"Gdy mówi: Opowiem imię Twoje moim braciom, pośrodku zgromadzenia [ekklesia] zaśpiewam Ci hymn. I ponownie: Ja będę pokładał w Nim ufność. I ponownie: Oto ja i dzieci, które dał mi Bóg. Ponieważ dzieci są uczestnikami [udziałowcami, wspólnikami] ciała i krwi, podobnie [pod każdym względem] i On stał się ich uczestnikiem [wspólnikiem]], aby przez śmierć zniszczyć [unieszkodliwić] tego, który ma swoją siłę w śmierci, to jest diabła, I żeby wyswobodzić [wyzwolić] tych, którzy z powodu lęku przed śmiercią przez całe życie podlegli byli niewoli."
Oto widzimy Jezusa, "…Wypadało bowiem [Bogu Ojcu], dla którego jest wszystko i przez którego jest wszystko, aby, doprowadzając wielu synów do chwały, wodza ich zbawienia [Chrystusa] uczynił doskonałym przez cierpienie. Zarówno bowiem ten, który uświęca [Ojciec], jak i uświęceni, z jednego [ z Ojca lub z Adama] są wszyscy. Z tego powodu [Syn] nie wstydzi się nazywać ich braćmi; Mówiąc: Oznajmię twoje imię moim braciom, pośród zgromadzenia [ekklesia] będę ci śpiewał [hymn]. I znowu: Będę pokładał w nim ufność. I znowu: Oto ja i dzieci, które dał mi Bóg.
Musimy ciągle pamiętać, że jest to list napisany do braci Żydów mesjańskich. Autor często cytuje Stary Testament, a zwłaszcza Psalmy, by umocnić ich w wierze w Jezusa. Umocnić w wierze, która ciągle była podważana przez, wrogich im braci Żydów.
W tym fragmencie mamy odwołanie do Psalmu 22. Dawid wypowiedział PANU słowa tej pieśni w dniu, gdy Pan go wybawił z rąk wszystkich jego wrogów i z ręki Saula. II Samuelowi 22:3 nn. To jest proroczy psalm mesjański. Już na początku padają słowa, które czytaliśmy w pierwszych wersach Listu do Hebrajczyków. „Boże mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś?”; „Wszyscy, którzy mnie widzą, szydzą ze mnie, wykrzywiają usta, potrząsają głową, mówiąc: Zaufał PANU, niech go wyzwoli; niech go ocali, skoro go kocha.”; „Dzielą między siebie moje szaty i o moją tunikę rzucają losy.” I teraz dochodzimy do wiersza 22; „Będę głosił twoje imię moim braciom, będę cię chwalił pośród zgromadzenia.” Widzimy bardzo wyraźny związek tych słów z osobą Zbawiciela.
Dalej autor listu cytuje Psalm 22: 2; „PAN moją skałą, moją twierdzą i wybawicielem. Mój Bóg moją opoką, której będę ufał, moją tarczą i rogiem mego zbawienia, moją warownią.” Oraz fragment z Izajasza 8:18; „ Oto ja i dzieci, które PAN mi dał, jesteśmy znakami i cudami w Izraelu od Pana zastępów, który mieszka na górze Syjon.”
Rozdział drugi mówi o człowieczeństwie Pana Jezusa. Który ma z ludźmi wspólnotę ciała i krwi, a także współudział w śmierci. Mamy tutaj pokazaną realność ludzkiej natury Chrystusa. Użyte tutaj słowo 'kekoinōnēken' oznacza partnerstwo, współuczestnictwo, wspólnotę, komunię. Jezus zakosztował śmierci. „Z łaski Bożej zakosztował śmierci za każdego.” Hebrajczyków 2:9
"Alleluja. Będę wysławiał PANA całym sercem w radzie prawych i w zgromadzeniu."
Psalm 111:1
Z jakiego jeszcze powodu Chrystus nie wstydzi się nazywać wierzących swoimi braćmi? Bo może wśród swoich uczniów ogłaszać imię Boże, co oznacza ogłaszać Jego świętość i charakter, bo może przebywać w zgromadzeniu [ekklesia] i wraz z nimi zaśpiewać Bogu pieśń chwały. I wreszcie co ciekawe, może ich nazwać nie tylko braćmi ale i dziećmi, którzy są z Nim uczestnikami ciała i krwi. Są z Nim powiązani więzami krwi. „Oto ja i dzieci, które dał mi Bóg. Ponieważ dzieci są uczestnikami [udziałowcami, wspólnikami] ciała i krwi.”
"I kto to bracia moi? I wyciągnąwszy rękę ku uczniom swoim, rzekł: Oto matka moja i bracia moi! Albowiem ktokolwiek czyni wolę Ojca mojego, który jest w niebie, ten jest moim bratem i siostrą, i matką." Mateusza 12:48-50
Nadzieja grzesznika znika przy śmierci
Przypowieści 11:7
Oto widzimy Jezusa... który również wyzwala od lęku przed śmiercią; "I żeby wyswobodzić tych, którzy z powodu lęku przed śmiercią przez całe życie podlegli byli niewoli." To jest bardzo ważny wers, również i dla nas w czasie ogłoszonej na świecie pandemii koronawirusa. Widzimy jak wiele osób ociera się o śmierć. Śmierć rozpanoszyła, rozgościła się w mediach i w umysłach ludzi, którzy podlegają niewoli lęku przed śmiercią.
Paweł w Liście do Rzymian 5:14 napisał, że; „śmierć panowała od Adama.” Pan Jezus jest dawcą życia i zwycięzcą nad śmiercią. Sam powiedział „Jeszcze tylko krótki czas i świat mnie oglądać nie będzie; lecz wy oglądać mnie będziecie, bo Ja żyję i wy żyć będziecie.” Jana 14:19; następnie; „Jam jest zmartwychwstanie i żywot; kto we mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie.” Jana 11:25 oraz; „Nie jest On przeto Bogiem umarłych, ale żywych. Dla niego bowiem wszyscy żyją.” Łukasza 20:38
Jezus jako nasz Wybawiciel, przez swoją śmierć pokonał śmierć i tego który ma władzę nad śmiercią, diabła. Zniweczył jego dzieła.
Paweł napisał w Rzymian 8:1,2: „Przeto teraz nie ma żadnego potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie. Bo zakon Ducha, który daje życie w Chrystusie Jezusie, uwolnił cię od zakonu grzechu i śmierci.”
Następnie w 1 Koryntian 15: 54-57 dodaje; „A gdy to, co skażone, przyoblecze się w to, co nieskażone, i to, co śmiertelne, przyoblecze się w nieśmiertelność, wtedy wypełni się słowo napisane: Pochłonięta jest śmierć w zwycięstwie! Gdzież jest, o śmierci, zwycięstwo twoje? Gdzież jest, o śmierci, żądło twoje? A żądłem śmierci jest grzech, a mocą grzechu jest zakon; ale Bogu niech będą dzięki, który nam daje zwycięstwo przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa.”
Dalej w 1 Tymoteusza 1:8-10 czytamy; „Nie wstydź się więc świadectwa o Panu naszym, ani mnie, więźnia jego, ale cierp wespół ze mną dla ewangelii, wsparty mocą Boga, który nas wybawił i powołał powołaniem świętym, nie na podstawie uczynków naszych, lecz według postanowienia swojego i łaski, danej nam w Chrystusie Jezusie przed dawnymi wiekami, a teraz objawionej przez przyjście Zbawiciela naszego, Chrystusa Jezusa, który śmierć zniszczył, a żywot i nieśmiertelność na jaśnię wywiódł przez ewangelię,”
"I usłyszałem donośny głos w niebie, mówiący: Teraz nastało zbawienie i moc, i panowanie Boga naszego, i władztwo Pomazańca jego, gdyż zrzucony został oskarżyciel braci naszych, który dniem i nocą oskarżał ich przed naszym Bogiem.”; "I śmierć, i piekło zostały wrzucone do jeziora ognistego; owo jezioro ogniste, to druga śmierć.” Objawienie 12:10; 20:14
Czyż ta błogosławiona nadzieja nie czyni nas prawdziwie wolnymi od niewoli lęku przed śmiercią? Podziękuj dziś Bogu za uwolnienie od lęku przed śmiercią.
wtorek, 13 października 2020
poniedziałek, 12 października 2020
Rozdział 2: 10-11
"Przystało [wypadało, należało] ]bowiem Temu, dla którego jest wszystko i przez którego jest wszystko, aby Tego, który wielu synów wprowadził [poprowadził, przywiódł] do chwały, wodza [sprawcę] ich zbawienia, uczynić doskonałym [dojrzałym] przez cierpienia. Bo i Ten, który uświęca [poświęca], i ci, którzy są uświęcani, z jednego są wszyscy; z tej to przyczyny nie wstydzi się nazywać ich braćmi,"
W tym fragmencie jest mowa o cierpieniu i o uświęceniu. Ani jedno ani drugie nie jest dzisiaj terminem przyjaznym dla ucha. Psychologia humanistyczna odpycha od człowieka cierpienie, trudności, przeciwności, prześladowania. Tymczasem Biblia mówi wyraźnie, że częścią Bożego planu, Jego woli jest cierpienie, a proces uświęcenia, udoskonalenia z tymże cierpieniem jest związany.
Kiedy życzmy sobie i innym Bożego błogosławieństwa, mamy na myśli miłe i przyjemne dla nas rzeczy. Tymczasem Bożym błogosławieństwem jest również cierpienie, przeciwności czy doświadczanie trudności.
Pan Jezus jest tym, który toruje drogę, jest wodzem, pionierem, tym który wprowadza do chwały. Oczywiście każdy chce dostąpić tej chwały, ale nie ma innej drogi jak ta, po której szedł Jezus. Nie jest to droga szeroka, łatwa i przyjemna. Cierpienia i uświęcenie, nie tylko wprowadzają nas do chwały, ale też wprowadzają nas do Bożej rodziny, dostępujemy aktu usynowienia, a Jezus nie wstydzi się nazywać nas braćmi.
Wiersz (Hebr. 2:9) zachęcał nas do popatrzenia na Jezusa. Jaki obraz widzimy? Widzimy Tego, Syna Człowieczego, który przez cierpienie, trudności i świętość dostąpił chwały.
