„Dlatego wyprostujcie opadłe ręce i omdlałe kolana. Prostujcie [skorygujcie] ścieżki dla waszych stóp, aby to, co chrome [utykające, niesprawne], nie zeszło z drogi [nie popsuło się jeszcze bardziej], ale raczej zostało uzdrowione [naprawione]. Dążcie do pokoju ze wszystkimi i do świętości, bez której nikt nie ujrzy Pana. ( Uważajcie, żeby nikt nie pozbawił się łaski Boga, żeby jakiś korzeń goryczy, wyrastając, nie wyrządził szkody i aby przez niego nie skalało się wielu; [Uważajcie, przypatrzcie się] Żeby nie było żadnego rozpustnika lub bezbożnika jak Ezaw, który za jedną potrawę sprzedał swoje pierworodztwo. Wiecie przecież, że potem, gdy chciał odziedziczyć błogosławieństwo, został odrzucony. Nie znalazł bowiem miejsca na pokutę, choć ze łzami jej szukał.”
Bracie, Siostro weź się w garść….
”A gdy się to zacznie dziać, spójrzcie w górę i podnieście głowy, gdyż
zbliża się wasze odkupienie.” Ewangelia
Łukasza 21:28
Wyrażenie wziąć się w garść oznacza przezwyciężenie
trudnego, przykrego lub paraliżującego stanu (np. smutku, zrezygnowania,
stresu) i odzyskanie kontroli nad własnym zachowaniem oraz działaniem.
W pierwszych wierszach dwunastego rozdziału, autor napomina wierzących Żydów i
również nas, współczesnych czytelników Listu, aby cierpliwie znosili trudności
i prześladowania ze względu na wiarę w Jezusa Chrystusa, oraz niedogodności wynikające z Bożego korygowania i dyscyplinowania. Kieruje do wszystkich
zniechęconych trudami życia chrześcijańskiego apel; weźcie się w garść,
podnieście do góry swoje głowy. Co to znaczy wyprostujcie opadłe ręce i omdlałe
kolana? Dzisiejszy fragment odpowiada na to pytanie. Wzięcie się w garść ma
związek z czynieniem swoich dróg prostymi. Jeżeli są krzywe, nie masz pewności
w to co wierzysz, wówczas łatwo ulegniesz zniechęceniu, rezygnacji i wycofasz
się… stąd ta zachęta, wyprostujcie wszystkie krzywe opinie, postępowania,
własne pokrętne sposoby na życie, na przetrwanie…
Dzisiejszy fragment wymaga głębszej analizy ponieważ prostowanie opadłych rąk i omdlałych kolan
jest powiązane z prostowaniem ścieżek... aby to, co chrome, nie zeszło z drogi,
ale raczej zostało uzdrowione. Jest powiązanie z dążeniem do pokoju… i do świetności.
Jest powiązane z kolejnymi działaniami; uważajcie abyście nie pozbawili się
łaski…. nie pozwólcie aby korzeń goryczy wyrósł
i skalał wielu... uważajcie, żeby nie było wśród was lekkomyślnego
rozpustnika i bezbożnika…
”Wzmacniajcie osłabłe ręce i posilcie omdlałe kolana. Mówcie do zatrwożonych w
sercu: Bądźcie mocni, nie bójcie się. Oto wasz Bóg przyjdzie z pomstą, z
odpłatą przyjdzie sam Bóg i zbawi was.” Izajasza 35, 3,4
„Dlatego wyprostujcie opadłe ręce i omdlałe kolana.” Werset ten stanowi punkt zwrotny w Liście do Hebrajczyków. Wcześniejsze wersety dwunastego rozdziału porównują życie chrześcijańskie do wyścigu w hiper maratonie oraz tłumaczą, że trudne doświadczenia i próby nie są oznaką odrzucenia przez Boga Słowa o „zwieszonych rękach” (oznaczających rezygnację, zaprzestanie modlitwy, czytania Słowa czy służby) oraz „omdlałych kolanach” (oznaczających utratę sił do dalszego biegu) nawiązują do zmęczonego sportowca, który jest bliski załamania i wycofania. Autor listu cytuje tutaj proroka Izajasza 35:3, przypomina o Bożej obietnicy odnowy i uzdrowienia dla znużonych.
