Rozdział 11: 39-40

"A ci wszyscy, choć przez wiarę zostali poświadczeni [dzięki wierze dali dobre świadectwo i Bóg wystawił im dobre świadectwo], nie odebrali obietnicy,   Bóg bowiem odnośnie nas przewidział [προβλεψαμένου - wypatrywał z wyprzedzeniem] coś lepszego, aby oni bez nas [ muszą poczekać na nas] nie zostali doprowadzeni do doskonałości. [do celu]”

 

Zatrzymajmy się na moment na tych dwóch wersetach. Bóg, mając na myśli coś lepszego, postanowił, aby oni, bohaterowie ST nie osiągnęli doskonałości [celu] bez nas. Co jest tym naszym „lepszym”?

Bohaterowie wiary, wymienieni w tym rozdziale zostaną doprowadzeni do celu, ale ich cel jest inny od naszego. Nasz cel jest lepszy od ich celu wędrówki. Tymi lepszymi rzeczami jest zostanie Oblubienicą Chrystusa i uczestniczenie z Nim na Weselu Baranka, o czym czytamy w Księdze Objawienia… Tym „lepszym” jest obietnica zasiadania z Nim na Jego tronie i udział we władzy Jego Królestwa.

"Chodź, pokażę ci oblubienicę, małżonkę Baranka...." Objawienie 21:9

W  Rzymian 8,17 wierzący są nazwani „współdziedzicami Chrystusa”, którzy mają udział w Jego chwale. W Objawieniu 3,21 Jezus obiecuje zwycięzcom, że zasiądą z Nim na Jego tronie, a wiersze Objawienie 5,10 i 20,6 mówią o ustanowieniu wierzących królami i kapłanami, którzy będą królować na ziemi. Następnie w  2 Tymoteusza 2,12 Paweł Apostoł pisze, że jeśli wytrwamy w cierpieniu dla Chrystusa, będziemy z Nim też królować.

To nie znaczy, ze my jesteśmy lepsi od bohaterów ST, ale że naszym udziałem są lepsze rzeczy… Czy te słowa nie były dla adresatów Listu i nie są obecnie dla nas mocną zachętą szczególnie dla osób, które rozważali lub rozważają wycofanie się…?

List do Hebrajczyków 11:39 odnosi się do ostatecznego wypełnienia Bożego planu odkupienia przez Jezusa Chrystusa – a konkretnie do przyjścia Mesjasza i ostatecznego zmartwychwstania wierzących.   Bohaterowie wiary Starego Testamentu (jak Abraham, Mojżesz i Dawid) zaufali Bogu w kwestii przyszłego odkupienia, ale umarli, zanim Jezus Chrystus przyszedł w ciele. Starożytni święci nie osiągą doskonałości bez wierzących z Nowego Testamentu. Otrzymali obietnicę przez wiarę, ale nie dostąpili jej historycznego spełnienia za swojego życia. 

Dlaczego jeszcze jej nie otrzymali? 

Bóg zaprojektował plan, w którym wierzący z Nowego Testamentu i święci ze Starego Testamentu zostaną zbawieni razem. Wierzący którzy umarli przed Chrystusem, nie dożyli przyjścia długo oczekiwanego Mesjasza ani błogosławieństw, które miały płynąć z Jego odkupieńczej śmierci na wzgórzu Golgoty.  Myślę, że w gronie tych bohaterów jest również Jan Chrzciciel, który umarł przed śmiercią Chrystusa.

Jednak nikt z nich, bohaterów wiary Starego Testamentu, nie otrzymał wszystkiego, co Bóg obiecał, nie dostąpili spełnienia obietnicy. 

Jakiej obietnicy? 

Czego się spodziewali?