Paweł w Rzymian 8:17 tak tę drogę opisał: "A jeśli dziećmi, to i dziedzicami, dziedzicami Bożymi, a współdziedzicami Chrystusa, jeśli tylko razem z nim cierpimy, abyśmy także razem z nim uwielbieni byli.” i nieco dalej dodaje: " Bo tych, których przedtem znał, przeznaczył właśnie, aby się stali podobni do obrazu Syna jego, a On żeby był pierworodnym pośród wielu braci; a których przeznaczył, tych i powołał, a których powołał, tych i usprawiedliwił, a których usprawiedliwił, tych i uwielbił." Rzymian 8: 29,30
„gdyż wam dla Chrystusa zostało darowane to, że możecie nie tylko w niego wierzyć, ale i dla niego cierpieć,” List do Filipian 1:29 ; „Tak jest, wszyscy, którzy chcą żyć pobożnie w Chrystusie Jezusie, prześladowanie znosić będą. 2 List do Tymoteusza 3:12.
Apostoł Paweł sam szedł tą drogą. Cierpienie towarzyszyło jego powołaniu. W Dziejach 9: 15,16 czytamy; "Lecz Pan rzekł do niego [ucznia Ananiasza]: Idź, albowiem mąż ten jest moim narzędziem wybranym, aby zaniósł imię moje przed pogan i królów, i synów Izraela; Ja sam bowiem pokażę mu, ile musi wycierpieć dla imienia mego."
"Za pełną radość uznajcie, bracia moi, gdy wpadacie w rozmaite doświadczenia [próby],Wiedząc, że wypróbowanie waszej wiary sprawia wytrwałość; A wytrwałość niech prowadzi do dzieła doskonałego, abyście byli dojrzali i w pełni wyposażeni, w niczym nie odczuwający [nie mający żadnych] braków." Jakuba 1:2-4
Co to znaczy "uczynić doskonałym"? Ciekawą odpowiedź znajdujemy w komentarzu Wiliama Barclay. "
"Czasownik ‘teleioun’ przetłumaczony jako uczynić doskonałym, pochodzi od przymiotnika ‘teleios’, zwykle tłumaczonego jako doskonały. Jednak w Nowym Testamencie słowo ‘teleios’ ma szczególne znaczenie. Nie ma ono nic wspólnego z abstrakcyjną, metafizyczną i filozoficzną doskonałością. I tak na przykład określa się nim zwierzę nadające się do złożenia na ofiarę, uczonego, który osiągnął dojrzałość naukową; tak mówi się o człowieku lub zwierzęciu w pełni wyrośniętych; odnosi się to również do chrześcijanina, który jest dojrzałym, pełnoprawnym członkiem Kościoła. Słowo ‘teleios’ w Nowym Testamencie zawsze odnosi się do rzeczy lub osoby, która w pełni realizuje przeznaczony dla siebie cel. Dlatego czasownik ‘teleioun’ znaczy nie tyle uczynić doskonałym, co uczynić w pełni odpowiednim do wykonania zadania, które zostało postawione."
Drugi termin to uświęcenie.
Uświęcenie pochodzi od słowa święty z gr. hagios. . Słowo „święty” znaczy: „różny”, „inny”,„odmienny”, „odłączony”. Grecki termin hagios jest zazwyczaj odpowiednikiem hebrajskiego qadosz, rzeczownika o nie ustalonej etymologii, wyrażającego ideę „rozdzielania” i „przynależenia, poświęcenia dla Boga”. To co święte należy więc do Boga, a co jest Bożego – jest święte. Świątynia była hagios, ponieważ różniła się od innych budynków; dzień święty jest hagios, ponieważ różni się od innych dni; chrześcijanin jest hagios, ponieważ różni się od innych ludzi, jest oddzielony i poświęcony Panu. Świętość Chrystusa znaczy, że jest On całkowicie oddzielony od grzechu i od grzeszników, od złego systemu panującego na tym świecie.
W Hebrajczyków 10:10 czytamy: "Oto przychodzę, aby wypełnić wolę twoją. Znosi więc pierwsze, aby ustanowić drugie; mocą tej woli jesteśmy uświęceni przez ofiarowanie ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze.
Pan Bóg uświęca, poświęca nas, a my mamy dążyć do uświęcenia W List do Hebrajczyków 12:14 czytamy; „Dążcie do pokoju ze wszystkimi i do uświęcenia, bez którego nikt nie ujrzy Pana,” A Paweł dodaje; „Taka jest bowiem wola Boża: uświęcenie wasze, żebyście się powstrzymywali od wszeteczeństwa,” Albowiem nie powołał nas Bóg do nieczystości, ale do uświęcenia.”1 List do Tesaloniczan 4:3.7
Na koniec dzisiejszych rozważań, ku pokrzepieniu naszych serc, przeczytajmy fragment z Kolosan 3:3,4; "A tak, jeśliście wzbudzeni z Chrystusem, tego co w górze szukajcie, gdzie siedzi Chrystus po prawicy Bożej; o tym, co w górze, myślcie, nie o tym, co na ziemi. Umarliście bowiem, a życie wasze jest ukryte wraz z Chrystusem w Bogu; gdy się Chrystus, który jest życiem naszym, okaże, wtedy się i wy okażecie razem z nim w chwale."
W tym fragmencie jest mowa o cierpieniu i o uświęceniu. Ani jedno ani drugie nie jest dzisiaj terminem przyjaznym dla ucha. Psychologia humanistyczna odpycha od człowieka cierpienie, trudności, przeciwności, prześladowania. Tymczasem Biblia mówi wyraźnie, że częścią Bożego planu, Jego woli jest cierpienie, a proces uświęcenia, udoskonalenia z tymże cierpieniem jest związany.
Kiedy życzmy sobie i innym Bożego błogosławieństwa, mamy na myśli miłe i przyjemne dla nas rzeczy. Tymczasem Bożym błogosławieństwem jest również cierpienie, przeciwności czy doświadczanie trudności.
Pan Jezus jest tym, który toruje drogę, jest wodzem, pionierem, tym który wprowadza do chwały. Oczywiście każdy chce dostąpić tej chwały, ale nie ma innej drogi jak ta, po której szedł Jezus. Nie jest to droga szeroka, łatwa i przyjemna. Cierpienia i uświęcenie, nie tylko wprowadzają nas do chwały, ale też wprowadzają nas do Bożej rodziny, dostępujemy aktu usynowienia, a Jezus nie wstydzi się nazywać nas braćmi.
Wiersz (Hebr. 2:9) zachęcał nas do popatrzenia na Jezusa. Jaki obraz widzimy? Widzimy Tego, Syna Człowieczego, który przez cierpienie, trudności i świętość dostąpił chwały.
Paweł w Rzymian 8:17 tak tę drogę opisał: "A jeśli dziećmi, to i dziedzicami, dziedzicami Bożymi, a współdziedzicami Chrystusa, jeśli tylko razem z nim cierpimy, abyśmy także razem z nim uwielbieni byli.” i nieco dalej dodaje: " Bo tych, których przedtem znał, przeznaczył właśnie, aby się stali podobni do obrazu Syna jego, a On żeby był pierworodnym pośród wielu braci; a których przeznaczył, tych i powołał, a których powołał, tych i usprawiedliwił, a których usprawiedliwił, tych i uwielbił." Rzymian 8: 29,30
„gdyż wam dla Chrystusa zostało darowane to, że możecie nie tylko w niego wierzyć, ale i dla niego cierpieć,” List do Filipian 1:29 ; „Tak jest, wszyscy, którzy chcą żyć pobożnie w Chrystusie Jezusie, prześladowanie znosić będą. 2 List do Tymoteusza 3:12.
Apostoł Paweł sam szedł tą drogą. Cierpienie towarzyszyło jego powołaniu. W Dziejach 9: 15,16 czytamy; "Lecz Pan rzekł do niego [ucznia Ananiasza]: Idź, albowiem mąż ten jest moim narzędziem wybranym, aby zaniósł imię moje przed pogan i królów, i synów Izraela; Ja sam bowiem pokażę mu, ile musi wycierpieć dla imienia mego."
"Jeśli
tedy utrapienie nas spotyka, jest to dla waszego pocieszenia i
zbawienia; jeśli zaś pocieszenie, jest to ku waszemu pocieszeniu,
którego doświadczacie, gdy w cierpliwości znosicie te same cierpienia, które i my znosimy;" 2 list do Koryntian 1:6
"Za pełną radość uznajcie, bracia moi, gdy wpadacie w rozmaite doświadczenia [próby],Wiedząc, że wypróbowanie waszej wiary sprawia wytrwałość; A wytrwałość niech prowadzi do dzieła doskonałego, abyście byli dojrzali i w pełni wyposażeni, w niczym nie odczuwający [nie mający żadnych] braków." Jakuba 1:2-4
Co to znaczy "uczynić doskonałym"? Ciekawą odpowiedź znajdujemy w komentarzu Wiliama Barclay. "
"Czasownik ‘teleioun’ przetłumaczony jako uczynić doskonałym, pochodzi od przymiotnika ‘teleios’, zwykle tłumaczonego jako doskonały. Jednak w Nowym Testamencie słowo ‘teleios’ ma szczególne znaczenie. Nie ma ono nic wspólnego z abstrakcyjną, metafizyczną i filozoficzną doskonałością. I tak na przykład określa się nim zwierzę nadające się do złożenia na ofiarę, uczonego, który osiągnął dojrzałość naukową; tak mówi się o człowieku lub zwierzęciu w pełni wyrośniętych; odnosi się to również do chrześcijanina, który jest dojrzałym, pełnoprawnym członkiem Kościoła. Słowo ‘teleios’ w Nowym Testamencie zawsze odnosi się do rzeczy lub osoby, która w pełni realizuje przeznaczony dla siebie cel. Dlatego czasownik ‘teleioun’ znaczy nie tyle uczynić doskonałym, co uczynić w pełni odpowiednim do wykonania zadania, które zostało postawione."
Drugi termin to uświęcenie.
Uświęcenie pochodzi od słowa święty z gr. hagios. . Słowo „święty” znaczy: „różny”, „inny”,„odmienny”, „odłączony”. Grecki termin hagios jest zazwyczaj odpowiednikiem hebrajskiego qadosz, rzeczownika o nie ustalonej etymologii, wyrażającego ideę „rozdzielania” i „przynależenia, poświęcenia dla Boga”. To co święte należy więc do Boga, a co jest Bożego – jest święte. Świątynia była hagios, ponieważ różniła się od innych budynków; dzień święty jest hagios, ponieważ różni się od innych dni; chrześcijanin jest hagios, ponieważ różni się od innych ludzi, jest oddzielony i poświęcony Panu. Świętość Chrystusa znaczy, że jest On całkowicie oddzielony od grzechu i od grzeszników, od złego systemu panującego na tym świecie.
W Hebrajczyków 10:10 czytamy: "Oto przychodzę, aby wypełnić wolę twoją. Znosi więc pierwsze, aby ustanowić drugie; mocą tej woli jesteśmy uświęceni przez ofiarowanie ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze.
