Rozdział 10: 12-18

"Ten natomiast, po złożeniu jednej ofiary za grzechy, na zawsze zasiadł po prawicy Boga,  Oczekując odtąd, aż Jego nieprzyjaciele [legną, zostaną położeni, rzuceni] staną się podnóżkiem dla Jego stóp.  Jedną bowiem ofiarą na zawsze uczynił doskonałymi [doprowadził do doskonałości] tych, którzy są uświęcani.  A świadczy nam to również i Duch Święty, przepowiedział to bowiem w słowach:  Oto przymierze, które ustanowię im po tych dniach, mówi Pan: Włożę Prawa moje do ich serc i wypiszę je w ich umysłach,  A ich grzechy i ich bezprawie nie będą im więcej przypominane.  A gdzie jest od nich wyzwolenie, tam nie ma już ofiary za grzech."

Zasiadł po prawicy Boga. Piszę to rozważanie w wigilię Bożego Narodzenia. W wielu miejscach, w stajenkach położony malusieńki Jezus. Tu i ówdzie widzimy figurki Maryi trzymającej bezradne dzieciątko Jezus. Są kraje gdzie Maryja i dzieciątko Jezus całkowicie przysłonili Majestat Jezusa. To w jakiś sposób zakłamuje rzeczywistość, ponieważ obecnie Jezus, w całym swoim Majestacie, siedzi po prawicy Boga i współuczestniczy w Jego potędze królewskiej i w Jego godności Bożej jako Pan panów i Król królów. Jest tam w oczekiwaniu, aż proces pokonania nieprzyjaciół dobiegnie końca.


”W te ostatnie dni [Bóg] przemówił do nas w osobie Syna, którego ustanowił dziedzicem wszystkich rzeczy i przez którego uczynił okresy czasu. On, będąc blaskiem chwały i wyrażeniem Jego istoty, podtrzymując wszystko słowem swojej mocy, gdy sam dokonał oczyszczenia naszych grzechów, zasiadł po prawicy Majestatu na wysokościach.[…] I: Ty, o Panie, na początku założyłeś fundamenty ziemi, a niebiosa są dziełem twoich rąk. One przeminą, ale Ty trwasz, wszystkie jak szata ulegną zużyciu, I jak płaszcz je zwiniesz, i będą odmienione; ale Ty jesteś zawsze ten sam i lata twoje się nie skończą. I czy kiedykolwiek powiedział do któregoś z aniołów: Siądź po mojej prawicy, dopóki nie położę nieprzyjaciół twoich jako podnóżek twoich stóp?” Hebrajczyków 1:2,3; 10-13

”Główną więc myślą tego, co jest mówione, jest to, że mamy takiego arcykapłana, który zasiadł po prawej stronie tronu Majestatu na niebiosach, Jako sługa świątyni i prawdziwego przybytku, który wzniósł Pan, a nie człowiek.” Hebrajczyków 8:1,2

W poprzednim rozważaniu wymieniłem dobrodziejstwa jakie mamy dzięki ofierze Pana Jezusa. Ta ofiara, złożona z Jego krwi i ciała jest niewspółmiernie lepsza od tego co proponowało Prawo ceremonialne w Starym Przymierzu. W dzisiejszym fragmencie czytamy, że ofiara Jezusa doprowadza nas, poprzez uświęcenie [poświęcenie] do doskonałości

Użyty tutaj grecki wyraz 'τετελειωκεν teteleiōken' oznacza, ukończenie, udoskonalenie, zrealizować coś, doprowadzić do perfekcji, do końca. w liście do Hebrajczyków autor używa go dziewięć razy i jest to ważny element zawarte w przesłaniu Listu. Przyjrzyjmy się tym miejscom:

"Przystało bowiem Temu, dla którego jest wszystko i przez którego jest wszystko, aby Tego, który wielu synów wprowadził do chwały, wodza ich zbawienia, uczynić doskonałym przez cierpienia." 2:10

"A będąc doskonałym, stał się dla wszystkich, którzy są Mu posłuszni, sprawcą zbawienia wiecznego," 5:9

"Prawo bowiem nie doprowadziło niczego do doskonałości, lecz wprowadzało do lepszej nadziei, przez którą zbliżamy się do Boga."; "Prawo bowiem ustanawia arcykapłanami ludzi mających słabość; ale słowo złożonej przysięgi, po nadaniu Prawa – ustanawia Syna Bożego uczynionego doskonałym na wieki." 7:19,28

„Przez to Duch Święty oznajmia, że nie jest jeszcze ukazana droga do świętego świętych, dopóki istnieje pierwszy przybytek, Co jest przykładem teraźniejszego czasu, w którym składane są dary i ofiary, nie mogące uczynić doskonałym w sumieniu tego, który pełni służbę,” 9: 8,9

"Albowiem Prawo mając cień przyszłych dóbr, a nie sam obraz rzeczy, nie może nigdy przez te same ofiary, które co rok ustawicznie ofiarowują, uczynić doskonałymi tych, którzy przystępują do Boga." 10:1

"Bóg bowiem odnośnie nas przewidział coś lepszego, aby oni bez nas nie zostali doprowadzeni do doskonałości." 11:40

”Ale wy przystąpiliście do góry Syjon i do miasta Boga żywego, do niebiańskiego Jeruzalem i do dziesiątek tysięcy aniołów, Do uroczystego zgromadzenia i do wywołanych pierworodnych, którzy są zapisani w niebiosach, i do Boga, sędziego wszystkich, i do duchów sprawiedliwych, uczynionych doskonałymi,” 12:22,23

Drugi wyraz tu występujący to: ' αγιαζομενους hagiazomenous' oznacza oddzielony od (świata), poświęcony dla (Boga), inny.

Uświęcenie jest nieodzownym elementem w procesie doprowadzenia nas do doskonałości. Ten proces jest, często niezauważalnym, bagatelizowanym dobrodziejstwem wynikającym z ofiary Jezusa. W tym procesie ważną rolę odgrywa Duch Święty, który, umieszcza duchowe Prawa w naszych sercach i wypisuje je w naszych umysłach. Zostało to zapowiedziane w Księdze Jeremiasza 31:33. W Księdze Jeremiasza dotyczy to narodu Izraelskiego i nic dziwnego, że autor to miejsce cytuje, zważywszy na to, do kogo adresowany jest List. Jednak taki sam udział Ducha Świętego w prowadzeniu ku doskonałości, jest udziałem nas wszystkich, uczniów Jezusa.