Aby odpowiedzieć na te pytania, musimy się cofnąć do wcześniejszych wierszy tego rozdziału gdzie czytamy, że Abraham „oczekiwał miasta mającego fundamenty, którego architektem i budowniczym jest Bóg.” 11:10 i dalej

„Ci wszyscy poumierali w wierze, nie wziąwszy obietnic, ale widząc je z daleka, zaufali im, i witali je, i wyznawali, że są obcymi i przychodniami na ziemi. Bo ci, którzy w ten sposób mówią, okazują, że poszukują ojczyzny. A gdyby prawdziwie myśleli o tej, z której wyszli, mieliby czas powrócić. Teraz natomiast pragną oni lepszej, to jest niebiańskiej; dlatego też Bóg nie wstydzi się ich, gdy jest wzywany jako ich Bóg, bo przygotował im miasto.” 11:13-16

I teraz koniecznie przeczytajmy fragment z Księgi Objawienia rozdział 21.

”I widziałem nowe niebo i nową ziemię; bowiem pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły, i nie ma już morza.  A ja, Jan, widziałem miasto święte, Nowe Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga, które jest przygotowane jako oblubienica przyozdobiona dla swojego męża.  I słyszałem potężny głos z nieba, mówiący: Oto przybytek Boga z ludźmi, i zamieszka z nimi; a oni będą Jego ludem, i sam Bóg będzie z nimi – ich Bóg […] I przyszedł do mnie jeden z siedmiu aniołów, którzy mieli siedem czasz napełnionych siedmioma ostatecznymi plagami, a rozmawiając ze mną, powiedział: Chodź, pokażę ci oblubienicę, małżonkę Baranka.    I przeniósł mnie w duchu na wielką, wysoką górę, i pokazał mi wielkie miasto, święte Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga,    Mające chwałę Boga; a światło jego podobne do najdroższego kamienia, jakby kamienia jaspisu, który jest jasny jak kryształ;  […] I nie widziałem w nim świątyni; albowiem Pan, Bóg Wszechmogący jest jego świątynią, i Baranek.    A miasto nie potrzebuje słońca ani księżyca aby w nim świeciły, oświeca je bowiem chwała Boga, a lampą jego jest Baranek.” To są lepsze rzeczy…

Coś lepszego…

Spośród bohaterów wiary podanych w rozdziale 11, żaden z nich nigdy nie otrzymał tego, co zostało obiecane nam w kategoriach „coś lepszego”; w kategoriach „pełnego”; w kategoriach tego, czego oczekiwali. Nie mieli tej „lepszej nadziei” (7:19); nie znali tego „lepszego przymierza” (7:22); które nie miały „lepszych obietnic” (8:6), umożliwionych przez „lepsze ofiary” (9:23); nie mogły uchwycić się „lepszego dobra… trwałej niebiańskiej majętności.” (10:34). Autor jasno stwierdza w wersecie 40, że osoby tu wymienione nie otrzymały tych rzeczy, ponieważ czas jeszcze się nie wypełnił. Ale… i oto siła napomnienia… czas jest teraz bliski. Autor mówi im: „Bracia Hebrajczycy, proszę, zrozumcie to: żyjecie w czymś „lepszym”… doświadczyliście początku „lepszego”…, macie „lepsze” niż… więc o ileż bardziej, o ileż bardziej moc i wytrwałość wiary powinny działać w waszym życiu?”

Bóg zaplanował historię tak, aby starożytni święci i współcześni wierzący mogli wspólnie osiągnąć pełnię duchowej doskonałości. Żadna grupa nie jest kompletna bez drugiej.

List do Hebrajczyków 11:39-40 mówi o tym, że ​​bohaterowie wiary ze Starego Testamentu umarli, nie doczekawszy się spełnienia ostatecznej obietnicy Boga, ponieważ Bóg zaplanował, że otrzymają ostateczną doskonałość i nagrodę wraz z wierzącymi Nowego Testamentu przez Jezusa Chrystusa. Dzisiejsi wierzący są uczestnikami  zbawienia wynikającymi ze śmierci Jezusa, podczas gdy święci Starego Testamentu wyczekiwali tego z utęsknieniem. Bóg pochwalił tych starożytnych wierzących, ponieważ całkowicie Mu zaufali, i wyczekiwali czegoś, czegoś lepszego, ale z daleka…  