Pan Bóg uświęca, poświęca nas, a my mamy dążyć do uświęcenia W List do Hebrajczyków 12:14 czytamy; „Dążcie do pokoju ze wszystkimi i do uświęcenia, bez którego nikt nie ujrzy Pana,” A Paweł dodaje; „Taka jest bowiem wola Boża: uświęcenie wasze, żebyście się powstrzymywali od wszeteczeństwa,” Albowiem nie powołał nas Bóg do nieczystości, ale do uświęcenia.”1 List do Tesaloniczan 4:3.7
Na koniec dzisiejszych rozważań, ku pokrzepieniu naszych serc, przeczytajmy fragment z Kolosan 3:3,4; "A tak, jeśliście wzbudzeni z Chrystusem, tego co w górze szukajcie, gdzie siedzi Chrystus po prawicy Bożej; o tym, co w górze, myślcie, nie o tym, co na ziemi. Umarliście bowiem, a życie wasze jest ukryte wraz z Chrystusem w Bogu; gdy się Chrystus, który jest życiem naszym, okaże, wtedy się i wy okażecie razem z nim w chwale."
niedziela, 27 września 2020
Rozdział 2: 6-9
"Stwierdził [zaświadczył] to zaś ktoś, kiedy gdzieś powiedział: Czymże jest człowiek, że pamiętasz o nim [spoglądasz na niego]? Albo syn człowieczy, że dbasz o niego [że go nawiedzasz, zajmujesz się nim]? Uczyniłeś go na krótko nieco [na krótko niższym od] [trochę, lub na trochę] mniejszym od aniołów, chwałą i dostojeństwem ukoronowałeś go, wszystko poddałeś pod stopy jego. A poddawszy mu wszystko, nie pozostawił niczego, co by mu poddane [podporządkowane] nie było. Teraz jednak nie widzimy jeszcze, że mu wszystko jest poddane; widzimy raczej tego, który na krótko uczyniony został mniejszym od aniołów, Jezusa, ukoronowanego chwałą i dostojeństwem za cierpienia śmierci [śmiertelne cierpienie], aby z łaski Bożej zakosztował [zasmakował] śmierci za każdego [za całą ludzkość, za wszystkich]."
Widzimy Jezusa. To jest bardzo dobry tytuł dzisiejszego fragmentu. Teraz jeszcze nie widzimy wielu rzeczy, które należą do przyszłości. Spodziewamy się, czasami żywimy tylko nadzieję wbrew nadziei, ale już teraz mamy możliwość widzieć Jezusa, tego który za nas zakosztował cierpienia śmierci, i obecnie jako nasz Arcykapłan zasiada po prawicy Majestatu.
List do Hebrajczyków nie jest akademickim podręcznikiem dla studentów teologii i filozofii. List był adresowany do zwykłych ludzi, głównie do Żydów. Prosty pobożny człowiek nie odważy się wyobrazić sobie i powiedzieć; tak, a tak wygląda Bóg. Tymczasem jest wiele prób intelektualnego zobrazowania Boga. Jest np. takie określenie jak unia hipostatyczna… W 451 roku Sobór chalcedoński, uznał, że należy wyznawać, iż Jezus Chrystus, będąc jedną osobą, posiada dwie natury boską i ludzką (diofizytyzm), a ich zjednoczenie dokonało się: bez zmiany, pomieszania, rozdzielenia i bez rozłączenia. Do dziś teologowie prowadzą długie debaty nad tymi zagadnieniami. Autor Listu do Hebrajczyków nie używa takich zawiłych naukowych terminów. Pisze wprost, że Syn jest Bogiem, a zarazem człowiekiem, że jest kimś większym od aniołów. Dobrze, że Listu do Hebrajczyków nie pisał uczestnik soboru chalcedońskiego. Później z biegiem czasu teologowie i filozofowie przyozdobili prostą Ewangelię w różne kwiatki mądrości ludzkiej. Chcieli coś pojaśnić, a zagmatwali.
Przeczytajmy teraz fragment z Psalmu ósmego;
”Gdy przypatruję się twoim niebiosom, dziełu twoich palców, księżycowi i gwiazdom, które utwierdziłeś; Wtedy mówię: Czymże jest człowiek, że o nim pamiętasz, albo syn człowieczy, że troszczysz się o niego? Uczyniłeś go bowiem niewiele mniejszym od aniołów, chwałą i czcią go ukoronowałeś. Dałeś mu panowanie nad dziełami twoich rąk, wszystko poddałeś pod jego stopy: Owce i wszelkie bydło, a także zwierzęta polne; Ptactwo niebieskie i ryby morskie, i wszystko, co przemierza szlaki mórz. O PANIE, nasz Panie, jak sławne jest twoje imię na całej ziemi!” Psalm 8:3-9
Jest tutaj mowa o człowieku, któremu Pan Bóg w ogrodzie Eden nadał prawo panowania nad Jego dziełami. W Księdze Rodzaju 1:26,28 czytamy;
”Potem Bóg powiedział: Uczyńmy człowieka na nasz obraz według naszego podobieństwa; niech panuje nad rybami morskimi i ptactwem niebieskim, nad bydłem i całą ziemią oraz nad wszelkimi zwierzętami pełzającymi, które pełzają po ziemi. … Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, napełniajcie ziemię i czyńcie ją sobie poddaną; panujcie nad rybami morskimi i nad ptactwem niebieskim, i nad wszelkimi zwierzętami, które poruszają się po ziemi.”
Mamy tutaj w Psalmie mowę o pierwszym człowieku, o Adamie, natomiast w Liście do Hebrajczyków jest mowa o drugim człowieku, o człowieczeństwie Pana Jezusa. Jest to zgodne z myślą Pawła z Listu do Rzymian, i do Koryntian gdzie czytamy,
”Dlatego, tak jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech - śmierć, tak też na wszystkich ludzi przeszła śmierć, ponieważ wszyscy zgrzeszyli. Grzech bowiem był na świecie aż do nadania prawa, ale grzechu się nie poczytuje, gdy nie ma prawa. „Śmierć jednak królowała od Adama aż do Mojżesza nawet nad tymi, którzy nie popełnili grzechu podobnego do przestępstwa Adama, który jest obrazem tego, który miał przyjść. Lecz z przestępstwem nie jest tak, jak z darem łaski. Jeśli bowiem przez przestępstwo jednego wielu umarło, tym obficiej spłynęła na wielu łaska Boga i dar przez łaskę jednego człowieka, Jezusa Chrystusa. A z darem nie jest tak, jak z tym, co przyszło przez jednego, który zgrzeszył. Wyrok bowiem jest z powodu jednego przestępstwa ku potępieniu, ale dar łaski z powodu wielu przestępstw ku usprawiedliwieniu. Jeśli bowiem z powodu przestępstwa jednego śmierć zaczęła królować przez jednego, tym bardziej ci, którzy przyjmują obfitość tej łaski i dar sprawiedliwości, będą królować w życiu przez jednego, Jezusa Chrystusa. Tak więc, jak przez przestępstwo jednego na wszystkich ludzi spadł wyrok ku potępieniu, tak też przez sprawiedliwość jednego na wszystkich ludzi spłynął dar ku usprawiedliwieniu dającemu życie. Jak bowiem przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wielu stało się grzesznikami, tak przez posłuszeństwo jednego wielu stało się sprawiedliwymi.” Rzymian 5:12-19
”Albowiem jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni. […]Tak też napisano: Pierwszy człowiek Adam stał się istotą żywą, ostatni Adam stał się duchem ożywiającym.” 1 list do Koryntian 15:22, 45
Jest w tym fragmencie (jak i w całym liście) zawarta prośba autora, aby skierować swój wzrok na Jezusa, który „z łaski Bożej zakosztował [zasmakował] śmierci”, „wylał swoją duszę na śmierć” za każdego. Taki był bowiem plan Boga, odkupienie ludzkości, zapowiedziane przez proroka Izajasza;
”Lecz spodobało się PANU zetrzeć go i zgnębić. A po złożeniu swojej duszy na ofiarę za grzech, ujrzy swoje potomstwo, przedłuży swoje dni i to, co się podoba PANU, przez jego rękę szczęśliwie się spełni. Z udręki swojej duszy ujrzy owoc i nasyci się. Mój sprawiedliwy sługa swoim poznaniem usprawiedliwi wielu, bo sam poniesie ich nieprawości. Dlatego dam mu dział wśród wielkich, aby dzielił się zdobyczami z mocarzami, ponieważ wylał swoją duszę na śmierć.” Izajasza 53:10-12
A apostoł Jan dodaje; „I On jest przebłaganiem za nasze grzechy, a nie tylko za nasze, lecz także za grzechy całego świata.” 1Jana 2:2
Wszystko poddałeś pod stopy jego.
Zanim Jezus doszedł do tego momentu wywyższenia, musiał wiele wycierpieć. To Jego człowieczeństwo, niezbędne dla odkupienia ludzkości, drogo Go kosztowało. Pisze o tym Paweł w liście do Filipian 2:8-10;
”A z postawy uznany za człowieka, uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej. Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i darował mu imię, które jest ponad wszelkie imię; Aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie, na ziemi i pod ziemią.”
To poddanie wszystkiego Jezusowi, Synowi Człowieczemu zostało dane od Ojca. Było nagrodą, uhonorowaniem Jego posłuszeństwa. Jeszcze przed wniebowstąpieniem Pan Jezus był świadomy otrzymanej władzy. „Wtedy Jezus podszedł i powiedział do nich: Dana mi jest wszelka władza na niebie i na ziemi” Mateusza 28:18; „Ojciec miłuje Syna i wszystko dał w jego ręce.” Jana 3:35; „Jezus, wiedząc, że Ojciec dał wszystko w jego ręce i że od Boga wyszedł, i do Boga idzie;” Jana 13:3
W Liście do Efezjan 1:20-22 czytamy czym jest "przemożna wielkość Jego mocy" którą; ”Okazał ją w Chrystusie, gdy go wskrzesił z martwych i posadził po swojej prawicy w miejscach niebiańskich; Wysoko ponad wszelką zwierzchnością i władzą, mocą, panowaniem i ponad wszelkim imieniem wypowiadanym nie tylko w tym świecie, ale i w przyszłym. I wszystko poddał pod jego stopy, a jego samego dał jako głowę ponad wszystkim kościołowi;”
To panowanie Chrystusa dane jest mu na jakiś czas, może na czas Tysiącletniego Królestwa. W 1 Koryntian 15:25-28 czytamy;
”Bo on musi królować, aż położy wszystkich wrogów pod swoje stopy. A ostatni wróg, który zostanie zniszczony, to śmierć. Wszystko bowiem poddał pod jego stopy. A gdy mówi, że wszystko jest mu poddane, jest jasne, że oprócz tego, który mu wszystko poddał. Gdy zaś wszystko zostanie mu poddane, wtedy i sam Syn będzie poddany temu, który mu poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkich.”