Dzisiejszy fragment kończy się deklaracją cudownej wolności: „A ich grzechy i ich bezprawie nie będą mi więcej przypominane. A gdzie jest od nich wyzwolenie, tam nie ma już ofiary za grzech.”

Rozdział 10:1-12

"Prawo [Tora] bowiem, zawierając cień [mglisty zarys] przyszłych dóbr, a nie sam obraz rzeczy, nie może nigdy przez te same ofiary, które co roku są nieustannie składane, uczynić doskonałymi [doprowadzić do celu] tych, którzy przychodzą [zbliżają się]. W przeciwnym razie przestano by je składać, dlatego że składający je, raz oczyszczeni, nie mieliby już żadnych grzechów na sumieniu [nie mieli już żadnej świadomości grzechu]. A jednak przez te ofiary każdego roku odbywa się przypominanie grzechów.  Niemożliwe jest bowiem, aby krew wołów i kozłów gładziła [usuwała] grzechy. Dlatego przychodząc na świat, mówi: Ofiary ani daru nie chciałeś, ale przygotowałeś [utworzyłeś, udoskonaliłeś] mi ciało.  Całopalenia i ofiary za grzech nie podobały się tobie [nie znalazłeś upodobania].  Wtedy powiedziałem: Oto przychodzę - na początku księgi jest napisane o mnie - abym spełniał twoją wolę, o Boże.  Powiedziawszy wyżej: Ofiar, darów, całopaleń i ofiar za grzech nie chciałeś i nie podobały się tobie [nie znalazłeś upodobania], choć składa się je zgodnie z Prawem;  Następnie powiedział: Oto przychodzę, abym spełniał twoją wolę, o Boże. Znosi [zabiera, usuwa] pierwsze, aby ustanowić drugie.  Za sprawą tej woli jesteśmy uświęceni [poświęceni] przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze.  A każdy kapłan staje codziennie do wykonywania służby Bożej, wiele razy składając te same ofiary, które nigdy nie mogą zgładzić [zdjąć] grzechów.  Lecz ten, gdy złożył jedną ofiarę za grzechy na zawsze, zasiadł po prawicy Boga;"


Przeczytajmy jeszcze fragment z Księgi Psalmów:

„Wiele uczyniłeś cudów, PANIE, mój Boże, a twoich zamysłów wobec nas nikt nie potrafi wyliczyć przed tobą; gdybym chciał je opowiedzieć i ogłosić, jest ich więcej, niż zdołałbym wypowiedzieć.  Ofiary i daru nie chciałeś, lecz otworzyłeś [przekłułeś BG] mi uszy; nie żądałeś całopalenia i ofiary za grzech.  Wtedy powiedziałem: Oto przychodzę, na początku księgi jest napisane o mnie;  Pragnę czynić twoją wolę, mój Boże, a twoje prawo jest w moim wnętrzu.” Psalm 40: 5-8

Jezus jest pośrednikiem lepszego, doskonalszego przymierza. To co mamy, my „Grecy”, a przede wszystkim Żydzi, dzięki Nowemu Przymierzu i raz na zawsze złożonej ofierze za grzech w osobie Baranka Bożego jest daleko lepsze od tego wszystkiego mieści się pod słowem Prawo.

To co było dotychczas było tylko cieniem, mglistym zarysem, nawet nie obrazem dobrodziejstw jakie wynikają z Nowego Przymierza. Jednym z takich dobrodziejstw jest oczyszczenie i doprowadzenie do doskonałości. Kolejnym dobrodziejstwem jest uwolnienie z niewoli grzechu. Otrzymanie daru w postaci dobrego, czystego, wolnego od grzechu sumienia. Wiersz dziesiąty mówi o jeszcze jednym dobrodziejstwie ofiary Jezusa. „Za sprawą tej woli jesteśmy uświęceni [poświęceni] przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze.” Co to jest uświęcenie? Poświęcenie to oddzielenie od tego co cielesne, światowe i przeznaczenie dla celów duchowych, niebiańskich. W tym znaczeniu jesteśmy również kapłanami poświęconymi, oddzielonymi do służby. Poświęcenie to także usprawiedliwienie i oczyszczenie.

„A ja za nich uświęcam samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie.” Ewangelia Jana 17:19

„Zborowi Boga w Koryncie, do tych, którzy są uświęceni w Chrystusie Jezusie, powołanym świętym, ze wszystkimi, którzy wzywają imienia Pana naszego Jezusa Chrystusa na każdym miejscu – ich, a także i naszym.” 1 list do Koryntian 1:2; „A takimi niektórzy z was byli. Lecz zostaliście obmyci, lecz zostaliście uświęceni, lecz zostaliście usprawiedliwieni w imię Pana Jezusa i przez Ducha naszego Boga.” 1 list do Koryntian 6:11

”Oni to ukazują działanie prawa wpisanego w ich serca, za poświadczeniem ich sumienia i myśli wzajemnie się oskarżających lub też usprawiedliwiających;” Rzymian 2:15; „I mając wielkiego kapłana nad domem Bożym; Zbliżmy się ze szczerym sercem, w pełni wiary, mając serca oczyszczone od złego sumienia i ciało obmyte czystą wodą.” Hebrajczyków 10: 21,22


W niewoli grzechu…

Obowiązujące Żydów Prawo i obrzędy, ofiary za grzech, wciąż na nowo, a zwłaszcza raz roku w Dniu Pojednana permanentnie przypominały o grzechu. Jedynie przypominały, zakrywały, ale nie usuwały grzechu. Człowiek nadal był niewolnikiem grzechu. Zakryć a usunąć to wielka różnica. Tę różnicę czyni Jezus swoją, raz na zawsze złożoną ze swojego ciała, ofiarą.

Kto nie był w niewoli trudno mu zrozumieć czym jest niewola. Można być niewolnikiem dobrego pana lub okrutnego tyrana. Ta najcięższa niewola, choć niewielu ludzi zdaje sobie z tego sprawę, to niewola grzechu.

W Ew. Jana 8.34 Jezus mówi do niewierzącego faryzeusza, "Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, każdy, kto grzeszy, jest niewolnikiem grzechu.";  "a uwolnieni od grzechu, staliście się sługami sprawiedliwości" (Rzymian 6.18).

Dla człowieka który jest niewolnikiem grzechu najgorsze jest poczucie winy, wewnętrzne oskarżenia, przypominanie o grzechu; „odbywa się przypominanie grzechów.” Z tego uwalnia nas Jezus. Co za wielkie dobrodziejstwo!