Pamiętacie jak Hiob wspomina Zbawiciela. "Bo ja wiem, że mój Odkupiciel żyje i że (jako) ostatni stanie nad prochem, a potem, gdy zniszczą już moją skórę, to (uwolniony) od swego ciała będę oglądał Boga. Zobaczę Go ja osobiście i moje oczy zobaczą, nie kto inny – omdlewają moje nerki w moim łonie." Hioba 19:25 "Na co biorę w zęby swoje ciało i kładę swoją duszę w swoje ręce? Choćby mnie zgładził będę na Niego oczekiwał. Jednak będę moich dróg przed Jego obliczem bronić. Zaiste On sam będzie moim zbawieniem, bo żaden obłudnik nie przyjdzie przed Jego oblicze." Hioba 13:16 Teraz gdy umarł i zmartwychwstał Zbawiciel a my Jego ciało, to jest kościół istniejemy, oczekiwania Hioba spełnią się, ale nie mogły one zostać zrealizowane przed nami, przed adresatami Listu do Hebrajczyków w szczególności. 

Bardzo interesujący jest wiersz z   Hebrajczyków 12: 22, 23. Czytamy tam; „Ale wy przystąpiliście do góry Syjon i do miasta Boga żywego, do niebiańskiego Jeruzalem […]  Do uroczystego zgromadzenia i do wywołanych pierworodnych, którzy są zapisani w niebiosach, i do Boga, sędziego wszystkich, i do duchów sprawiedliwych, uczynionych doskonałymi.”

Jest tutaj mowa o bohaterach wiary Starego Testamentu, o prorokach, o Hiobie, o Janie Chrzcicielu. Duchy tych osób już doskonałe w obecności Pana, ale ich ciała nie zostaną wskrzeszone z martwych, dopóki Pan nie powróci po swój lud. W ten sposób, nie osiągną tego bez nas. Myślę, ze możemy dzisiejszy fragment powiązać z fragmentem 1 Tesaloniczan 4:14-17 „Albowiem jak wierzymy, że Jezus umarł i zmartwychwstał, tak też wierzymy, że Bóg przez Jezusa przywiedzie z nim tych, którzy zasnęli. A to wam mówimy na podstawie Słowa Pana, że my, którzy pozostaniemy przy życiu aż do przyjścia Pana, nie wyprzedzimy tych, którzy zasnęli.  Gdyż sam Pan na dany rozkaz, na głos archanioła i trąby Bożej zstąpi z nieba; wtedy najpierw powstaną ci, którzy umarli w Chrystusie, potem my, którzy pozostaniemy przy życiu, razem z nimi porwani będziemy w obłokach w powietrze, na spotkanie Pana; i tak zawsze będziemy z Panem.”

Wtedy bohaterowie wiary [wreszcie osiągną swój upragniony cel, zostaną doprowadzeni do doskonałości] będą się cieszyć doskonałością chwały zmartwychwstania. Jednak wierzący Starego Testamentu nie są tak uprzywilejowani jak my. 

Pomyślmy o ich życiu, fascynujących opowieściach z ich życia, ale  i o straszliwych próbach i cierpieniu! Pomyślmy o ich czynach i wytrwałości! Żyli po drugiej stronie krzyża; my żyjemy w pełnej chwale krzyża. Rozdział 11 to piękna i bogata lekcja dla nas. Jak nasze życie wypada w porównaniu z ich życiem?  Powinniśmy być niezmiernie wdzięczni za te przykłady i zmotywowani do życia w świetle przykładu tych świętych ze Starego Testamentu.

Mając na uwadze, nasze uprzywilejowanie, błogosławieństwo uczestniczenia w lepszej nadziei, pamiętajmy na słowa z Listu do Efezjan; 5:25-27

 „Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie, Aby go uświęcić, oczyszczając kąpielą wodną przez Słowo,  Aby postawić go przy sobie jako Kościół pełen chwały, nie mający plamy, ani zmarszczki, ani żadnych z tych rzeczy, ale żeby był święty i nienaganny.”

 Wierzący w Jezusa Chrystusa i bohaterowie wiary Nowego Testamentu są Eklezją,  Oblubienicą Pana i z wielką niecierpliwością oczekujemy dnia, gdy zostaniemy połączeni z naszym Panem i Zbawicielem. Do tego czasu, pozostajemy mu wierni i modlimy się  ze wszystkimi odkupionymi Pana, 

"Przyjdź, Panie Jezu"  
Objawienie 22.20.

