzenia.” Widzimy bardzo wyraźny związek tych słów z osobą Zbawiciela.

Dalej autor listu cytuje Psalm 22: 2; „PAN moją skałą, moją twierdzą i wybawicielem. Mój Bóg moją opoką, której będę ufał, moją tarczą i rogiem mego zbawienia, moją warownią.” Oraz fragment z Izajasza 8:18; „ Oto ja i dzieci, które PAN mi dał, jesteśmy znakami i cudami w Izraelu od Pana zastępów, który mieszka na górze Syjon.”

Rozdział drugi mówi o człowieczeństwie Pana Jezusa. Który ma z ludźmi wspólnotę ciała i krwi, a także współudział w śmierci. Mamy tutaj pokazaną realność ludzkiej natury Chrystusa. Użyte tutaj słowo 'kekoinōnēken' oznacza partnerstwo, współuczestnictwo, wspólnotę, komunię. Jezus zakosztował śmierci. „Z łaski Bożej zakosztował śmierci za każdego.” Hebrajczyków 2:9

"Alleluja. Będę wysławiał PANA całym sercem w radzie prawych i w zgromadzeniu."
Psalm 111:1

Z jakiego jeszcze powodu Chrystus nie wstydzi się nazywać wierzących swoimi braćmi? Bo może wśród swoich uczniów ogłaszać imię Boże, co oznacza ogłaszać Jego świętość i charakter, bo może przebywać w zgromadzeniu [ekklesia] i wraz z nimi zaśpiewać Bogu pieśń chwały. I wreszcie co ciekawe, może ich nazwać nie tylko braćmi ale i dziećmi, którzy są z Nim uczestnikami ciała i krwi. Są z Nim powiązani więzami krwi. „Oto ja i dzieci, które dał mi Bóg. Ponieważ dzieci są uczestnikami [udziałowcami, wspólnikami] ciała i krwi.”

"I kto to bracia moi? I wyciągnąwszy rękę ku uczniom swoim, rzekł: Oto matka moja i bracia moi! Albowiem ktokolwiek czyni wolę Ojca mojego, który jest w niebie, ten jest moim bratem i siostrą, i matką." Mateusza 12:48-50

Nadzieja grzesznika znika przy śmierci
Przypowieści 11:7

Oto widzimy Jezusa... który również  wyzwala od lęku przed śmiercią; "I żeby wyswobodzić tych, którzy z powodu lęku przed śmiercią przez całe życie podlegli byli niewoli." To jest bardzo ważny wers, również i dla nas w czasie ogłoszonej na świecie pandemii koronawirusa. Widzimy jak wiele osób ociera się o śmierć. Śmierć rozpanoszyła, rozgościła się w mediach i w umysłach ludzi, którzy podlegają niewoli lęku przed śmiercią.

Paweł w Liście do Rzymian 5:14 napisał, że; „śmierć panowała od Adama.” Pan Jezus jest dawcą życia i zwycięzcą nad śmiercią. Sam powiedział „Jeszcze tylko krótki czas i świat mnie oglądać nie będzie; lecz wy oglądać mnie będziecie, bo Ja żyję i wy żyć będziecie.” Jana 14:19; następnie; „Jam jest zmartwychwstanie i żywot; kto we mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie.” Jana 11:25 oraz; „Nie jest On przeto Bogiem umarłych, ale żywych. Dla niego bowiem wszyscy żyją.” Łukasza 20:38

Jezus jako nasz Wybawiciel, przez swoją śmierć pokonał śmierć i tego który ma władzę nad śmiercią, diabła. Zniweczył jego dzieła.

Paweł napisał w Rzymian 8:1,2: „Przeto teraz nie ma żadnego potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie. Bo zakon Ducha, który daje życie w Chrystusie Jezusie, uwolnił cię od zakonu grzechu i śmierci.”

Następnie w 1 Koryntian 15: 54-57 dodaje; „A gdy to, co skażone, przyoblecze się w to, co nieskażone, i to, co śmiertelne, przyoblecze się w nieśmiertelność, wtedy wypełni się słowo napisane: Pochłonięta jest śmierć w zwycięstwie! Gdzież jest, o śmierci, zwycięstwo twoje? Gdzież jest, o śmierci, żądło twoje? A żądłem śmierci jest grzech, a mocą grzechu jest zakon; ale Bogu niech będą dzięki, który nam daje zwycięstwo przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa.”