List do Hebrajczyków pisany był do Żydów i w liście tym autor bardzo wyraźnie pisze, że jest coś więcej, coś lepszego, doskonalszego niż Prawo. Ma to szczególny wydźwięk w naszych czasach gdy w niektórych przypadkach, poganie poddają się Prawu. Bardzo mocno brzmiący, w uszach Żydów, w tym kontekście zapewne jest werset szósty: „Całopalenia i ofiary za grzech nie podobały się tobie.”

Uczniowie Jezusa są również uświęceni
i poświęceni do służby jako kapłaństwo święte.

„I wy sami, jako żywe kamienie, jesteście budowani w dom duchowy, w kapłaństwo święte, by przez Jezusa Chrystusa przynosić Bogu godne przyjęcia duchowe ofiary.” 1 List Piotra 2:5

„Ale wy jesteście rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym na własność, abyście ogłaszali cnoty Tego, który powołał was z ciemności do przedziwnego swojego światła;” 1 List Piotra 2:9; „I uczynił nas królami i kapłanami Boga i Ojca swojego; Jemu chwała i moc na wieki wieków. Amen.” Apokalipsa 1:6

Rozdział 9: 24-28

"Chrystus bowiem wszedł nie do uczynionego ręką świętego świętych [świątyni] , które byłoby odbiciem [wizerunkiem, kopią prawdziwego, namiastką], lecz do samego nieba, aby teraz być obecnym [orędować, stawać] w naszym imieniu przed obliczem Boga;  I nie po to, by wiele razy ofiarowywać samego siebie, tak jak arcykapłan wchodzi do świętego świętych co roku z cudzą krwią,  Bo inaczej musiałby wielokrotnie od założenia świata cierpieć, lecz teraz na końcu wieków [wypełnienia czasów] objawił się raz dla zmazania [zgładzenia, usunięcia, unieważnienia, odrzucenia] grzechu przez ofiarowanie samego siebie.  A jak postanowiono [przechowywane, o ile jest odłożone] ludziom raz umrzeć, a potem sąd,  Tak i Chrystus [Pomazaniec], raz będąc ofiarowany, aby wziąć na siebie [zgładzić, usunąć, ponieść na sobie] grzechy [wielu grzechów BG], drugi raz, już bez żadnego związku z grzechem, ukaże się tym, którzy Go oczekują ku zbawieniu."

Ten fragment mówi o trzech ważnych sprawach. Ofiara Jezusa jest złożona raz na zawsze i nie ma potrzeby by ja powtarzać, nawet symbolicznie. Że Chrystus unieważnił skutki grzechu i stanął przed obliczem Boga by stać tam w naszym imieniu. Inaczej mówiąc, będąc z Nim, "odziani w niego" mamy możliwość stanąć przed Tronem Boga w niebie. i po trzecie jest mowa o sądzie i ponownym przyjściu Jezusa.

Literatura hebrajska tak jest skonstruowana, że główne przesłanie zawarte jest w środku utworu. w Liście do Hebrajczyków to rozdziały 7 – 9 są taką "myślą w środku" i zawierają główną myśl listu i przesłania do ówczesnych, a także obecnych  potomków Abrahama, a także dla nas, ludu z pogan.

Bo wszyscy, którzy zostaliście w Chrystusie ochrzczeni [zanurzeni], przyoblekliście się [odzialiście się] w Chrystusa.” List do Galacjan 3:27

”Lecz podeszliście do góry Syjon i do miasta Boga żywego, do niebiańskiego Jeruzalem […] I do pośrednika nowego przymierza, Jezusa, do krwi, którą się kropi, a która mówi lepsze rzeczy niż krew Abla. Uważajcie, abyście nie odtrącili tego, który przemawia.” Hebrajczyków 12:22-25

W Chrystusie i z Chrystusem mamy ogromne bogactwo dóbr duchowych. Niewidzialnych, ale odczuwalnych, o tym będziemy czytać w 12 rozdziale Listu do Hebrajczyków. Tam też jest ostrzeżenie: "abyście nie odtrącili" nie wzgardzili Chrystusem, nie odwrócili się od Niego, ani od tych wszystkich dobrodziejstw jakie mamy w Nim.

Z Pisma Świętego, o czym pisałem wcześniej, dowiadujemy się, że gdzieś w górze, w duchowej przestrzeni jest niebiański Przybytek, a ten na ziemi, zbudowany ludzkimi rękoma, był tylko odbiciem tej znajdującej się w duchowej rzeczywistości. Ale czy ta ‘duchowa’ świątynia jest w niebie? Wiersz 24 informuje nas, że ów ‘duchowy’ przybytek jest poza nazwijmy to centralnym Niebem, w którym jest tron Boga. Miejsce Najświętsze z Przebłagalnią też było miejscem obecności chwały Bożej. Aby tam dotrzeć, trzeba było wejść na dziedziniec, a następnie przejść Miejsce Święte. Pamiętamy, że tylko arcykapłan, raz w roku mógł tam się pojawić, aby „wstawiać” się za ludem Izraela. Jest to wierny obraz duchowej rzeczywistości, w której Chrystus staje przed obliczem Boga w Niebie, aby jako Arcykapłan wstawiać się za nami. Nie wchodzi tam wiele razy, wszedł tam ze swoją własną krwią raz na zawsze.

"I znam takiego człowieka – czy w ciele, czy poza ciałem, nie wiem, Bóg wie – Został porwany do raju i słyszał niewypowiedziane słowa, których człowiekowi nie wolno wypowiedzieć. Z takiego będę się chlubić;" 2 Koryntian 12:3-5

Jezus wszedł tam z własną krwią, o wartości tej krwi pisałem w poprzednim rozważaniu. Teraz dopiszę jeszcze trzy wiersze:

"Wiedząc, że nie zniszczalnym srebrem albo złotem zostaliście wykupieni z waszego marnego postępowania, przekazanego przez ojców, Ale drogą krwią Chrystusa, jako Baranka niewinnego i nieskalanego," 1 Piotra 1:18,19

"I od Jezusa Chrystusa, który jest świadkiem wiernym, pierworodnym z umarłych i władcą królów ziemi; który nas umiłował i obmył nas z naszych grzechów w swojej krwi,"Objawienie 1:5

"Albowiem jest to dobre i godne przyjęcia przed Bogiem, Zbawicielem naszym, Który chce, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do dogłębnego poznania prawdy. Bo jeden jest Bóg, jeden też pośrednik Boga i ludzi: człowiek Chrystus Jezus, Który dał siebie samego na okup za wszystkich, na świadectwo swoich czasów." 1 Tymoteusza 2: 3-6

W zdaniu: „aby teraz być obecnym, stanąć w naszym imieniu” jest użyty bardzo ciekawy wyraz grecki ‘emfanisthēnai’ co oznacza, uczynić widocznym, objawić, to oznacza, że coś, wcześniej niewidocznego” zostało objawione, uczynione dla nas, widocznym dla Boga. To coś więcej niż wstawiać się za nami. To pokazanie nas w zupełnie innej rzeczywistości, jako czystych, sprawiedliwych i nienagannych.