Rozdział 11: 32- 40

 ”I co jeszcze miałbym powiedzieć? Zabrakłoby mi czasu, gdybym miał opowiadać o Gedeonie i o Baraku, także o Samsonie i o Jeftem, i o Dawidzie, jak i o Samuelu i o prorokach, Którzy przez wiarę podbili królestwa, zaprowadzili sprawiedliwość, dostępowali obietnic, zamykali paszcze lwom,  Ugasili moc ognia, uszli ostrza miecza, umocnieni powstawali z niemocy, byli mężni na wojnie, zmuszali obce wojska do odwrotu. Kobiety otrzymywały swoich umarłych wskrzeszonych; inni natomiast byli zamęczeni nie przyjmując uwolnienia, aby lepszego dostąpić zmartwychwstania. Drudzy natomiast doświadczyli zniewag i biczowania, a do tego kajdan i więzienia;  Byli kamienowani, przerzynani piłą, doświadczani, umierali mordowani mieczem, błąkali się w owczych i kozich skórach, znosząc niedostatek, ucisk i krzywdę.  Ci, których świat nie był godny, tułali się po pustyniach i górach, i jaskiniach, i po rozpadlinach ziemi.  A ci wszyscy, choć przez wiarę zostali poświadczeni, nie odebrali obietnicy,   Bóg bowiem odnośnie nas przewidział coś lepszego, aby oni bez nas nie zostali doprowadzeni do doskonałości.”

Zanim przejdziemy do końcowych wersetów rozdziału 11,  przypomnę okoliczności, które skłoniły autora do napisania tego Listu, jak opisuje to w wersecie 13:22, ”A proszę was, bracia, przyjmijcie to słowo zachęty [napomnienia], bo krótki list do was napisałem.” Spójrzmy również na kontekst poprzedniego rozdziału 10  zaczynając od wersetu 32;

”Przypomnijcie też sobie wcześniejsze dni, w których zostaliście oświeceni, jak wielki bój przetrwaliście z utrapieniem,  Czy to gdy byliście wystawieni na publiczne zniewagi i utrapienia, czy to jako współtowarzysze tych, z którymi tak się obchodzono.   Albowiem współczuliście więzom moim, a grabież swojego mienia przyjęliście z radością, wiedząc, że macie w sobie majętność w niebie, lepszą i trwałą.   Dlatego nie odrzucajcie swojej ufnej odwagi, która ma wielką zapłatę.  Albowiem wytrwałości wam potrzeba, abyście, gdy wypełnicie wolę Bożą, otrzymali obietnicę.  Bo jeszcze tylko krótka chwila, bardzo krótka, a Ten, który ma przyjść, przyjdzie i nie będzie zwlekać.  A sprawiedliwy będzie żyć z wiary; a jeśli się cofnie, moja dusza nie będzie miała w nim upodobania.   Lecz my nie jesteśmy z tych, którzy się cofają ku zgubie, ale z tych, którzy wierzą dla zachowania duszy.”

Kolejny fragment, który mówi nam nieco więcej  adresatach  znajduje się w rozdziale 6: 9-12. Autor Listu do Hebrajczyków pisze: ... „jeśli chodzi o was, jesteśmy przekonani o czymś lepszym i że trzymacie się zbawienia.  Bóg bowiem nie jest niesprawiedliwy, aby miał zapomnieć o waszym dziele i o trudzie miłości, jaki okazaliście dla Jego imienia, gdy służyliście i służycie świętym.  Pragniemy natomiast, aby każdy z was okazywał tę samą gorliwość wobec całkowitej pewności nadziei, aż do końca,  Abyście nie stali się ociężali, ale naśladowali tych, którzy przez wiarę i cierpliwość dziedziczą obietnice.

Czy zauważyliście, na co autor kładzie nacisk w tych fragmentach? Po pierwsze, przypominał im, jak w „dawnych czasach”  współczuli uwięzionym. Okazali miłość świętym. Byli szczerzy. I czynili to w obliczu sprzeciwu, odrzucenia i prześladowań.