Na koniec naszych rozważań chciałbym abyśmy przeczytali jeden wiersz zapisany w 1 Tym. 3:16; „A bez wątpienia wielka jest tajemnica pobożności: Bóg objawiony został w ciele, usprawiedliwiony w Duchu, widziany był przez anioły, głoszony był poganom, uwierzono mu na świecie, wzięty został w górę do chwały."
Widzimy Jezusa. To jest bardzo dobry tytuł dzisiejszego fragmentu. Teraz jeszcze nie widzimy wielu rzeczy, które należą do przyszłości. Spodziewamy się, czasami żywimy tylko nadzieję wbrew nadziei, ale już teraz mamy możliwość widzieć Jezusa, tego który za nas zakosztował cierpienia śmierci, i obecnie jako nasz Arcykapłan zasiada po prawicy Majestatu.
List do Hebrajczyków nie jest akademickim podręcznikiem dla studentów teologii i filozofii. List był adresowany do zwykłych ludzi, głównie do Żydów. Prosty pobożny człowiek nie odważy się wyobrazić sobie i powiedzieć; tak, a tak wygląda Bóg. Tymczasem jest wiele prób intelektualnego zobrazowania Boga. Jest np. takie określenie jak unia hipostatyczna… W 451 roku Sobór chalcedoński, uznał, że należy wyznawać, iż Jezus Chrystus, będąc jedną osobą, posiada dwie natury boską i ludzką (diofizytyzm), a ich zjednoczenie dokonało się: bez zmiany, pomieszania, rozdzielenia i bez rozłączenia. Do dziś teologowie prowadzą długie debaty nad tymi zagadnieniami. Autor Listu do Hebrajczyków nie używa takich zawiłych naukowych terminów. Pisze wprost, że Syn jest Bogiem, a zarazem człowiekiem, że jest kimś większym od aniołów. Dobrze, że Listu do Hebrajczyków nie pisał uczestnik soboru chalcedońskiego. Później z biegiem czasu teologowie i filozofowie przyozdobili prostą Ewangelię w różne kwiatki mądrości ludzkiej. Chcieli coś pojaśnić, a zagmatwali.
Przeczytajmy teraz fragment z Psalmu ósmego;
”Gdy przypatruję się twoim niebiosom, dziełu twoich palców, księżycowi i gwiazdom, które utwierdziłeś; Wtedy mówię: Czymże jest człowiek, że o nim pamiętasz, albo syn człowieczy, że troszczysz się o niego? Uczyniłeś go bowiem niewiele mniejszym od aniołów, chwałą i czcią go ukoronowałeś. Dałeś mu panowanie nad dziełami twoich rąk, wszystko poddałeś pod jego stopy: Owce i wszelkie bydło, a także zwierzęta polne; Ptactwo niebieskie i ryby morskie, i wszystko, co przemierza szlaki mórz. O PANIE, nasz Panie, jak sławne jest twoje imię na całej ziemi!” Psalm 8:3-9
Jest tutaj mowa o człowieku, któremu Pan Bóg w ogrodzie Eden nadał prawo panowania nad Jego dziełami. W Księdze Rodzaju 1:26,28 czytamy;
”Potem Bóg powiedział: Uczyńmy człowieka na nasz obraz według naszego podobieństwa; niech panuje nad rybami morskimi i ptactwem niebieskim, nad bydłem i całą ziemią oraz nad wszelkimi zwierzętami pełzającymi, które pełzają po ziemi. … Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, napełniajcie ziemię i czyńcie ją sobie poddaną; panujcie nad rybami morskimi i nad ptactwem niebieskim, i nad wszelkimi zwierzętami, które poruszają się po ziemi.”
Mamy tutaj w Psalmie mowę o pierwszym człowieku, o Adamie, natomiast w Liście do Hebrajczyków jest mowa o drugim człowieku, o człowieczeństwie Pana Jezusa. Jest to zgodne z myślą Pawła z Listu do Rzymian, i do Koryntian gdzie czytamy,
”Dlatego, tak jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech - śmierć, tak też na wszystkich ludzi przeszła śmierć, ponieważ wszyscy zgrzeszyli. Grzech bowiem był na świecie aż do nadania prawa, ale grzechu się nie poczytuje, gdy nie ma prawa. „Śmierć jednak królowała od Adama aż do Mojżesza nawet nad tymi, którzy nie popełnili grzechu podobnego do przestępstwa Adama, który jest obrazem tego, który miał przyjść. Lecz z przestępstwem nie jest tak, jak z darem łaski. Jeśli bowiem przez przestępstwo jednego wielu umarło, tym obficiej spłynęła na wielu łaska Boga i dar przez łaskę jednego człowieka, Jezusa Chrystusa. A z darem nie jest tak, jak z tym, co przyszło przez jednego, który zgrzeszył. Wyrok bowiem jest z powodu jednego przestępstwa ku potępieniu, ale dar łaski z powodu wielu przestępstw ku usprawiedliwieniu. Jeśli bowiem z powodu przestępstwa jednego śmierć zaczęła królować przez jednego, tym bardziej ci, którzy przyjmują obfitość tej łaski i dar sprawiedliwości, będą królować w życiu przez jednego, Jezusa Chrystusa. Tak więc, jak przez przestępstwo jednego na wszystkich ludzi spadł wyrok ku potępieniu, tak też przez sprawiedliwość jednego na wszystkich ludzi spłynął dar ku usprawiedliwieniu dającemu życie. Jak bowiem przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wielu stało się grzesznikami, tak przez posłuszeństwo jednego wielu stało się sprawiedliwymi.” Rzymian 5:12-19
”Albowiem jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni. […]Tak też napisano: Pierwszy człowiek Adam stał się istotą żywą, ostatni Adam stał się duchem ożywiającym.” 1 list do Koryntian 15:22, 45
Jest w tym fragmencie (jak i w całym liście) zawarta prośba autora, aby skierować swój wzrok na Jezusa, który „z łaski Bożej zakosztował [zasmakował] śmierci”, „wylał swoją duszę na śmierć” za każdego. Taki był bowiem plan Boga, odkupienie ludzkości, zapowiedziane przez proroka Izajasza;
”Lecz spodobało się PANU zetrzeć go i zgnębić. A po złożeniu swojej duszy na ofiarę za grzech, ujrzy swoje potomstwo, przedłuży swoje dni i to, co się podoba PANU, przez jego rękę szczęśliwie się spełni. Z udręki swojej duszy ujrzy owoc i nasyci się. Mój sprawiedliwy sługa swoim poznaniem usprawiedliwi wielu, bo sam poniesie ich nieprawości. Dlatego dam mu dział wśród wielkich, aby dzielił się zdobyczami z mocarzami, ponieważ wylał swoją duszę na śmierć.” Izajasza 53:10-12
A apostoł Jan dodaje; „I On jest przebłaganiem za nasze grzechy, a nie tylko za nasze, lecz także za grzechy całego świata.” 1Jana 2:2
Wszystko poddałeś pod stopy jego.
Zanim Jezus doszedł do tego momentu wywyższenia, musiał wiele wycierpieć. To Jego człowieczeństwo, niezbędne dla odkupienia ludzkości, drogo Go kosztowało. Pisze o tym Paweł w liście do Filipian 2:8-10;
”A z postawy uznany za człowieka, uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej. Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i darował mu imię, które jest ponad wszelkie imię; Aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie, na ziemi i pod ziemią.”
To poddanie wszystkiego Jezusowi, Synowi Człowieczemu zostało dane od Ojca. Było nagrodą, uhonorowaniem Jego posłuszeństwa. Jeszcze przed wniebowstąpieniem Pan Jezus był świadomy otrzymanej władzy. „Wtedy Jezus podszedł i powiedział do nich: Dana mi jest wszelka władza na niebie i na ziemi” Mateusza 28:18; „Ojciec miłuje Syna i wszystko dał w jego ręce.” Jana 3:35; „Jezus, wiedząc, że Ojciec dał wszystko w jego ręce i że od Boga wyszedł, i do Boga idzie;” Jana 13:3
W Liście do Efezjan 1:20-22 czytamy czym jest "przemożna wielkość Jego mocy" którą; ”Okazał ją w Chrystusie, gdy go wskrzesił z martwych i posadził po swojej prawicy w miejscach niebiańskich; Wysoko ponad wszelką zwierzchnością i władzą, mocą, panowaniem i ponad wszelkim imieniem wypowiadanym nie tylko w tym świecie, ale i w przyszłym. I wszystko poddał pod jego stopy, a jego samego dał jako głowę ponad wszystkim kościołowi;”
To panowanie Chrystusa dane jest mu na jakiś czas, może na czas Tysiącletniego Królestwa. W 1 Koryntian 15:25-28 czytamy;
”Bo on musi królować, aż położy wszystkich wrogów pod swoje stopy. A ostatni wróg, który zostanie zniszczony, to śmierć. Wszystko bowiem poddał pod jego stopy. A gdy mówi, że wszystko jest mu poddane, jest jasne, że oprócz tego, który mu wszystko poddał. Gdy zaś wszystko zostanie mu poddane, wtedy i sam Syn będzie poddany temu, który mu poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkich.”