”Dlatego też całkowicie może zbawić tych, którzy przez niego przychodzą do Boga, bo zawsze żyje, aby wstawiać się za nimi.” List do Hebrajczyków 7:25

”Któż potępi? Chrystus jest tym, który umarł, więcej, zmartwychwstał, który też jest po prawicy Boga i wstawia się za nami.” List do Rzymian 8:34

”Dzieci moje, to wam piszę, abyście nie grzeszyli. A jeśliby kto zgrzeszył, mamy orędownika [paraklēton, pocieszyciela,opiekuna], u Ojca, Jezusa Chrystusa, który jest sprawiedliwy.” 1 Jana 2:1

Rozdział kończy się wspomnieniem Sądu i Powtórnego Przyjścia. Te dwa kluczowe teologiczne zagadnienia są ściśle powiązane z KRWIĄ I OFIARĄ, ponieważ w Krwi Baranka jest odkupienie, siła i zwycięstwo, ale także zapowiedź sądu.

„a potem sąd”

Sąd. To jest wspólny mianownik dla wszystkich ludzi. Biblia w wielu miejscach pisze o sądzie. Mamy tutaj ponownie użyty bardzo ciekawy wyraz grecki ‘krisis’.

Naukę o sądzie, autor Listu do Hebrajczyków umieszcza na liście podstawowych nauk chrześcijańskich. i w Hbrajczyków 6:1,2 czytamy; "Dlatego zostawmy podstawowe nauki o Chrystusie i przejdźmy do tego, co doskonałe, nie zakładając ponownie fundamentu, którym jest [...] Nauka o [...] sądzie wiecznym."

"Zaklinam cię więc przed Bogiem i Panem Jezusem Chrystusem, który będzie sądził żywych i umarłych w czasie swego przyjścia i swego królestwa;" 2 List do Tymoteusza 4:1

„Ojciec nikogo nie sądzi, lecz wszelki sąd ‘krisis’ przekazał Synowi” Ew. Jana 5:22.

"Znamy bowiem tego, który powiedział: Zemsta do mnie należy, ja odpłacę, mówi Pan. I znowu: Pan będzie sądzić swój lud." List do Hebrajczyków 10:30

"Umie Pan pobożnych wyrwać z pokusy, a niesprawiedliwych zachować na dzień sądu, aby byli ukarani; [...]  A obecne niebiosa i ziemia przez to samo słowo są utrzymane i zachowane dla ognia na dzień sądu i zatracenia bezbożnych ludzi." 2 List Piotra 2,9, 3:7

” Także aniołów, którzy nie zachowali swego pierwotnego stanu, lecz opuścili własne mieszkanie, zatrzymał w wiecznych pętach w ciemnościach na sąd 'krinin'wielkiego dnia. […] Oto idzie Pan z tysiącami swoich świętych; Aby dokonać sądu ‘krinin’ nad wszystkimi i ukarać wszystkich bezbożników spośród nich za wszystkie ich bezbożne czyny, których się bezbożnie dopuścili, i za wszystkie ostre słowa, które wypowiadali przeciwko niemu bezbożni grzesznicy.” Judy 1:6, 14,15

"I zobaczyłem umarłych, wielkich i małych, stojących przed Bogiem, i otwarto księgi. Otwarto też inną księgę, księgę życia. I osądzeni zostali umarli według tego, co było napisane w księgach, to znaczy według ich uczynków.  I wydało morze umarłych, którzy w nim byli, również śmierć i piekło wydały umarłych, którzy w nich byli. I zostali osądzeni, każdy według swoich uczynków." Objawienie 20:12

Oprócz sądu ‘krisis’ jest trybunał z greckiego ‘bemati’. Temat ten jest bardzo obszerny i zachęcam do poczytania co na temat sądu, rodzajów sądów, Sędziego jest napisane w Biblii.

”Dlaczego więc ty potępiasz swego brata? Albo czemu lekceważysz swego brata? Wszyscy bowiem staniemy przed trybunałem Chrystusa.” List do Rzymian 14:10

„Wszyscy bowiem musimy stanąć przed trybunałem Chrystusa, aby każdy otrzymał zapłatę za to, co czynił w ciele, według tego, co czynił, czy dobro, czy zło.” 2 list do Koryntian 5:10

Rozdział 9: 16-23

"Albowiem tam gdzie jest przymierze [testamentowe rozporządzenie], ten który je zawiera musi uśmiercić ofiarę. Bo przymierze [testament, rozporządzenie] nabiera mocy po śmierci złożonej ofiary [autora testamentu] tego, który je zawiera. Jeśli ofiara [ten który sporządził testament] żyje, przymierze [testament] nie obowiązuje. Dlatego także pierwsze przymierze nie zostało poświęcone [nie zaistniało] bez krwi. Bo gdy Mojżesz ogłosił całemu ludowi wszystkie przykazania Prawa, wziął krew cieląt i kozłów z wodą, ze szkarłatną wełną, z hizopem, pokropił też sam zwój i cały lud, I powiedział: To jest krew przymierza, które Bóg wobec was przykazał [dla was ustanowił]. I podobnie pokropił krwią przybytek i wszystkie naczynia należące [przeznaczone] do służby Bożej. A według Prawa niemal wszystko jest oczyszczane krwią i nie ma odpuszczenia [uwolnienia od] grzechów bez rozlania krwi. Było więc prawdziwie konieczne, aby ziemskie obrazy tego, co w niebiosach były tak oczyszczane, same natomiast rzeczy niebiańskie, lepszymi ofiarami od tamtych."

Mamy tutaj kontynuację rozważań o kompatybilności niebiańskiego Przybytku z ziemskim Namiotem Zgromadzenia, kapłaństwa Aarona i kapłaństwa Jezusa. Ziemski obraz niebiańskiej rzeczywistości. Niewidzialnej, a jednocześnie poprzez obraz prawie, że namacalnej, do której droga została otwarta, a my mamy do niej dostęp. To co łączy te dwie rzeczywistości, to KREW; "nie ma odpuszczenia [uwolnienia od] grzechów bez rozlania krwi"

Ten rozdział podkreśla dwie rzeczy KREW I OFIARA Jezusa Chrystusa, rozwiązująca temat grzechu raz na zawsze. Tej krwi było mnóstwo w obrębie Przybytku, była wszędzie, na ścianach, na podłożu, na sprzętach. Gdzieś tą krew wylewano. Co za okropny widok.