Dalej w 1 Tymoteusza 1:8-10 czytamy; „Nie wstydź się więc świadectwa o Panu naszym, ani mnie, więźnia jego, ale cierp wespół ze mną dla ewangelii, wsparty mocą Boga, który nas wybawił i powołał powołaniem świętym, nie na podstawie uczynków naszych, lecz według postanowienia swojego i łaski, danej nam w Chrystusie Jezusie przed dawnymi wiekami, a teraz objawionej przez przyjście Zbawiciela naszego, Chrystusa Jezusa, który śmierć zniszczył, a żywot i nieśmiertelność na jaśnię wywiódł przez ewangelię,”

"I usłyszałem donośny głos w niebie, mówiący: Teraz nastało zbawienie i moc, i panowanie Boga naszego, i władztwo Pomazańca jego, gdyż zrzucony został oskarżyciel braci naszych, który dniem i nocą oskarżał ich przed naszym Bogiem.”; "I śmierć, i piekło zostały wrzucone do jeziora ognistego; owo jezioro ogniste, to druga śmierć.” Objawienie 12:10; 20:14

Czyż ta błogosławiona nadzieja nie czyni nas prawdziwie wolnymi od niewoli lęku przed śmiercią? Podziękuj dziś Bogu za uwolnienie od lęku przed śmiercią.

Rozdział 2: 10-11

"Przystało [wypadało, należało] ]bowiem Temu, dla którego jest wszystko i przez którego jest wszystko, aby Tego, który wielu synów wprowadził [poprowadził, przywiódł] do chwały, wodza [sprawcę] ich zbawienia, uczynić doskonałym [dojrzałym] przez cierpienia.  Bo i Ten, który uświęca [poświęca], i ci, którzy są uświęcani, z jednego są wszyscy; z tej to przyczyny nie wstydzi się nazywać ich braćmi,"

W tym fragmencie jest mowa o cierpieniu i o uświęceniu. Ani jedno ani drugie nie jest dzisiaj terminem przyjaznym dla ucha. Psychologia humanistyczna odpycha od człowieka cierpienie, trudności, przeciwności, prześladowania. Tymczasem Biblia mówi wyraźnie, że częścią Bożego planu, Jego woli jest cierpienie, a proces uświęcenia, udoskonalenia z tymże cierpieniem jest związany.

Kiedy życzmy sobie i innym Bożego błogosławieństwa, mamy na myśli miłe i przyjemne dla nas rzeczy. Tymczasem Bożym błogosławieństwem jest również cierpienie, przeciwności czy doświadczanie trudności.

Pan Jezus jest tym, który toruje drogę, jest wodzem, pionierem, tym który wprowadza do chwały. Oczywiście każdy chce dostąpić tej chwały, ale nie ma innej drogi jak ta, po której szedł Jezus. Nie jest to droga szeroka, łatwa i przyjemna. Cierpienia i uświęcenie, nie tylko wprowadzają nas do chwały, ale też wprowadzają nas do Bożej rodziny, dostępujemy aktu usynowienia, a Jezus nie wstydzi się nazywać nas braćmi.

Wiersz (Hebr. 2:9) zachęcał nas do popatrzenia na Jezusa. Jaki obraz widzimy? Widzimy Tego, Syna Człowieczego, który przez cierpienie, trudności i świętość dostąpił chwały.

Paweł w Rzymian 8:17 tak tę drogę opisał: "A jeśli dziećmi, to i dziedzicami, dziedzicami Bożymi, a współdziedzicami Chrystusa, jeśli tylko razem z nim cierpimy, abyśmy także razem z nim uwielbieni byli.” i nieco dalej dodaje: " Bo tych, których przedtem znał, przeznaczył właśnie, aby się stali podobni do obrazu Syna jego, a On żeby był pierworodnym pośród wielu braci;  a których przeznaczył, tych i powołał, a których powołał, tych i usprawiedliwił, a których usprawiedliwił, tych i uwielbił." Rzymian 8: 29,30

„gdyż wam dla Chrystusa zostało darowane to, że możecie nie tylko w niego wierzyć, ale i dla niego cierpieć,” List do Filipian 1:29 ;  „Tak jest, wszyscy, którzy chcą żyć pobożnie w Chrystusie Jezusie, prześladowanie znosić będą. 2 List do Tymoteusza 3:12.