Którzy przez wiarę…

Głównym przesłaniem słów autora jest bardzo silna zachęta, napomnienie, aby się nie zniechęcać i nie poddawać, nie wycofać się, ale dzięki wierze w Boga i Jego obietnice wytrwać pomimo trudności i sprzeciwu. Dlatego dla tych chrześcijan, którzy wyszli z judaizmu, dla tych wierzących Hebrajczyków, dla tych uczniów, którzy prawdopodobnie byli prześladowani przez współwyznawców i przywódców religijnych, dla tych świętych, którzy prawdopodobnie byli gnębieni kolejnymi ostrzeżeniami o swoim niebezpiecznym położeniu poza Prawem, poza ofiarami w Świątyni, poza tradycjami żydowskich starszych, dla tych pierwszych czytelników autor kieruje słowa, zawierające zarówno pouczenie, jak i zachętę. A w dzisiejszym fragmencie pisze o tym by ową zachętę czerpać z bohaterów wiary Starego Testamentu.

Końcówka 10 rozdziału kończy się gorącym apelem; „nie wycofuj się”, a końcówka 11 rozdziału  podaje przykłady ludzi, którzy mimo tragicznych okoliczności nie wycofali się. Zauważyliśmy, że List do Hebrajczyków ma wymiar proroczy i przygotowuje chrześcijan Hebrajczyków do nadchodzącego okresu ogólnego prześladowania Żydów w roku 70 i wszystkich chrześcijan, również tych z pogan do czasów srogich prześladowań wynikających z dekretów Cesarzy Rzymskich.

Których świat nie był godzien

Dzisiejszy fragment rozpoczyna się słowami: „I cóż więcej mam powiedzieć? Bo zabrakłoby mi czasu…”. Autor mówi: „Czy naprawdę muszę tu dalej ciągnąć… czyż nie jest już oczywiste, że wiara zawsze była tym, o co w tym wszystkim chodzi”. Mówi również: „Nie starczyłoby mi czasu, abym przytoczył wam wszystkie przykłady wiary ze Słowa Bożego…”  Podając te przykłady ludzi godnych naśladowania w Hebrajczyków 12:1 pisze;  „Dlatego i my, mając wokół siebie tak wielki obłok świadków, zrzućmy z siebie wszelki ciężar i grzech, który nas mocno oplata, z wytrwałością biegnijmy w wyznaczonym nam boju.”

Wszyscy ci ludzie, świadkowie, bohaterowie wiary nie byli doskonałymi. Zapewne mieli wady charakteru, złe nawyki (niektórzy bardziej widoczne niż inni). Niemniej jednak są oni przykładami duchowej siły wynikającej z wiary. Dlatego autor podaje dalej przykład za przykładem, jak właśnie wiara potężnie działała w tych ludziach. Podbijali królestwa, wymierzali sprawiedliwość, otrzymywali obietnice, zamykali paszcze lwom [tu nawiązanie do Daniela], gasili moc ognia [prawdopodobnie nawiązanie do trzech przyjaciół Daniela], uniknęli ostrza miecza, zostali wzmocnieni z niemocy, stali się dzielni na wojnie, zmusili do ucieczki obce wojska. Kobiety odzyskały swoich zmarłych przez zmartwychwstanie [oczywiście nawiązanie do posługi Eliasza i Elizeusza w 1 i 2 Księdze Królewskiej].

Przypomnijmy sobie pierwszy werset tego rozdziału: „Wiara jest pewnością tego, czego się spodziewamy, przeświadczeniem o tym, czego nie widzimy”. Żadna z rzeczy wymienionych w wersetach 32-35 nie wydarzyła się dzięki ludzkiej sile ani mądrości. To jest działanie mocy napędzanej wiarą. To są dzieła wiary.

Wiara to zwyciężanie, pokonywanie trudności z pewnością i nadzieją, że Bóg da zwycięstwo. Wiara to spanie z głodnymi lwami z przekonaniem, że niewidzialna ręka Boga jest wokół ich pysków. Wiara to wchodzenie do pieca ognistego z pewnością, że Bóg jest w stanie ugasić płomienie i przeprowadzić przez to doświadczenie. Wiara była też siłą w życiu diakona Szczepana, która pomagała znieść każde uderzenie kamienia, nadzieją która zaowocowała otwartym dla niego niebem.