Gdy Jezus umierał, Jego ciało, tam gdzie stał, szedł były ślady Jego krwi. To Wieczerza Pańska, a nie figurka krzyża,  ma tę krew przypominać, z pokolenia na pokolenie, aż przyjdzie.

Podobnie wiele pieśni, które śpiewamy we wspólnotach, na zgromadzeniach w zborach odwołuje się do KRWI Jezusa.

Pragniesz by przekleństw swych grzechów się zbyć
Jest moc w świętej krwi, moc w świętej krwi
O pójdź byś zawsze pokojem mógł żyć
Gdyż nas święta oczyszcza krew

        O jest moc, moc,
        o przecudna moc
        W świętej krwi, w świętej krwi
        O jest moc, moc, zwycięstw pełna moc
        W świętej Zbawicielowej krwi

Czy chciałbyś żądz swego ciała się zbyć
Jest moc w świętej krwi, moc w świętej krwi
Z Golgoty krew wszelki brud może zmyć
Zwyciężysz przez moc świętej krwi

Czy chcesz z Chrystusem swe życie tu wieść
Jest moc w świętej krwi, moc w świętej krwi
Chcesz by żyć Panu i chwałę mu nieść
Codziennie masz siłę w tej krwi


Pan Bóg powiedział: "Gdyż życie ciała jest we krwi, a Ja dałem wam ją do użytku na ołtarzu, abyście dokonywali nią przebłagania za dusze wasze, gdyż to krew dokonuje przebłagania za życie. " Księga Kapłańska 17:11 Gdy czytamy Tanach, [Stary Testament] widzimy tam ogrom przelanej krwi. Krew zwierząt lała się strumieniami, dzień po dniu, rok po roku, z pokolenia na pokolenie. To przerażający obraz, nieprawdaż?

Ale... Raz do roku, w dniu Jom Kippur, Dniu Pojednania [Przebłagania, Pokuty], arcykapłan miał przyzwolenie, aby wejść do małego, pozbawionego okien pomieszczenia, aby spalić kadzidło i pokropić krwią zwierzęcia ofiarnego przebłagalnię Arki. Czyniąc tak, arcykapłan dokonywał przebłagania za swoje grzechy i tych ludzi.

W miejscu Świętym Świętych stała skrzynia, jej wieko zdobiły cheruby chwały [Sz'chinę], a nazwa tego wieka to od greckiego 'hilastērion' PRZEBŁAGALNIA lub ofiara przebłagalna, a z hebrajskiego 'kaporet" miejsce miłosierdzia. [miejsce na którym zasiada miłosierdzie]

Krew, czytamy o tym w wierszu 22 oczyszcza i odpuszcza, uwalnia od grzechu. Dzięki drogocennej krwi Jezusa mamy oczyszczenie i uwolnienie od grzechu.

"Lecz teraz, niezależnie od Prawa, została ukazana sprawiedliwość Boga, poświadczana przez Prawo i Proroków; Sprawiedliwość Boga przez wiarę w Jezusa Chrystusa, dla wszystkich i wobec wszystkich wierzących, nie ma bowiem różnicy; Bo wszyscy zgrzeszyli i są pozbawiani chwały Bożej. I są uznawani za sprawiedliwych za darmo z Jego łaski przez odkupienie w Chrystusie Jezusie, Którego Bóg ustanowił jako ofiarę przebłagalną, przez wiarę, w Jego krwi, dla wykazania dowodu swojej sprawiedliwości przez odpuszczenie wcześniej popełnionych grzechów w czasie Bożej cierpliwości, Rzymian 3: 21-25

W Listach Jana czytamy; "On ci jest ubłaganiem za grzechy nasze, a nie tylko za nasze, lecz i za grzechy całego świata." 1 List Jana 2:2 oraz "Na tym polega miłość, że nie myśmy umiłowali Boga, lecz że On nas umiłował i posłał Syna swego jako ubłaganie za grzechy nasze." 1 List Jana 4:10 Użyty jest tutaj podobny wyraz grecki 'hilasmo' co oznacza ofiarę przebłagalną. Chrystus swoją przelaną krwią dokonał zadośćuczynienia. Jego śmierć na krzyżu, można powiedzieć, że był to błagalny akt którym wyjednał przebaczenie i w pełni zaspokoił wymagania Bożej sprawiedliwości.

Jan pisze: "Jeślibyśmy wyznawali nasze grzechy, Bóg jest wierny i sprawiedliwy, aby nam odpuścił grzechy i oczyścił nas od wszelkiej nieprawości." 1 Jana 1:9, a Izajasz prorokował: Chodźcie teraz, a rozsądźmy, mówi PAN: Choćby wasze grzechy były jak szkarłat, jak śnieg wybieleją; choćby były czerwone jak karmazyn, staną się białe jak wełna...." Księga Izajasza 1:18

Rozdział 9: 11-15

Lecz Chrystus przyszedł jako arcykapłan przyszłych [zaistniałych] dóbr, wszedł przez większy [lepszy] i doskonalszy przybytek [namiot], nie uczyniony ręką, to jest nie należący do tego, co stworzone [nie pochodzący z tego stworzonego świata]; Ani przez krew kozłów i cieląt, ale przez swoją własną krew, wszedł raz na zawsze do świętego świętych, uzyskując wieczne odkupienie [wyzwolenie, wybawienie]. Bo jeżeli [rozpryskana] krew wołów i kozłów, i popiół jałówki przez pokropienie uświęcają nieczystych [splugawionych] ku oczyszczeniu ciała, O ile bardziej krew Chrystusa [Pomazańca], który przez Ducha wiecznego samego siebie ofiarował bez skazy [nieskazitelną ofiarę] Bogu, oczyści wasze sumienie od martwych uczynków [od dzieł wiodących do śmierci], by służyć [oddawać cześć] Bogu żywemu? Dlatego też jest pośrednikiem nowego przymierza [testamentu], aby na skutek śmierci, która nastąpiła dla odkupienia przestępstw [przewinień, wykroczeń, występków] popełnionych za pierwszego przymierza, ci, którzy są powołani [wezwani], wzięli [dostąpili, posiedli] obietnicę dziedzictwa wiecznego.”