Na koniec naszych rozważań chciałbym abyśmy przeczytali jeden wiersz zapisany w 1 Tym. 3:16; „A bez wątpienia wielka jest tajemnica pobożności: Bóg objawiony został w ciele, usprawiedliwiony w Duchu, widziany był przez anioły, głoszony był poganom, uwierzono mu na świecie, wzięty został w górę do chwały."
sobota, 26 września 2020
Wykroczenie i nieposłuszeństwo
"a wszelkie wykroczenia [przestępstwa] oraz przejawy [nieposłuszeństwa] nieuległości spotkały się z zasłużoną karą" Hebrajczyków 2:2
Wrócę na moment do tego wiersza z drugiego rozdziału. Warto zwrócić naszą uwagę na dwa słowa; wykroczenie i nieposłuszeństwo. William Barclay w komentarzu do tego fragmentu zauważa;
"Następnie autor Listu do Hebrajczyków wymienia dwa grzechy, za które Prawo wymierzało karę: są to przestępstwo i nieposłuszeństwo. Pierwszy z nich to parabasis, co dosłownie znaczy przekroczenie linii. Istnieje wyraźna linia zakreślona przez poznanie i sumienie, wykroczenie poza nią jest grzechem. Drugi grzech – nieposłuszeństwo – to parakoe. Parakoe to przede wszystkim znaczy niedokładne słyszenie, na przykład przez niedosłyszącego człowieka, a następnie niedbałe słuchanie, słuchanie nieuważne, które prowadzi do niewłaściwego zrozumienia lub nie pozwala uchwycić głównej myśli wypowiedzianych słów. I w końcu – słowo to oznacza niechęć do słuchania, a stąd i nieposłuszeństwo głosowi Bożemu. Jest to świadome zamykanie uszu na rozkazy, ostrzeżenia i zaproszenia Boże."
niedziela, 20 września 2020
Rozdział 2: 3-5
„To jakże my ujdziemy cało [uciekniemy, ocalejemy], jeżeli zlekceważymy tak wielkie zbawienie? Najpierw było ono zwiastowane przez Pana, potem potwierdzone nam przez tych, którzy słyszeli, a Bóg poręczył [uwierzytelnił, dał świadectwo przez] je również znakami i cudami, i różnorodnymi niezwykłymi czynami [przejawami mocy] oraz darami Ducha Świętego według swojej woli. Bo nie aniołom poddał [przyszły zamieszkały]świat, który ma przyjść, o którym mówimy."
W poprzednim rozważaniu była mowa o konsekwencjach zaniedbania zbawienia. Zbawienie jest bardzo szerokim zagadnieniem teologicznym. Nawet powstała dyscyplina naukowa, nauka o zbawieniu czyli soteriologia. Zagadnienie zbawienia jest przedmiotem dyskusji, a nawet podziałów wśród chrześcijan.
Dla autora Listu ważniejszą kwestią jest by zbawienia nie zlekceważyć, nie zignorować. Warto w tym miejscu przeczytać jedną z przypowieści Pana z czternastego rozdziału Ewangelii Łukasza.
„Pewien człowiek wydał wielką ucztę i zaprosił wielu. A gdy nadszedł czas uczty, posłał swego sługę, żeby powiedział zaproszonym: Chodźcie, bo już wszystko gotowe. A oni zaczęli się wszyscy jednomyślnie wymawiać. Pierwszy mu powiedział: Kupiłem pole i muszę iść je obejrzeć. Proszę cię, uważaj mnie za wytłumaczonego. Drugi zaś powiedział: Kupiłem pięć par wołów i idę je wypróbować. Proszę cię, uważaj mnie za wytłumaczonego. A jeszcze inny powiedział: Pojąłem żonę i dlatego nie mogę przyjść. A gdy sługa wrócił, oznajmił to swemu panu. Wtedy gospodarz rozgniewał się i powiedział do swego sługi: Wyjdź szybko na ulice i zaułki miasta i wprowadź tu ubogich, ułomnych, chromych i ślepych. I powiedział sługa: Panie, stało się, jak rozkazałeś, a jeszcze jest miejsce. Wtedy Pan powiedział do sługi: Wyjdź na drogi i między opłotki i przymuszaj do wejścia, aby mój dom się zapełnił. Mówię wam bowiem, że żaden z tych ludzi, którzy byli zaproszeni, nie skosztuje mojej uczty.”
Konsekwencje zaniedbania, zbagatelizowania zbawienia są tragiczne. Czytamy o tym dalej; „Kto łamie zakon Mojżesza, ponosi śmierć bez miłosierdzia na podstawie zeznania dwóch albo trzech świadków; o ileż sroższej kary, sądzicie, godzien będzie ten, kto Syna Bożego podeptał i zbezcześcił krew przymierza, przez którą został uświęcony, i znieważył Ducha łaski!.” Hebrajczyków 10:28,29
”Baczcie, abyście nie odtrącili tego [odrzucili, odwrócili się od], który mówi; jeśli bowiem tamci, odtrąciwszy tego, który na ziemi przemawiał, nie uszli kary, to tym bardziej my, jeżeli się odwrócimy od tego, który przemawia z nieba. Hebrajczyków 12:25
Wielu Żydów odwróciło się na pięcie i odeszło po wysłuchaniu mów Jezusa i Apostołów. Nie pomogły znaki i przejawy mocy.
Dzisiejszy fragment jest o tym, że najwięcej do powiedzenia na temat Zbawienia miał Jezus, a potem ci którzy słyszeli to co On mówił. Zbawienie to nie tylko wyzwolenie z niewoli grzechu i od potępienia, ale również wyzwolenie, wolność od wielu zniewoleń, trudnych sytuacji dnia codziennego. To także możliwość ujrzenia i wejścia do Królestwa Bożego.
W tym kontekście warto zwrócić uwagę na wiersz piąty, w którym jest mowa o świecie, który ma przyjść. Apostoł Jan pisał, że cały obecny świat tkwi, jest zatopiony w złem, jest w mocy zła. „My wiemy, że … cały świat tkwi w złem.” 1 List Jana 5:19 Zbawienie to wybawienie od potępienia grzechu, żądła śmierci, ale również wyzwolenie z tego obecnego złego świata. Dalej w tym samym liście czytamy; „Lecz wy podeszliście do góry Syjon i do miasta Boga żywego, do Jeruzalem niebieskiego i do niezliczonej rzeszy aniołów, do uroczystego zgromadzenia” Hebrajczyków 12:22
O tej nadziei pisał również apostoł Piotr; ”Ale my oczekujemy, według obietnicy nowych niebios i nowej ziemi, w których mieszka sprawiedliwość. Przeto, umiłowani, oczekując tego starajcie się, abyście znalezieni zostali przed nim bez skazy i bez nagany, w pokoju.” 2 Piotra 3:13,14
Bóg poręczył [uwierzytelnił, dał świadectwo przez]
je również znakami i cudami
Uwiarygodnienie słów Jezusa i Apostołów było na tamten czas bardzo ważną kwestią. Ludzie, szczególnie poganie nie znali pism, nie było Nowego Testamentu. Była potrzeba uwierzytelnienia Bożego poselstwa. Zresztą to obiecał Pan tuż przed wzięciem w górę do nieba.
”A takie znaki będą towarzyszyły tym, którzy uwierzyli: w imieniu moim demony wyganiać będą, nowymi językami mówić będą, węże brać będą, a choćby coś trującego wypili, nie zaszkodzi im. Na chorych ręce kłaść będą, a ci wyzdrowieją. A gdy Pan Jezus to do nich powiedział, został wzięty w górę do nieba i usiadł po prawicy Boga. Oni zaś poszli i wszędzie kazali, a Pan im pomagał i potwierdzał ich słowo znakami, które mu towarzyszyły.” Marek 16:17-20
”Nie odważę się bowiem mówić o czymkolwiek, czego Chrystus nie dokonał przeze mnie, aby przywieść pogan do posłuszeństwa słowem i czynem, przez moc znaków i cudów oraz przez moc Ducha Świętego, tak iż, począwszy od Jerozolimy i okolicznych krajów aż po Ilirię, rozkrzewiłem ewangelię Chrystusową.” Rzymian 15:18,19
”Stałem się głupi; wyście mnie do tego zmusili. Wyście bowiem powinni byli mnie polecić. Bo w niczym nie ustępowałem owym arcyapostołom, chociaż jestem niczym. Znamiona potwierdzające godność apostoła wystąpiły wśród was we wszelakiej cierpliwości, w znakach, cudach i przejawach mocy.” 2 Koryntian 12:12
”Posłał On synom izraelskim Słowo, zwiastując dobrą nowinę o pokoju przez Jezusa Chrystusa; On to jest Panem wszystkich. Wy wiecie, co się działo po całej Judei, począwszy od Galilei, po chrzcie, który głosił Jan - o Jezusie z Nazaretu, jak Bóg namaścił go Duchem Świętym i mocą, jak chodził, czyniąc dobrze i uzdrawiając wszystkich opętanych przez diabła, bo Bóg był z nim. A my jesteśmy świadkami tego wszystkiego, co uczynił w ziemi żydowskiej i w Jerozolimie.” Dzieje Apostolskie 10:37,38
Bo nie aniołom poddał przyszły świat...
W poprzednich wierszach czytaliśmy, że Pan Jezus jest ponad aniołami. Podkreślenie wyższości Pana Jezusa nad aniołami było potrzebne współczesnym Żydom, którzy przypisywali aniołom bardzo ważną rolę. W tym wierszu po raz kolejny autor Listu pisze, nie aniołom...
W poprzednim rozważaniu była mowa o konsekwencjach zaniedbania zbawienia. Zbawienie jest bardzo szerokim zagadnieniem teologicznym. Nawet powstała dyscyplina naukowa, nauka o zbawieniu czyli soteriologia. Zagadnienie zbawienia jest przedmiotem dyskusji, a nawet podziałów wśród chrześcijan.
Dla autora Listu ważniejszą kwestią jest by zbawienia nie zlekceważyć, nie zignorować. Warto w tym miejscu przeczytać jedną z przypowieści Pana z czternastego rozdziału Ewangelii Łukasza.
„Pewien człowiek wydał wielką ucztę i zaprosił wielu. A gdy nadszedł czas uczty, posłał swego sługę, żeby powiedział zaproszonym: Chodźcie, bo już wszystko gotowe. A oni zaczęli się wszyscy jednomyślnie wymawiać. Pierwszy mu powiedział: Kupiłem pole i muszę iść je obejrzeć. Proszę cię, uważaj mnie za wytłumaczonego. Drugi zaś powiedział: Kupiłem pięć par wołów i idę je wypróbować. Proszę cię, uważaj mnie za wytłumaczonego. A jeszcze inny powiedział: Pojąłem żonę i dlatego nie mogę przyjść. A gdy sługa wrócił, oznajmił to swemu panu. Wtedy gospodarz rozgniewał się i powiedział do swego sługi: Wyjdź szybko na ulice i zaułki miasta i wprowadź tu ubogich, ułomnych, chromych i ślepych. I powiedział sługa: Panie, stało się, jak rozkazałeś, a jeszcze jest miejsce. Wtedy Pan powiedział do sługi: Wyjdź na drogi i między opłotki i przymuszaj do wejścia, aby mój dom się zapełnił. Mówię wam bowiem, że żaden z tych ludzi, którzy byli zaproszeni, nie skosztuje mojej uczty.”