Wiara daje moc wytrwania, moc niepoddawania się. Wytrwałość i determinacja jest napędzana wiarą. Wytrwałość Hioba była również zasilana wiarą, choć czasami była to wiara słabnąca i wątpiąca. Bohaterowie wiary to ludzie, którzy w pewnych momentach życia byli „nękani, udręczani i torturowani”. Niektórzy z nich zostali nawet zabici za wierne trwanie w woli Bożej. W 2 Księdze Kronik 24 prorok Zachariasz został ukamienowany na śmierć na dziedzińcu Świątyni z rozkazu króla Joasza. Żydowskie tradycje pozabiblijne mówią o ukamienowaniu Jeremiasza i o tym, że prorok Izajasz został przecięty piłą na pół. Księga Królewska opowiada nam o prorokach, których niegodziwa królowa Jezabel zamordowała mieczem. Do tej listy trzeba dołączyć wszystkich prześladowanych z powodu wiary przez cesarzy, Inkwizycję, przez reżim w Związku Radzieckim, Chinach, Korei Północnej czy przez ISIS.

W przeciwieństwie do tego, co głosi wielu kaznodziejów telewizyjnych, wiara nie zawsze oznacza drogę do prosperowania i odnoszenia sukcesów. Często wiara oznacza siłę do wytrwania pośród cierpienia, odrzucenia i wyśmiewania; siłę do przetrwania w chwilach porażki; czasami wiara daje nam siłę, by po prostu przetrwać jeszcze jeden dzień.

Coś lepszego...

Spośród bohaterów wiary podanych w rozdziale 11, żaden z nich nigdy nie otrzymał tego, co zostało obiecane nam w kategoriach „coś lepszego”; w kategoriach „pełnego”; w kategoriach tego, czego oczekiwali. Nie mieli tej „lepszej nadziei” (7:19); nie znali tego „lepszego przymierza” (7:22); które nie miały „lepszych obietnic” (8:6), umożliwionych przez „lepsze ofiary” (9:23); nie mogły uchwycić się „lepszego dobra… trwałej niebiańskiej majętności.” (10:34). Autor jasno stwierdza w wersecie 40, że osoby tu wymienione nie otrzymały tych rzeczy, ponieważ czas jeszcze się nie wypełnił. Ale… i oto siła napomnienia… czas jest teraz bliski. Autor mówi im: „Bracia Hebrajczycy, proszę, zrozumcie to: żyjecie w czymś „lepszym”… doświadczyliście początku „lepszego”…, macie „lepsze” niż… więc o ileż bardziej, o ileż bardziej moc i wytrwałość wiary powinny działać w waszym życiu?”

Dziś we wspólnotach, wokół nas jest  wiele osób, które po prostu próbują się tylko, resztkami sił utrzymać. Czy ty też tak czujesz? Czy jesteś wyczerpany zmaganiami z finansami,  brakiem pracy? Czy jesteś wyczerpany zmaganiami z pożądaniem, zmartwieniami, stratą bliskich, poczuciem winy, żalem, oczekiwaniami, rozczarowaniami lub porażkami? Czy jesteś wyczerpany zmaganiami z małżonkiem, z dziećmi lub innymi problemami rodzinnymi? Czy jesteś wyczerpany, ponieważ czujesz, że wpadłeś w duchową stagnację i rutynę i wydaje się, że nie ma z niej wyjścia? A każda twoja próba pokonania tych trudności spotyka się z oporem, tak jakby ktoś rzucał kłody pod nogi i wywierał presję? Jakby szeptał do ucha; nie dasz rady, wycofaj się…

Przyszły mi do głowy jeszcze dwa wiersze dotyczące wytrwałej wiary. Mojżesz, który „uważał zniewagi znoszone dla Chrystusa za większe bogactwo niż skarby Egiptu” (11:26) i apel autora Listu; Wyjdźmy więc do niego poza obóz, biorąc na siebie jego pohańbienie. (13:13) Oznacza to, że wierzący powinni czasami porzucić dobrodziejstwa i splendoru tego świata lub stare systemy religijne i fałszywe poczucie bezpieczeństwa, aby wyjść i pójść za Jezusem, akceptując odrzucenie, wstyd i trudności wynikające z lojalności wobec Niego. Jest bowiem bogactwo większe niż to które oferuje Egipt: Mojżesz porzucił perspektywę doczesnego sukcesu,  władzy, luksusu i statusu w pałacu faraona. Mojżesz przez wiarę skupił się na wiecznych obietnicach Boga, a nie na doczesnym ziemskim komforcie.