Lepszy i doskonalszy Przybytek. O jakiej budowli jest tutaj mowa. Musimy pamiętać, że ten niedoskonały ziemski Przybytek był wzorowany na niebiańskim. Czytaliśmy o tym w Hebr 8:5; "Służą oni obrazowi i cieniowi tego, co jest niebiańskie; Bóg tak ostrzegł Mojżesza, gdy zamierzał dokończyć przybytek: Mówi bowiem – patrz, abyś uczynił wszystko według wzoru, jaki ci pokazano na górze."

Więcej na ten temat - http://objawienie365.blogspot.com/2014/08/rozdzia-1556.html

„I otworzyła się świątynia Boża, która jest w niebie, i ukazała się Skrzynia Przymierza jego w świątyni jego; i zaczęło się błyskać i głośno grzmieć, i przyszło trzęsienie ziemi, i spadł wielki grad.” Objawienie Jana 11:19


"I po tym zobaczyłem, a oto została otwarta świątynia namiotu świadectwa w niebie, (6) I wyszło ze świątyni siedmiu aniołów, mających siedem plag, którzy są przyodziani w czysty i lśniący len oraz przepasani na piersiach złotymi pasami." Objawienie Jana 15:5

"Wiemy bowiem, że jeśli nasz ziemski dom, ten namiot, zostanie obalony, mamy budowlę u Boga, dom w niebiosach, nie ręką uczyniony, wieczny.  Bo i w tym wzdychamy, pragnąc przyoblec się w nasze domostwo, które jest z nieba," 2 Kor. 5:1,2

Budowa i funkcjonowanie Przybytku za czasów Mojżesza pokazuje duchową rzeczywistość, a służba nowego przymierza opiera się o te same, udoskonalone podstawy; przymierze Boga z ludźmi i zamieszkanie pośrodku nich dzięki przelanej krwi, Prawie napisanym nie na kamiennych tablicach, ale w ludzkich sercach. A wszystko to dzieje się w obecności "wiecznego Ducha"

W wierszu czternastym czytamy, że krew Jezusa jako Baranka Bożego "oczyści wasze sumienie od martwych uczynków" Pozostaje nam jeszcze kwestia martwych uczynków. O jakich uczynkach jest tutaj mowa?

Co to znaczy od martwych uczynków?

O jakich tutaj uczynkach jest mowa? Już wcześniej była o tym mowa: W Hebrajczyków 6:1 czytamy: "Dlatego pominąwszy początki nauki o Chrystusie, zwróćmy się ku rzeczom wyższym, nie powracając ponownie do podstaw nauki o odwróceniu się od martwych uczynków i o wierze w Boga,

Tutaj czytamy o obmywaniach, nakładaniu rąk (na co, na kogo?) o uczynkach liturgicznych, obrzędach które teraz stały się, stają się martwe, ulegają zanikowi. To służba, "która polega tylko na pokarmach i napojach, i różnych obmywaniach, i przepisach co do ciała,"

Żywe są natomiast zdrowe uczynki o czym pisze List do Hebrajczyków 10:24: "i baczmy jedni na drugich w celu pobudzenia się do miłości i dobrych uczynków,"

Rozdział dziewiąty podkreśla znaczenie  i potrzebę przelania krwi Syna Bożego jako ofiary za grzechy świata.

"A nazajutrz, Jan ujrzał idącego do niego Jezusa i powiedział: Oto Baranek Boży, który zabiera grzech świata." Ewangelia Jana 1:29

"Który wydał samego siebie za nasze grzechy, aby nas wyrwać z obecnego wieku złego, zgodnie z wolą Boga i Ojca naszego," List do Galatów 1:4

"On też jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, a nie tylko za nasze, ale też za grzechy całego świata." 1 List Jana 2:2

"W tym wyraża się miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że On nas umiłował i posłał swojego Syna jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy." 1 List Jana 4:10

"o ileż bardziej krew Chrystusa, który przez Ducha wiecznego ofiarował samego siebie bez skazy Bogu, oczyści sumienie nasze od martwych uczynków, abyśmy mogli służyć Bogu żywemu. List do Hebrajczyków 9:14

W Hbr 9:15 jest jeszcze mowa o roli śmierci Jezusa w starym przymierzu. Śmierć Jezusa WYZWOLIŁA ludzi z przewinień, wykroczeń, przestępstw popełnionych pod pierwszym przymierzem. Ta rola jest wyraźniej pokazana w Nowym Testamencie z perspektywy żydowskiej.  "To na podstawie tej śmierci jest On pośrednikiem nowego przymierza [lub testamentu]. Ponieważ nastąpiła śmierć, która wyzwała ludzi z przewinień popełnionych pod pierwszym przymierzem, ci, którzy zostali powołani, mogą otrzymać obiecane wieczne dziedzictwo."

Jezus jest pośrednikiem. Co to oznacza dla nas?

Hebr. 8:6 "Ale teraz przyjął On o tyle ważniejszą służbę, o ile lepszego przymierza jest pośrednikiem, które prawnie ustanowione jest na lepszych obietnicach."

Greckie słowo ‘μεσιτης, mesites’ oznacza pośrednika, mediatora, rozjemcę, arbitra;

Za czasów Starego Testamentu, takim pośrednikiem, arbitrem było Prawo, pisze o tym Paweł w liście do Galicjan 3:20 Teraz Żydzi i Poganie mają w osobie Jezusa lepszego pośrednika, jedynego pośrednika. Czy Prawo nadal jest pośrednikiem, mediatorem? Czy Maria jest lepszą pośredniczką? Nie! Pośrednictwo Jezusa jest doskonałe, wystarczające, lepsze. Czy korzystasz z pomocy mediatora, pośrednika Nowego Przymierza?

Rozdział 9: 6-10

„Tak więc zostało to urządzone, że wprawdzie do pierwszej części przybytku wchodzą zawsze kapłani pełniący służbę, Lecz do drugiej, raz w roku jedynie arcykapłan, i to nie bez krwi, którą ofiaruje za samego siebie i za nieświadome błędy ludu. Przez to Duch Święty oznajmia, że nie jest jeszcze ukazana [objawiona] droga do świętego świętych, dopóki istnieje pierwszy przybytek, Co jest przykładem teraźniejszego czasu, w którym składane są dary i ofiary, nie mogące [nie zdolne] uczynić doskonałym [doprowadzić do wewnętrznej doskonałości] w sumieniu tego, który pełni służbę, Która polega tylko na pokarmach i napojach, i różnych obmywaniach, i przepisach co do ciała, nałożonych aż do czasu naprawy [uporządkowania, zaprowadzenia nowego porządku, gdy Bóg nada całej strukturze nowy kształt].