Konsekwencje zaniedbania, zbagatelizowania zbawienia są tragiczne. Czytamy o tym dalej; „Kto łamie zakon Mojżesza, ponosi śmierć bez miłosierdzia na podstawie zeznania dwóch albo trzech świadków; o ileż sroższej kary, sądzicie, godzien będzie ten, kto Syna Bożego podeptał i zbezcześcił krew przymierza, przez którą został uświęcony, i znieważył Ducha łaski!.” Hebrajczyków 10:28,29
”Baczcie, abyście nie odtrącili tego [odrzucili, odwrócili się od], który mówi; jeśli bowiem tamci, odtrąciwszy tego, który na ziemi przemawiał, nie uszli kary, to tym bardziej my, jeżeli się odwrócimy od tego, który przemawia z nieba. Hebrajczyków 12:25
Wielu Żydów odwróciło się na pięcie i odeszło po wysłuchaniu mów Jezusa i Apostołów. Nie pomogły znaki i przejawy mocy.
Dzisiejszy fragment jest o tym, że najwięcej do powiedzenia na temat Zbawienia miał Jezus, a potem ci którzy słyszeli to co On mówił. Zbawienie to nie tylko wyzwolenie z niewoli grzechu i od potępienia, ale również wyzwolenie, wolność od wielu zniewoleń, trudnych sytuacji dnia codziennego. To także możliwość ujrzenia i wejścia do Królestwa Bożego.
W tym kontekście warto zwrócić uwagę na wiersz piąty, w którym jest mowa o świecie, który ma przyjść. Apostoł Jan pisał, że cały obecny świat tkwi, jest zatopiony w złem, jest w mocy zła. „My wiemy, że … cały świat tkwi w złem.” 1 List Jana 5:19 Zbawienie to wybawienie od potępienia grzechu, żądła śmierci, ale również wyzwolenie z tego obecnego złego świata. Dalej w tym samym liście czytamy; „Lecz wy podeszliście do góry Syjon i do miasta Boga żywego, do Jeruzalem niebieskiego i do niezliczonej rzeszy aniołów, do uroczystego zgromadzenia” Hebrajczyków 12:22
O tej nadziei pisał również apostoł Piotr; ”Ale my oczekujemy, według obietnicy nowych niebios i nowej ziemi, w których mieszka sprawiedliwość. Przeto, umiłowani, oczekując tego starajcie się, abyście znalezieni zostali przed nim bez skazy i bez nagany, w pokoju.” 2 Piotra 3:13,14
Bóg poręczył [uwierzytelnił, dał świadectwo przez]
je również znakami i cudami
Uwiarygodnienie słów Jezusa i Apostołów było na tamten czas bardzo ważną kwestią. Ludzie, szczególnie poganie nie znali pism, nie było Nowego Testamentu. Była potrzeba uwierzytelnienia Bożego poselstwa. Zresztą to obiecał Pan tuż przed wzięciem w górę do nieba.
”A takie znaki będą towarzyszyły tym, którzy uwierzyli: w imieniu moim demony wyganiać będą, nowymi językami mówić będą, węże brać będą, a choćby coś trującego wypili, nie zaszkodzi im. Na chorych ręce kłaść będą, a ci wyzdrowieją. A gdy Pan Jezus to do nich powiedział, został wzięty w górę do nieba i usiadł po prawicy Boga. Oni zaś poszli i wszędzie kazali, a Pan im pomagał i potwierdzał ich słowo znakami, które mu towarzyszyły.” Marek 16:17-20
”Nie odważę się bowiem mówić o czymkolwiek, czego Chrystus nie dokonał przeze mnie, aby przywieść pogan do posłuszeństwa słowem i czynem, przez moc znaków i cudów oraz przez moc Ducha Świętego, tak iż, począwszy od Jerozolimy i okolicznych krajów aż po Ilirię, rozkrzewiłem ewangelię Chrystusową.” Rzymian 15:18,19
”Stałem się głupi; wyście mnie do tego zmusili. Wyście bowiem powinni byli mnie polecić. Bo w niczym nie ustępowałem owym arcyapostołom, chociaż jestem niczym. Znamiona potwierdzające godność apostoła wystąpiły wśród was we wszelakiej cierpliwości, w znakach, cudach i przejawach mocy.” 2 Koryntian 12:12
”Posłał On synom izraelskim Słowo, zwiastując dobrą nowinę o pokoju przez Jezusa Chrystusa; On to jest Panem wszystkich. Wy wiecie, co się działo po całej Judei, począwszy od Galilei, po chrzcie, który głosił Jan - o Jezusie z Nazaretu, jak Bóg namaścił go Duchem Świętym i mocą, jak chodził, czyniąc dobrze i uzdrawiając wszystkich opętanych przez diabła, bo Bóg był z nim. A my jesteśmy świadkami tego wszystkiego, co uczynił w ziemi żydowskiej i w Jerozolimie.” Dzieje Apostolskie 10:37,38
Bo nie aniołom poddał przyszły świat...
W poprzednich wierszach czytaliśmy, że Pan Jezus jest ponad aniołami. Podkreślenie wyższości Pana Jezusa nad aniołami było potrzebne współczesnym Żydom, którzy przypisywali aniołom bardzo ważną rolę. W tym wierszu po raz kolejny autor Listu pisze, nie aniołom...
poniedziałek, 7 września 2020
Dlatego...
Studiując tekst listu warto zwrócić uwagę na pewne słowa kluczowe. Takim słowem jest "dlatego". Przeczytaj List do Hebrajczyków, zaznacz słowo „dlatego”, które wskazuje na wnioski i wypisz informacje.
1:1-2 Bóg w tych ostatnich dniach przemówił do nas przez Swojego Syna.
2:1 Dlatego musimy tym bardziej trzymać się tego co słyszeliśmy, aby nam to czasem nie uciekło.
2:14 Jezus stał się uczestnikiem ciała.
2:17 Dlatego musiał we wszystkim upodobnić się do braci, aby stał się miłosiernym i wiernym najwyższym kapłanem.
2:18 Jezus sam cierpiał może dopomóc tym, którzy są w pokusa
3:1 Dlatego mamy zwrócić uwagę na Apostoła i najwyższego Kapłana.
3:6 My jesteśmy Jego domem.
3:7 Dlatego my nie powinniśmy zatwardzać naszych serc na Jego głos.
3:9 Ojcowie kusili Boga widząc Jego dzieła.
3:10 Dlatego Bóg rozgniewał się na nich.
3:18-19 Ojcowie nie wieszli do Jego odpoczynku z powodu niewiary.
4:1 Bać się więc gdy trwa jeszcze obietnica wejścia do Bożego odpocznienia.
4:8-9 Jeszcze zostaje odpocznienie.
4:10-11 Można wejść do Jego odpocznienia. Starać się wejść do Jego odpocznienia.
5:11-14 Oni poznali tą prawdę, byli ugruntowani w niej, jednak wątpili i cofali się.
6:1 Dlatego mamy zostawić podstawowe nauki o Chrystusie i przejdźmy do tego co doskonałe.
6:16 Potwierdzenie wymaga złożenia przysięgi na coś większego.
6:17 Dlatego Bóg poręczył Swoją obietnicę przysięgą.
7:24 Kapłaństwo Jezusa trwa na wieki.
7:25 Dlatego może całkowicie zbawić, tych którzy przez Niego przychodzą do Ojca.
8:3 Każdy najwyższy kapłan składał ofiary. Dlatego konieczne jest, aby Jezus miał coś ofiarować.
9:13-14 Chrystus ofiarował Siebie bez skazy, oczyści nasze sumienie, aby służyć Bogu.
9:15 Dlatego Jezus jest pośrednikiem Nowego Przymierza.
9:16-17 Testament nabiera mocy z chwilą śmierci.
9:18 Dlatego pierwszy testament nie był zapoczątkowane bez krwi.
10:4 Jest niemożliwe, żeby krew wołów i kozłów gładziła grzechy.
10:5 Dlatego Bóg nie chciał ofiar, ale dał Jezusowi ciało na ofiarę.
11:11 Sara uznała za wiernego Tego, który obiecał.
11:12 Dlatego z jednego człowieka obumarłego zrodziło się liczne potomstwo.
11:1-40 Mamy wokół siebie wie świadków wiary
12:1 Mamy biec w cierpliwości w wyznaczonym nam wyścigu.
12:10-11 Karanie nie jest przyjemne, ale przynosi błogi owoc sprawiedliwości.
12:12 Dlatego mamy wyprostować opadłe ręce i omdlałe kolana.
12:25 Uważać, żeby nie odtrącić Tego, który przemawia.
12:28 Dlatego, że mamy trzymać się łaski i służmy Bogu jak się Jemu podoba.
13:11 Ofiara za grzech jest spalana poza obozem.
13:12 Dlatego Jezus, żeby uświęcił lud cierpiał poza bramą.
Dlaczego autor tak sformułował swój list?
- Wnioski, które robił autor pokazują jak rzeczy ze S.T. wskazywały na Chrystusa, jak one spełniły się w Chrystusie i jak Jezus przewyższa rzeczy ze S.T.
- Bóg chce, żeby nie tylko Żydzi widzieli związek Jezusa ze S.T., ale aby każda wierząca osoba to widziała.
Artykuł pochodzi ze strony: http://studiumbiblijne.manifo.com/list-do-hebrajczykow-cz--1
1:1-2 Bóg w tych ostatnich dniach przemówił do nas przez Swojego Syna.
2:1 Dlatego musimy tym bardziej trzymać się tego co słyszeliśmy, aby nam to czasem nie uciekło.
2:14 Jezus stał się uczestnikiem ciała.
2:17 Dlatego musiał we wszystkim upodobnić się do braci, aby stał się miłosiernym i wiernym najwyższym kapłanem.
2:18 Jezus sam cierpiał może dopomóc tym, którzy są w pokusa
3:1 Dlatego mamy zwrócić uwagę na Apostoła i najwyższego Kapłana.
3:6 My jesteśmy Jego domem.
3:7 Dlatego my nie powinniśmy zatwardzać naszych serc na Jego głos.
3:9 Ojcowie kusili Boga widząc Jego dzieła.
3:10 Dlatego Bóg rozgniewał się na nich.
3:18-19 Ojcowie nie wieszli do Jego odpoczynku z powodu niewiary.
4:1 Bać się więc gdy trwa jeszcze obietnica wejścia do Bożego odpocznienia.
4:8-9 Jeszcze zostaje odpocznienie.
4:10-11 Można wejść do Jego odpocznienia. Starać się wejść do Jego odpocznienia.
5:11-14 Oni poznali tą prawdę, byli ugruntowani w niej, jednak wątpili i cofali się.
6:1 Dlatego mamy zostawić podstawowe nauki o Chrystusie i przejdźmy do tego co doskonałe.
6:16 Potwierdzenie wymaga złożenia przysięgi na coś większego.