Apostoł Paweł sam szedł tą drogą. Cierpienie towarzyszyło jego powołaniu. W Dziejach 9: 15,16 czytamy; "Lecz Pan rzekł do niego [ucznia Ananiasza]: Idź, albowiem mąż ten jest moim narzędziem wybranym, aby zaniósł imię moje przed pogan i królów, i synów Izraela;  Ja sam bowiem pokażę mu, ile musi wycierpieć dla imienia mego."

"Jeśli tedy utrapienie nas spotyka, jest to dla waszego pocieszenia i zbawienia; jeśli zaś pocieszenie, jest to ku waszemu pocieszeniu, którego doświadczacie, gdy w cierpliwości znosicie te same cierpienia, które i my znosimy;" 2 list do Koryntian 1:6

"Za pełną radość uznajcie, bracia moi, gdy wpadacie w rozmaite doświadczenia [próby],Wiedząc, że wypróbowanie waszej wiary sprawia wytrwałość;  A wytrwałość niech prowadzi do dzieła doskonałego, abyście byli dojrzali i w pełni wyposażeni, w niczym nie odczuwający [nie mający żadnych] braków." Jakuba 1:2-4

Co to znaczy "uczynić doskonałym"? Ciekawą odpowiedź znajdujemy w komentarzu Wiliama Barclay. "

"Czasownik ‘teleioun’ przetłumaczony jako uczynić doskonałym, pochodzi od przymiotnika ‘teleios’, zwykle tłumaczonego jako doskonały. Jednak w Nowym Testamencie słowo ‘teleios’ ma szczególne znaczenie. Nie ma ono nic wspólnego z abstrakcyjną, metafizyczną i filozoficzną doskonałością. I tak na przykład określa się nim zwierzę nadające się do złożenia na ofiarę, uczonego, który osiągnął dojrzałość naukową; tak mówi się o człowieku lub zwierzęciu w pełni wyrośniętych; odnosi się to również do chrześcijanina, który jest dojrzałym, pełnoprawnym członkiem Kościoła. Słowo ‘teleios’ w Nowym Testamencie zawsze odnosi się do rzeczy lub osoby, która w pełni realizuje przeznaczony dla siebie cel. Dlatego czasownik ‘teleioun’ znaczy nie tyle uczynić doskonałym, co uczynić w pełni odpowiednim do wykonania zadania, które zostało postawione."

Drugi termin to uświęcenie.

Uświęcenie pochodzi od słowa święty z gr. hagios. . Słowo „święty” znaczy: „różny”, „inny”,„odmienny”, „odłączony”. Grecki termin hagios jest zazwyczaj odpowiednikiem hebrajskiego qadosz, rzeczownika o nie ustalonej etymologii, wyrażającego ideę „rozdzielania” i „przynależenia, poświęcenia dla Boga”. To co święte należy więc do Boga, a co jest Bożego – jest święte. Świątynia była hagios, ponieważ różniła się od innych budynków; dzień święty jest hagios, ponieważ różni się od innych dni; chrześcijanin jest hagios, ponieważ różni się od innych ludzi, jest oddzielony i poświęcony Panu. Świętość Chrystusa znaczy, że jest On całkowicie oddzielony od grzechu i od grzeszników, od złego systemu panującego na tym świecie.

W Hebrajczyków 10:10  czytamy: "Oto przychodzę, aby wypełnić wolę twoją. Znosi więc pierwsze, aby ustanowić drugie;  mocą tej woli jesteśmy uświęceni przez ofiarowanie ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze.

Pan Bóg uświęca, poświęca nas, a my mamy dążyć do uświęcenia W List do Hebrajczyków 12:14 czytamy; „Dążcie do pokoju ze wszystkimi i do uświęcenia, bez którego nikt nie ujrzy Pana,” A Paweł dodaje; „Taka jest bowiem wola Boża: uświęcenie wasze, żebyście się powstrzymywali od wszeteczeństwa,” Albowiem nie powołał nas Bóg do nieczystości, ale do uświęcenia.”1 List do Tesaloniczan 4:3.7

Na koniec dzisiejszych rozważań, ku pokrzepieniu naszych serc, przeczytajmy   fragment z Kolosan 3:3,4; "A tak, jeśliście wzbudzeni z Chrystusem, tego co w górze szukajcie, gdzie siedzi Chrystus po prawicy Bożej;  o tym, co w górze, myślcie, nie o tym, co na ziemi.  Umarliście bowiem, a życie wasze jest ukryte wraz z Chrystusem w Bogu;  gdy się Chrystus, który jest życiem naszym, okaże, wtedy się i wy okażecie razem z nim w chwale."