"Tak więc zostało to urządzone..."

Dalej próbujemy odpowiedzieć na pytanie; Co jest bliskie zaniku? Poprzedni fragment mówił o przybytku, namiocie zgromadzenia, później Świątyni Jerozolimskiej jako budynku. Ten fragment, w zasadzie ta część dziewiątego rozdziału i połowa następnego, mówią o ofiarach za grzech i o Dniu Pojednania, Przebłagania (Jom Kipur), o roli kapłanów.

By zrozumieć co autor chce przekazać w tym fragmencie, powinniśmy przeczytać kilka miejsc z Pięcioksięgu i zobaczyć jak to tam zostało urządzone.

”Raz w roku Aaron oczyści jego rogi. Krwią z ofiary za grzech dopełni na nim oczyszczenia raz w roku po wszystkie pokolenia wasze. Będzie on świętością nad świętościami dla Pana.” Ks. Wyjścia 30:10

„Jeśli to namaszczony kapłan zgrzeszył jak ktoś z ludu, niech złoży PANU za swój grzech, którego się dopuścił, młodego cielca bez skazy jako ofiarę za grzech. I przyprowadzi tego cielca przed wejście do Namiotu Zgromadzenia przed PANA, położy rękę na głowie tego cielca i zabije go przed PANEM. I namaszczony kapłan weźmie nieco krwi tego cielca, i wniesie ją do Namiotu Zgromadzenia. Potem kapłan umoczy swój palec we krwi i siedem razy pokropi tą krwią przed PANEM, przed zasłoną Miejsca Świętego. I kapłan pomaże tą krwią rogi ołtarza wonnego kadzidła, który jest przed PANEM w Namiocie Zgromadzenia; resztę zaś krwi tego cielca wyleje u podstawy ołtarza całopalenia, który jest przy wejściu do Namiotu Zgromadzenia.” Księga Kapłańska 4:3-7

"2. I rzekł Pan do Mojżesza: Powiedz Aaronowi, bratu swemu, żeby nie wchodził o każdym czasie do miejsca świętego poza zasłonę przed wieko, które jest na Skrzyni, aby nie umarł, gdyż ukażę się nad wiekiem w obłoku....

6. Aaron przyprowadzi na ofiarę za swój własny grzech cielca i dokona przebłagania za siebie i swój dom..."

12 - 16. Następnie weźmie pełną kadzielnicę rozżarzonych węgli z ołtarza, który jest przed Panem, i pełne garście miałkiego wonnego kadzidła i wniesie poza zasłonę, i nasypie kadzidła na ogień przed Panem, aby obłok z kadzidła okrył wieko, które jest ponad Świadectwem, i aby nie zginąć. Potem weźmie nieco krwi z cielca i pokropi swoim palcem ponad wiekiem ku wschodowi oraz przed wiekiem pokropi z tej krwi siedem razy swoim palcem. Następnie zarżnie kozła na ofiarę za grzech ludu i wniesie jego krew poza zasłonę, i uczyni z jego krwią podobnie, jak uczynił z krwią cielca: pokropi nią ponad wiekiem i przed wiekiem. Tak dokona przebłagania za świątynię z powodu nieczystości synów izraelskich i ich przestępstw spowodowanych wszystkimi ich grzechami....

29 - 34. A to będzie dla was wieczną ustawą: W miesiącu siódmym dziesiątego dnia tegoż miesiąca ukorzycie się i nie będziecie wykonywać żadnej pracy, zarówno tubylec jak i obcy przybysz, który osiadł wśród was. W tym dniu bowiem zostanie dokonane przebłaganie za was, aby was oczyścić. Od wszystkich waszych grzechów będziecie oczyszczeni przed Panem. Jest to dla was sabat, dzień całkowitego odpoczynku. Ukorzycie się w waszych duszach. Ustawa to wieczna. Przebłagania zaś dokonywać będzie kapłan, którego się do tego namaści i którego się wprowadzi w urząd, aby sprawował służbę kapłańską zamiast swego ojca; a wdzieje szaty lniane, szaty święte. Dokona on przebłagania nad przenajświętszym miejscem świątyni, nad Namiotem Zgromadzenia i ołtarzem, dokona też przebłagania za kapłanów i za cały lud zgromadzenia. Będzie to dla was wieczną ustawą, aby raz w roku dokonywać przebłagania za wszystkie grzechy synów izraelskich. I uczynił tak, jak Pan nakazał Mojżeszowi." Księga Kapłańska 16 rozdział

Kiedy czytamy te wszystkie zapisy w Pięcioksięgu widzimy tam mnóstwo przelanej i rozpryskanej krwi. Wszędzie była krew, jedynie krew zwierząt miała moc oczyścić z grzechu. Również i to jest bliskie zaniku. Ani żadna kropla rzeczywistej krwi, ani z przeistoczenia, ani żadna ofiara nie jest już potrzebna by dokonać odkupienia, by pojednać człowieka z Bogiem i oczyścić go z jego grzechów. To zostało dokonane raz na zawsze.To jest jedna z kluczowych myśli w tym Liście.

"Drogą nową i żywą, którą otworzył dla nas poprzez zasłonę, to jest przez ciało swoje,"

W wierszu ósmym czytamy: "Przez to Duch Święty oznajmia, że nie jest jeszcze ukazana droga do świętego świętych, dopóki istnieje pierwszy przybytek," Dalej w Hebrajczyków 10: 19 czytamy "Mając więc, bracia, ufność, iż przez krew Jezusa mamy wstęp do świątyni drogą nową i żywą, którą otworzył dla nas poprzez zasłonę, to jest przez ciało swoje," Pierwszy przybytek musiał ulec "zanikowi", a został zburzony, "nie pozostał kamień na kamieniu w 70 roku. n.e.. Musiał ulec dosłownemu zniszczeniu by została objawiona nowa droga do miejsc świętych. Tą drogą jest Jezus, który powiedział: "Ja jestem droga i prawda, i żywot, nikt nie przychodzi do Ojca, tylko przeze mnie." Ewangelia Jana 14:6

Rozdział 9: 1-5

"Wprawdzie [prawdziwie] więc [otóż] i pierwsze przymierze miało przepisy o służbie Bożej i ziemskie miejsce święte.  Albowiem został wzniesiony pierwszy przybytek, który w części, zwanej miejscem świętym miał świecznik, stół i chleby ofiarne.  A za drugą zasłoną przybytku była część zwana Świętym Świętych,  Mająca złotą kadzielnicę [ołtarz kadzidlany] i Arkę [skrzynię] Przymierza, całą przykrytą złotem, w której był złoty dzban z manną, laska Aarona, która zakwitła i tablice przymierza.  Nad nią natomiast byli cherubini chwały, którzy zacieniali [osłaniali] przebłagalnię [ofiarę przebłagalną, wieko miłosierdzia, zadośćuczynienia], o których teraz nie ma potrzeby szczegółowo mówić." 