6:17 Dlatego Bóg poręczył Swoją obietnicę przysięgą.
7:24 Kapłaństwo Jezusa trwa na wieki.
7:25 Dlatego może całkowicie zbawić, tych którzy przez Niego przychodzą do Ojca.
8:3 Każdy najwyższy kapłan składał ofiary. Dlatego konieczne jest, aby Jezus miał coś ofiarować.
9:13-14 Chrystus ofiarował Siebie bez skazy, oczyści nasze sumienie, aby służyć Bogu.
9:15 Dlatego Jezus jest pośrednikiem Nowego Przymierza.
9:16-17 Testament nabiera mocy z chwilą śmierci.
9:18 Dlatego pierwszy testament nie był zapoczątkowane bez krwi.
10:4 Jest niemożliwe, żeby krew wołów i kozłów gładziła grzechy.
10:5 Dlatego Bóg nie chciał ofiar, ale dał Jezusowi ciało na ofiarę.
11:11 Sara uznała za wiernego Tego, który obiecał.
11:12 Dlatego z jednego człowieka obumarłego zrodziło się liczne potomstwo.
11:1-40 Mamy wokół siebie wie świadków wiary
12:1 Mamy biec w cierpliwości w wyznaczonym nam wyścigu.
12:10-11 Karanie nie jest przyjemne, ale przynosi błogi owoc sprawiedliwości.
12:12 Dlatego mamy wyprostować opadłe ręce i omdlałe kolana.
12:25 Uważać, żeby nie odtrącić Tego, który przemawia.
12:28 Dlatego, że mamy trzymać się łaski i służmy Bogu jak się Jemu podoba.
13:11 Ofiara za grzech jest spalana poza obozem.
13:12 Dlatego Jezus, żeby uświęcił lud cierpiał poza bramą.
Dlaczego autor tak sformułował swój list?
- Wnioski, które robił autor pokazują jak rzeczy ze S.T. wskazywały na Chrystusa, jak one spełniły się w Chrystusie i jak Jezus przewyższa rzeczy ze S.T.
- Bóg chce, żeby nie tylko Żydzi widzieli związek Jezusa ze S.T., ale aby każda wierząca osoba to widziała.
Artykuł pochodzi ze strony: http://studiumbiblijne.manifo.com/list-do-hebrajczykow-cz--1
czwartek, 3 września 2020
Rozdział 2: 1-3a
"Dlatego musimy tym baczniejszą zwracać uwagę na to [trzymać się tego][stosować się do tego], co słyszeliśmy, abyśmy czasem nie zboczyli z drogi [ześlizgnęli się][aby nam to czasem nie uciekło][nie minęli się z celem][nie oddalili się]. Bo jeśli słowo wypowiedziane [głoszone] przez aniołów było nienaruszalne, a wszelkie przestępstwo i nieposłuszeństwo spotkało się ze słuszną [sprawiedliwą, pewną] odpłatą, to jakże my ujdziemy cało [unikniemy kary], jeżeli zlekceważymy [zaniedbamy][pogardzimy, odtrącimy, odrzucimy] tak wielkie zbawienie [wyzwolenie]?"
William Barclay pisze; "Występują tu dwa ważne słowa: prosechein i pararrein. Pierwsze z nich znaczy zwracać uwagę, zaś drugie posiada wiele znaczeń. Określa ono coś płynnego lub śliskiego i może oznaczać obrączkę, która zsunęła się z palca; okruszek chleba, który spadł na niewłaściwe miejsce; temat, który zagubił się w rozmowie; fakt, który uszedł uwagi w czasie dyskusji; coś, co się rozwiało lub przeciekło. Zasadniczo słowem tym określa się coś, co przez nieuwagę i bezmyślność zostaje stracone.
Obydwa słowa posiadają również znaczenie żeglarskie. Prosechein może oznaczać przycumowanie statku, a pararrein może określać statek, który przez zaniedbanie zabezpieczenia zostaje porwany przez wiatr, prąd morski lub przypływ wód. A więc wiersz pierwszy można byłoby przetłumaczyć: „Dlatego tym staranniej musimy zakotwiczyć swoje życie do rzeczy, których zostaliśmy nauczeni zanim statek naszego życia nie zostanie porwany z portu i nie zatonie”. Jest to barwny obraz statku unoszonego przez fale ku zgubie, ponieważ jego kapitan beztrosko śpi. Dla większości z nas niebezpieczeństwo to polega na dryfowaniu w kierunku grzechu. Tylko nieliczni świadomie i szybko odwracają się do Boga plecami, natomiast bardzo wielu jest takich, którzy stopniowo, z każdym dniem odchodzą od Niego coraz dalej. Tylko nieliczni nagle popełniają jakiś katastrofalny grzech, natomiast wielu prawie niezauważalnie wkracza w takie sytuacje, w których nagle się budzi i przekonuje się, że zrujnowali swoje życie, a przy tym złamali czyjeś serce. Zawsze musimy być czujni wobec niebezpieczeństw życia unoszonego przez prąd."
Podobnie Fritz Laubach w swoim komentarzu pisze; „Gr. ‘pararyomai’ występuje już w Przyp. 3:23 (LXX) znaczy ześlizgnąć się, runąć. W omawianym fragmencie to obrazowe wyrażenie przypomina podobieństwo z Mateusza 7:24-27. Życie człowieka, który nie traktuje poważnie Słowa Bożego, podobne jest do domu zbudowanego na piasku i porwanego przez rwące fale rzeki. W takim właśnie kontekście apostoł słowa swoje kieruje do członków zboru.”
Barclay kontynuuje myśl; "Następnie autor Listu do Hebrajczyków wymienia dwa grzechy, za które Prawo wymierzało karę: są to przestępstwo i nieposłuszeństwo. Pierwszy z nich to parabasis, co dosłownie znaczy przekroczenie Unii. Istnieje wyraźna linia zakreślona przez poznanie i sumienie, wykroczenie poza nią jest grzechem. Drugi grzech - nieposłuszeństwo - to parakoe. Parakoe to przede wszystkim znaczy niedokładne słyszenie, na przykład przez niedosłyszącego człowieka, a następnie niedbałe słuchanie, słuchanie nieuważne, które prowadzi do niewłaściwego zrozumienia lub nie pozwala uchwycić głównej myśli wypowiedzianych słów. I w końcu - słowo to oznacza niechęć do słuchania, a stąd i nieposłuszeństwo głosowi Bożemu. Jest to świadome zamykanie uszu na rozkazy, ostrzeżenia i zaproszenia Boże."
Autor listu czyni człowieka wierzącego odpowiedzialnym za przyjęcie, a następnie za pielęgnowanie zbawienia. Niedbałość, nonszalancki, lekceważący stosunek co do zbawienia prowadzi na manowce.
Czytamy o tym w innych miejscach Listu do Hebrajczyków. Widać, że ten temat jest ważny dla autora Listu. W 3: 6, 12 przeczytamy; „Jeśli tylko do końca zachowamy niewzruszenie ufność [ufną odwagę] i chwalebną nadzieję”; „Baczcie, bracia, żeby nie było czasem w kimś z was złego, niewierzącego serca, które by odpadło, [odstąpiło] od Boga żywego,” ; 4:1, 7„Gdy tedy obietnica wejścia do odpocznienia jego jest jeszcze ważna, miejmy się na baczności [bójmy się], aby się nie okazało, że ktoś z was pozostał w tyle [nie osiągnął jej].”; „Dziś, jeśli głos jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc waszych.”
Następnie bardzo ważny fragment z szóstego rozdziału 6:4-6 „Jest bowiem rzeczą niemożliwą, żeby tych - którzy raz zostali oświeceni i zakosztowali daru niebiańskiego, i stali się uczestnikami Ducha Świętego, i zakosztowali Słowa Bożego, że jest dobre oraz cudownych mocy wieku przyszłego - gdy odpadli, powtórnie odnowić i przywieść do pokuty, ponieważ oni sami ponownie krzyżują Syna Bożego i wystawiają go na urągowisko.” 6:11 „Pragniemy zaś, aby każdy z was okazywał tę samą gorliwość dla zachowania pełni nadziei aż do końca, abyście się nie stali ociężałymi, ale byli naśladowcami tych, którzy przez wiarę i cierpliwość dziedziczą obietnice”.
Następnie w 10,26-30; 35-38 oraz 12:14-17; 25; „Bo jeśli otrzymawszy poznanie prawdy, rozmyślnie grzeszymy, nie ma już dla nas ofiary za grzechy, lecz tylko straszliwe oczekiwanie sądu i żar ognia, który strawi przeciwników. Kto łamie zakon Mojżesza, ponosi śmierć bez miłosierdzia na podstawie zeznania dwóch albo trzech świadków; o ileż sroższej kary, sądzicie, godzien będzie ten, kto Syna Bożego podeptał i zbezcześcił krew przymierza, przez którą został uświęcony, i znieważył Ducha łaski! Znamy przecież tego, który powiedział: Pomsta do mnie należy, Ja odpłacę; oraz: Pan sądzić będzie lud swój. Straszna to rzecz wpaść w ręce Boga żywego.”; Nie porzucajcie więc ufności waszej, która ma wielką zapłatę. Albowiem wytrwałości wam potrzeba, abyście, gdy wypełnicie wolę Bożą, dostąpili tego, co obiecał. Bo jeszcze tylko mała chwila, a przyjdzie Ten, który ma przyjść, i nie będzie zwlekał; a sprawiedliwy mój z wiary żyć będzie; lecz jeśli się cofnie, nie będzie dusza moja miała w nim upodobania.”; Dążcie do pokoju ze wszystkimi i do uświęcenia, bez którego nikt nie ujrzy Pana, bacząc, żeby nikt nie pozostał z dala od łaski Bożej, żeby jakiś gorzki korzeń rosnący w górę, nie wyrządził szkody i żeby przezeń nie pokalało się wielu, żeby nikt nie był rozpustny lub lekkomyślny jak Ezaw, który za jedną potrawę sprzedał pierworodztwo swoje. A wiecie, że potem, gdy chciał otrzymać błogosławieństwo, został odrzucony, nie uzyskał bowiem zmiany swego położenia, chociaż o nią ze łzami zabiegał.”;
„ Baczcie, abyście nie odtrącili tego, który mówi; jeśli bowiem tamci, odtrąciwszy tego, który na ziemi przemawiał, nie uszli kary, to tym bardziej my, jeżeli się odwrócimy od tego, który przemawia z nieba”
”Słowo wypowiedziane [głoszone] przez aniołów było nienaruszalne,”
W tych słowach jest odniesienie do pośrednictwa aniołów w przekazaniu Mojżeszowi Prawa na górze Synaj. Czytamy o tym w Dziejach Apostolskich 7: 38,39 i 53 „On ci[Mojżesz] to w czasie zgromadzenia na pustyni pośredniczył między aniołem, który do niego mówił na górze Synaj, a ojcami naszymi, on też otrzymał słowa żywota, aby je nam przekazać. Lecz ojcowie nasi nie chcieli mu być posłuszni, odepchnęli go i sercami swymi zwrócili się ku Egiptowi.”; „wy, którzy otrzymaliście zakon, jak wam go dali aniołowie, a nie przestrzegaliście go.” oraz w Liście do Galatów 3:19 „Czymże więc jest zakon? Został on dodany z powodu przestępstw, aż do przyjścia potomka, którego dotyczy obietnica; a został on dany przez aniołów do rąk pośrednika.”