Autor Listu pragnie, aby każdy z nas okazywał tę samą gorliwość, abyśmy mieli pełnię nadziei i wiary aż do końca, abyśmy nie byli ospali, ale naśladowali tych, którzy przez wiarę i cierpliwość dziedziczą obietnice. (6:11,12)

 

Rozdział 11: 20-31

”Przez wiarę w to, co ma nastąpić pobłogosławił Izaak Jakuba i Ezawa. Przez wiarę Jakub, gdy umierał, pobłogosławił każdego z synów Józefa i oddał pokłon oparty na końcu swojej laski.  Przez wiarę Józef, gdy umierał, wspomniał o wyjściu synów Izraela i dał polecenie dotyczące swoich kości.  Przez wiarę Mojżesz po urodzeniu był przez trzy miesiące ukrywany przez swoich rodziców, ponieważ zobaczyli to śliczne dziecię i nie ulękli się rozkazu króla.  Przez wiarę Mojżesz, gdy stał się dorosłym, nie zgodził się być nazywanym synem córki faraona,  Wybierając dla siebie raczej cierpienie z ludem Bożym, niż by mieć chwilową przyjemność z grzechu,  Uznając hańbę Pomazańca [Chrystusa] za większe bogactwo niż skarby Egiptu; patrzył bowiem na zapłatę. Przez wiarę opuścił Egipt, nie lękając się gniewu króla; bo wytrwał w tym co niewidzialne, tak jakby to widział.  Przez wiarę uczynił Paschę i przelanie krwi, aby ten, który wytracał pierworodnych, nie dotknął ich.  Przez wiarę przeszli przez Morze Czerwone jak po suchej ziemi, a gdy Egipcjanie podjęli tę próbę, zostali pochłonięci.   Przez wiarę runęły mury Jerycha okrążane przez siedem dni. Przez wiarę nierządnica Rahab nie zginęła razem z tymi, którzy byli nieposłuszni, bo w pokoju przyjęła zwiadowców.” Hebrajczyków 11: 20-31

Autor Listu do Hebrajczyków wspomina rzeszę świętych Starego Testamentu i myślę, że nie tylko z tego okresu. Nie tylko podaje jasną definicję wiary, ale pokazuje jak ona wygląda w praktyce i jakie są jej owoce. Rozdział jedenasty Listu to zwięzłe opowieści biblijne i historie, które opowiadaliśmy dzieciom. Błędem byłoby gdybyśmy jako dorośli zaprzestali  sięgania do tych opowieści. Słuchanie o wielkiej wierze świętych którzy byli przed nami, którzy dzięki swojej wierze „zdobywali królestwa”, ale też byli prześladowani, ponieśli śmierć i wytrwali w wierze. To są przykłady ludzi, którzy dzięki wierze potrafili zarówno zwyciężać jak i cierpieć dla Pana.

Za około pięć, dziesięć, dwadzieścia lat ten rozdział, jak i cały List do Hebrajczyków będzie dodawał otuchy, pokrzepiał serca chrześcijan którzy byli srogo prześladowani za cesarza Nerona, później za cesarza Domicjana, a za dwieście pięćdziesiąt lat  podczas trzeciej fali prześladowań za pierwszej Tetrarchii zwłaszcza przez augusta Dioklecjana i cesarza Galeriusza.

Wiara widzi pewne wydarzenia w przyszłości i przyjmuje je jako pewnik. Jakub „widział” przyszłość swoich dzieci. Józef „widział” moment gdy jego potomkowie wyjdą z Egiptu i zabiorą ze sobą kości. Rodzice Mojżesza „widzieli” w ukrytym dziecku nadzieję dla siebie i dla ludu. Mojżesz, „wytrwał w tym co niewidzialne, tak jakby to widział”. Ludzie krążący pod murami Jerycha i Rahab przez wiarę widzieli upadek miasta. To jest ważna lekcja dla ludzi, którzy z tyłu głowy rozważają wycofanie się, rezygnację.