Nie ma potrzeby szczegółowo pisać o pierwszym przybytku. Spory opis mamy w Pięcioksięgu. Poza tym adresaci dobrze znali ten temat. Jednak warto zwrócić uwagę na kilka kwestii.

 

Po pierwsze Przybytek. Czym był przybytek? Hebrajskie słowo ‘miškān’ znaczy „święte mieszkanie”. W Księdze Powtórzonego Prawa 12:11 czytamy: „na miejsce, które Pan, Bóg wasz, wybierze na mieszkanie dla swego imienia, będziecie przynosić wszystko, co wam dziś nakazuję: wasze całopalenia i rzeźne ofiary, wasze dziesięciny i dary ofiarne waszych rąk, i cały wybór ofiar ślubowanych, jakie ślubować będziecie Panu.”; „Lecz idźcie do mojego miejsca w Sylo, gdzie niegdyś dałem mieszkanie mojemu imieniu…” Księga Jeremiasza 7:12. Pierwszy przybytek to miejsce zamieszkania Boga, a ściślej mówiąc chwały Bożej.

Kolejny element na który chciałbym zwrócić uwagę to stół na chleby pokładne. Na pokryty złotem stół z drzewa akacjowego ułożony był chleb który nazwano chlebem obecności, lub dosłownie od ‘hapanim’ [Ks. Wyjścia 35:13] chlebem oblicza.

Następny przedmiot to świecznik ‘menorah’, który również wskazuje na obecność Bożą w światłości Jego chwały, Boga który jest światłością. „PAN jest moją światłością i moim zbawieniem, kogóż będę się bać? PAN jest mocą mego życia, kogóż mam się lękać?” Księga Psalmów 27:1; „Światłością w dzień nie będzie ci już słońce, a blask księżyca nie będzie ci już świecił, lecz Pan będzie twoją wieczną światłością, a twój Bóg twoją chlubą.” Księga Izajasza 60:19; „Jezus znowu powiedział do nich: Ja jestem światłością świata. Kto idzie za mną, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość życia.” Ewangelia Jana 8:12; „Przesłanie zaś, które słyszeliśmy od niego i wam zwiastujemy, jest takie: Bóg jest światłością i nie ma w nim żadnej ciemności.” 1 List Jana 1:5

"Ale wy jesteście rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym na własność, abyście ogłaszali cnoty Tego, który powołał was z ciemności do przedziwnego swojego światła;" 1 Piotra 2:9,10

No i oczywiście Skrzynia Przymierza z wiekiem przebłagania, czy zadośćuczynienia znajdująca się w miejscu Świętym Świętych. Serce pierwszego przybytku.

Każdy element w pierwszym przybytku miał swoje głębokie symboliczne znaczenie, był "cieniem rzeczy przyszłych". Przeznaczeniem  tego miejsca było zamieszkanie Boga wśród ludzi oraz symboliczne wskazanie na Baranka Bożego, Jezusa Chrystusa, jako ofiarę przebłagania za grzechy.

Mając to na uwadze słyszymy Piotra który głosi, że „Bóg, który stworzył świat i wszystko, co na nim, Ten, będąc Panem nieba i ziemi, nie mieszka w świątyniach ręką zbudowanych ani też nie służy mu się rękami ludzkimi, jak gdyby czego potrzebował, gdyż sam daje wszystkim życie i tchnienie, i wszystko.” Dzieje Apostolskie 17:24,25

Ósmy rozdział kończył się myślą, że coś jest "bliskie zaniku". W tym fragmencie widzimy, że bliska zaniku jest idea świątyni "zbudowanej ręką ludzką". Symbol traci na znaczeniu, a rzeczywistością Jest Chrystus."

"Wszystko to są tylko cienie rzeczy przyszłych;
rzeczywistością natomiast jest Chrystus."
Kolosan 2:17

Teraz musimy zmierzyć się z takim tekstem: „A za drugą zasłoną przybytku była część zwana Świętym Świętych, mająca złotą kadzielnicę.” Gdzie się w tym opisie podział ołtarz kadzidlany? Przecież w pierwszym przybytku ołtarz do spalania kadzidła znajdował się w Miejscu Świętym, tuż przy zasłonie oddzielającej Święte od Najświętszego. Czyżby autor się pomylił, a może wykazał się niekompetencją? A może nadał ołtarzowi jakieś szczególne, duchowe „nowotestamentowe” znaczenie? Myślę, że nie. Więc o co tutaj chodzi?

W języku greckim mamy tutaj użyte słowo: θυμιατήριον ‘thymiatērion’ czyli dosłownie kadzielnicę, na którą arcykapłan wykładał węgiel i kadzidło, kiedy wchodził do Miejsca Najświętszego w Dniu Pojednania.

”Następnie weźmie pełną kadzielnicę rozżarzonych węgli z ołtarza, który jest przed Panem, i pełne garście miałkiego wonnego kadzidła i wniesie poza zasłonę, i nasypie kadzidła na ogień przed Panem, aby obłok z kadzidła okrył wieko, które jest ponad Świadectwem, i aby nie zginąć.” Kapłańska 16: 12,13

Według mnie w tym fragmencie autor celowo pomija ołtarz kadzidlany, chce bowiem podkreślić rolę kadzielnicy, z którą Arcykapłan wchodził przed oblicze Boże.

Jaka jest rola kadzielnicy? Odpowiedź na to pytanie znajdujemy w Księdze Objawienia 8:3-5; „A inny anioł przyszedł i został postawiony przy ołtarzu, mając złotą kadzielnicę; i dano mu wiele kadzidła, aby ofiarował je z modlitwami wszystkich świętych na złotym ołtarzu, który jest przed tronem. I wzniósł się dym kadzideł z modlitwami świętych z ręki anioła przed Bogiem. I wziął anioł kadzielnicę, i napełnił ją ogniem z ołtarza, i zrzucił na ziemię, i zabrzmiały głosy i grzmoty, i błyskawice, i trzęsienie ziemi.