Bożego Słowa nie wolno naruszać, bo jest to przestępstwem. Nie można być wobec tego Słowa obojetnym. Przejść mimo. Wiemy czym skończyło się nieposłuszeństwo i lekceważący stosunek Hebrajczyków do słów głoszonych przez Bożych posłańców, czy to aniołów, czy proroków czy też samego Jezusa. W tych historiach narodu wybranego kryje się sporo pouczeń dla nas.
"o ileż sroższej kary, sądzicie, godzien będzie ten, kto Syna Bożego podeptał i zbezcześcił krew przymierza, przez którą został uświęcony, i znieważył Ducha łaski!" Hebrajczyków 10:29
William Barclay pisze; "Występują tu dwa ważne słowa: prosechein i pararrein. Pierwsze z nich znaczy zwracać uwagę, zaś drugie posiada wiele znaczeń. Określa ono coś płynnego lub śliskiego i może oznaczać obrączkę, która zsunęła się z palca; okruszek chleba, który spadł na niewłaściwe miejsce; temat, który zagubił się w rozmowie; fakt, który uszedł uwagi w czasie dyskusji; coś, co się rozwiało lub przeciekło. Zasadniczo słowem tym określa się coś, co przez nieuwagę i bezmyślność zostaje stracone.
Obydwa słowa posiadają również znaczenie żeglarskie. Prosechein może oznaczać przycumowanie statku, a pararrein może określać statek, który przez zaniedbanie zabezpieczenia zostaje porwany przez wiatr, prąd morski lub przypływ wód. A więc wiersz pierwszy można byłoby przetłumaczyć: „Dlatego tym staranniej musimy zakotwiczyć swoje życie do rzeczy, których zostaliśmy nauczeni zanim statek naszego życia nie zostanie porwany z portu i nie zatonie”. Jest to barwny obraz statku unoszonego przez fale ku zgubie, ponieważ jego kapitan beztrosko śpi. Dla większości z nas niebezpieczeństwo to polega na dryfowaniu w kierunku grzechu. Tylko nieliczni świadomie i szybko odwracają się do Boga plecami, natomiast bardzo wielu jest takich, którzy stopniowo, z każdym dniem odchodzą od Niego coraz dalej. Tylko nieliczni nagle popełniają jakiś katastrofalny grzech, natomiast wielu prawie niezauważalnie wkracza w takie sytuacje, w których nagle się budzi i przekonuje się, że zrujnowali swoje życie, a przy tym złamali czyjeś serce. Zawsze musimy być czujni wobec niebezpieczeństw życia unoszonego przez prąd."
Podobnie Fritz Laubach w swoim komentarzu pisze; „Gr. ‘pararyomai’ występuje już w Przyp. 3:23 (LXX) znaczy ześlizgnąć się, runąć. W omawianym fragmencie to obrazowe wyrażenie przypomina podobieństwo z Mateusza 7:24-27. Życie człowieka, który nie traktuje poważnie Słowa Bożego, podobne jest do domu zbudowanego na piasku i porwanego przez rwące fale rzeki. W takim właśnie kontekście apostoł słowa swoje kieruje do członków zboru.”
Barclay kontynuuje myśl; "Następnie autor Listu do Hebrajczyków wymienia dwa grzechy, za które Prawo wymierzało karę: są to przestępstwo i nieposłuszeństwo. Pierwszy z nich to parabasis, co dosłownie znaczy przekroczenie Unii. Istnieje wyraźna linia zakreślona przez poznanie i sumienie, wykroczenie poza nią jest grzechem. Drugi grzech - nieposłuszeństwo - to parakoe. Parakoe to przede wszystkim znaczy niedokładne słyszenie, na przykład przez niedosłyszącego człowieka, a następnie niedbałe słuchanie, słuchanie nieuważne, które prowadzi do niewłaściwego zrozumienia lub nie pozwala uchwycić głównej myśli wypowiedzianych słów. I w końcu - słowo to oznacza niechęć do słuchania, a stąd i nieposłuszeństwo głosowi Bożemu. Jest to świadome zamykanie uszu na rozkazy, ostrzeżenia i zaproszenia Boże."
Autor listu czyni człowieka wierzącego odpowiedzialnym za przyjęcie, a następnie za pielęgnowanie zbawienia. Niedbałość, nonszalancki, lekceważący stosunek co do zbawienia prowadzi na manowce.
Czytamy o tym w innych miejscach Listu do Hebrajczyków. Widać, że ten temat jest ważny dla autora Listu. W 3: 6, 12 przeczytamy; „Jeśli tylko do końca zachowamy niewzruszenie ufność [ufną odwagę] i chwalebną nadzieję”; „Baczcie, bracia, żeby nie było czasem w kimś z was złego, niewierzącego serca, które by odpadło, [odstąpiło] od Boga żywego,” ; 4:1, 7„Gdy tedy obietnica wejścia do odpocznienia jego jest jeszcze ważna, miejmy się na baczności [bójmy się], aby się nie okazało, że ktoś z was pozostał w tyle [nie osiągnął jej].”; „Dziś, jeśli głos jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc waszych.”
Następnie bardzo ważny fragment z szóstego rozdziału 6:4-6 „Jest bowiem rzeczą niemożliwą, żeby tych - którzy raz zostali oświeceni i zakosztowali daru niebiańskiego, i stali się uczestnikami Ducha Świętego, i zakosztowali Słowa Bożego, że jest dobre oraz cudownych mocy wieku przyszłego - gdy odpadli, powtórnie odnowić i przywieść do pokuty, ponieważ oni sami ponownie krzyżują Syna Bożego i wystawiają go na urągowisko.” 6:11 „Pragniemy zaś, aby każdy z was okazywał tę samą gorliwość dla zachowania pełni nadziei aż do końca, abyście się nie stali ociężałymi, ale byli naśladowcami tych, którzy przez wiarę i cierpliwość dziedziczą obietnice”.
Następnie w 10,26-30; 35-38 oraz 12:14-17; 25; „Bo jeśli otrzymawszy poznanie prawdy, rozmyślnie grzeszymy, nie ma już dla nas ofiary za grzechy, lecz tylko straszliwe oczekiwanie sądu i żar ognia, który strawi przeciwników. Kto łamie zakon Mojżesza, ponosi śmierć bez miłosierdzia na podstawie zeznania dwóch albo trzech świadków; o ileż sroższej kary, sądzicie, godzien będzie ten, kto Syna Bożego podeptał i zbezcześcił krew przymierza, przez którą został uświęcony, i znieważył Ducha łaski! Znamy przecież tego, który powiedział: Pomsta do mnie należy, Ja odpłacę; oraz: Pan sądzić będzie lud swój. Straszna to rzecz wpaść w ręce Boga żywego.”; Nie porzucajcie więc ufności waszej, która ma wielką zapłatę. Albowiem wytrwałości wam potrzeba, abyście, gdy wypełnicie wolę Bożą, dostąpili tego, co obiecał. Bo jeszcze tylko mała chwila, a przyjdzie Ten, który ma przyjść, i nie będzie zwlekał; a sprawiedliwy mój z wiary żyć będzie; lecz jeśli się cofnie, nie będzie dusza moja miała w nim upodobania.”; Dążcie do pokoju ze wszystkimi i do uświęcenia, bez którego nikt nie ujrzy Pana, bacząc, żeby nikt nie pozostał z dala od łaski Bożej, żeby jakiś gorzki korzeń rosnący w górę, nie wyrządził szkody i żeby przezeń nie pokalało się wielu, żeby nikt nie był rozpustny lub lekkomyślny jak Ezaw, który za jedną potrawę sprzedał pierworodztwo swoje. A wiecie, że potem, gdy chciał otrzymać błogosławieństwo, został odrzucony, nie uzyskał bowiem zmiany swego położenia, chociaż o nią ze łzami zabiegał.”;
„ Baczcie, abyście nie odtrącili tego, który mówi; jeśli bowiem tamci, odtrąciwszy tego, który na ziemi przemawiał, nie uszli kary, to tym bardziej my, jeżeli się odwrócimy od tego, który przemawia z nieba”
”Słowo wypowiedziane [głoszone] przez aniołów było nienaruszalne,”
W tych słowach jest odniesienie do pośrednictwa aniołów w przekazaniu Mojżeszowi Prawa na górze Synaj. Czytamy o tym w Dziejach Apostolskich 7: 38,39 i 53 „On ci[Mojżesz] to w czasie zgromadzenia na pustyni pośredniczył między aniołem, który do niego mówił na górze Synaj, a ojcami naszymi, on też otrzymał słowa żywota, aby je nam przekazać. Lecz ojcowie nasi nie chcieli mu być posłuszni, odepchnęli go i sercami swymi zwrócili się ku Egiptowi.”; „wy, którzy otrzymaliście zakon, jak wam go dali aniołowie, a nie przestrzegaliście go.” oraz w Liście do Galatów 3:19 „Czymże więc jest zakon? Został on dodany z powodu przestępstw, aż do przyjścia potomka, którego dotyczy obietnica; a został on dany przez aniołów do rąk pośrednika.”
Bożego Słowa nie wolno naruszać, bo jest to przestępstwem. Nie można być wobec tego Słowa obojetnym. Przejść mimo. Wiemy czym skończyło się nieposłuszeństwo i lekceważący stosunek Hebrajczyków do słów głoszonych przez Bożych posłańców, czy to aniołów, czy proroków czy też samego Jezusa. W tych historiach narodu wybranego kryje się sporo pouczeń dla nas.
"o ileż sroższej kary, sądzicie, godzien będzie ten, kto Syna Bożego podeptał i zbezcześcił krew przymierza, przez którą został uświęcony, i znieważył Ducha łaski!" Hebrajczyków 10:29
Subskrybuj:
Komentarze (Atom)