List do Hebrajczyków zawiera spójny i wyraźny przekaz: „Bóg jest z tobą, a nie przeciwko tobie!” „On jest z tobą i cię nie opuścił!” „Jeśli Go szukasz, znajdziesz Go!” „On chce, abyś wzrastał, a nie tkwił w niemowlęctwie”. „On chce, abyś wniósł wytrwałość i spójność do swojego życia”. I wreszcie: „Będzie warto, gdy ujrzysz Jezusa!”. To, co nadchodzi, jest o wiele wspanialsze niż to, co oferuje ten świat. Bóg nie obiecuje nam życia bez problemów, ale obiecuje być z nami w tych trudnościach. Zaufanie Jezusowi nie oznacza, że nie będzie żadnych prób, ale oznacza, że drogi mogą mieć sens i cel. Bóg sprawia, że wszystko współdziała ku dobremu tym, którzy Go miłują. Bóg wykorzystuje próby, aby upodobnić nas do obrazu Chrystusa. Dlatego weź się w garść i prostuj drogę dla swoich stóp. Krocz wąską ścieżką bez wahania. Wpatruj się w Jezusa.
Więc mówię do mojej duszy: „Nie trać nadziei. Nie trwóż się. Bo wiem, że mój Bóg mnie pokona”. Wtedy będę miał mnóstwo powodów, by znów Go chwalić. Tak, On jest moją zbawczą łaską! (Psalm 42:11)
Prostujcie [skorygujcie] swoje ścieżki
Dzisiejszy fragment mówi o ludziach, którzy byli blisko załamania fizycznego, duchowego i emocjonalnego z powodu trudów uczestniczenia w "wyścigu" oraz Bożego karcenia, zachęca do tego, aby nie mdleli z wyczerpania. Jeżeli biegniesz to wybierasz prostsze ścieżki, ponieważ jeśli ze zmęczenia zboczysz na nierówną, wyboistą ścieżkę, możesz łatwo zwichnąć nogę, co zdyskwalifikuje cię z wyścigu.
Adresaci Listu muszą zauważyć, że coś z ich „ścieżkami” jest nie tak. Prostowanie [naprawianie] ścieżek jest potrzebne, aby to, co chrome [utykające, zepsute], zostało uzdrowione [naprawione], a nie jeszcze bardziej uszkodzone. Dosłowne tłumaczenie sugeruje, że, aby się podnieść z rezygnacji jest potrzeba zatrzymać proces dewastacji i szybko przystąpić do naprawy – uzdrowienia…
Słowo ἰάομαι (iáomai) to
starożytnogrecki czasownik oznaczający leczyć,
uzdrawiać chorych lub naprawiać.
Oznacza dosłowne leczenie chorób, dolegliwości lub ran ciała (np. uzdrawianie
chorych w ewangeliach). Natomiast w sensie przenośnym
odnosi się do uzdrawiania duszy, uleczenia z grzechów, błędu lub potępienia
(np. przywrócenie kogoś do właściwego stanu duchowego).
Inne użyte tutaj słowo χωλός (chōlós) oznacza kogoś kulawego, chromego (mającego niesprawne stopy lub nogi, utykający), osłabiony, niedoskonały, wadliwy (np. duchowo „chromy” lub kaleki). W Biblii bywa używane w przenośni do określenia kogoś, kto duchowo „kuleje” lub zbacza z właściwej ścieżki.
„Prosta ścieżka” oznacza eliminowanie tego, co może doprowadzić do potknięcia – zarówno nas samych, jak i innych.
„ Droga niegodziwych jest jak ciemność; nie wiedzą, o co mogą się potknąć […] Strzeż twego serca z całą pilnością, bo z niego tryska życie. Odsuń od siebie przewrotność ust, oddal od siebie złośliwe wargi. Niech twoje oczy patrzą na wprost, a twoje powieki niech będą zwrócone przed siebie. Uważaj na ścieżkę twoich nóg, aby wszystkie twoje drogi były pewne. Nie zbaczaj ani na prawo, ani na lewo; odwróć twoją nogę od zła.” Księga Przysłów 4 rozdział
Kolejne greckie użyte tutaj słowo ὀρθός (orthos) oznacza przede wszystkim,
coś prostego, kogoś wyprostowanego, coś kogoś postawionego do pionu lub coś poprawnego. Jest to starożytny przymiotnik, który odnosi się do zagadnień
fizycznych, matematycznych oraz moralnych. Orthos to
również ktoś prawdziwy, sprawiedliwy, żyjący zgodnie
z prawem, lub „poprawny”. Określa
myśli, osądy bądź działania, które są zgodne z prawdą lub ustalonymi normami. Stąd ortodoksja, czy ortodoncja czy ortopedia Orthos to czynność prostowania
np. korygowania wad układu mięśniowo.