W tym rozdziale osiemnaście razy czytamy przykłady owoców, dzieł wiary, które rodzą się i dojrzewają „przez wiarę”. Wiara jest tu właściwym nastawieniem lub ukierunkowaniem serca na obietnice Boże. Wiara jest zorientowana na przyszłość, ponieważ w niej ufamy Bogu, że spełni obietnice, które jeszcze się nie spełniły.

W całym tym rozdziale wiara w Boga prowadzi ludzi do podążania pewnymi wzorcami życia. „Przez wiarę Abel złożył ofiarę cenniejszą niż Kain” (11:4); „przez wiarę Noe… zbudował arkę, aby ocalić swoją rodzinę” (11:7), „przez wiarę Abraham usłuchał”, udając się do Ziemi Obiecanej (11:8). To, na co mamy nadzieję lub czego się boimy jutro, zmienia to, kim jesteśmy dzisiaj. Wiara jest korzeniem, a posłuszeństwo owocem.

„Bo w Chrystusie Jezusie ani obrzezanie nic nie znaczy, ani nieobrzezanie, ale wiara działająca przez miłość.” Galacjan 5:6;

„Nieustannie przypominając sobie o dziele waszej wiary i o trudzie miłości, i o wytrwałości w nadziei co do Pana naszego Jezusa Chrystusa, przed Bogiem i Ojcem naszym.” 1 Tesaloniczan 1:3;    

„O co też modlimy się zawsze za was, aby Bóg nasz uznał was godnymi powołania i wypełnił wszelkie upodobanie dobroci i dzieło wiary w mocy.” 2 Tes 1:11

„Ktoś jednak powie: Ty masz wiarę, a ja mam uczynki; pokaż mi wiarę swoją bez twoich uczynków, a ja tobie pokażę moją wiarę z moich uczynków. …  A czy chcesz poznać, pusty człowieku, że wiara bez uczynków jest martwa?  … Widzicie zatem, że człowiek uznawany jest za sprawiedliwego z uczynków, a nie jedynie z wiary?   A podobnie i Rahab, nierządnica, czy nie z uczynków została usprawiedliwiona, gdy przyjęła posłańców i wypuściła ich inną drogą? Albowiem jak ciało bez ducha jest martwe, tak też wiara bez uczynków jest martwa.”List Jakuba 2: 18-22

Siedem owoców, [dzieł] wiary

(1) Przez wiarę ludzie wierzący błogosławią swoje dzieci w profetycznych słowach o to, co ma nastąpić. „Izaak pobłogosławił Jakuba i Ezawa. A następnie Jakub swoje dzieci i wnuki.

(2)  Dzięki wierze lud Boży ceni i chroni życie ludzkie bez względu na cenę, „Przez wiarę Mojżesz po urodzeniu był ukrywany przez trzy miesiące przez swoich rodziców”, Również położne przez wiarę i bojaźń Bożą; „pozostawiały chłopców przy życiu”.

(3) Dzięki wierze człowiek Boży, odrzuca pewne stanowiska i przyjemności oraz akceptuje prześladowania. Dlatego Mojżesz wybrał „cierpienie z ludem Bożym, niż korzystanie z ulotnych przyjemności grzechu”.

(4) Dziełem wiary jest przyznanie, że człowiek Boży potrzebuje przebaczenia grzechów, Bożego usprawiedliwienia, zbawienia, „Przez wiarę Mojżesz uczynił Paschę i pokropił krwią, aby Ten, który niszczył pierworodnych, nie dotknął ich”. Wiara prowadzi nas do uznania naszej potrzeby przebaczenia za pomocą dzieła odkupienia i przyjęcie tego jako dzieła łaski. Podobną wiarę okazał Hiob gdy powiedział; „ale ja wiem, że Odkupiciel mój żyje”.

(5) Dzięki wierze, choć czasami wątłej, człowiek Boży nieustannie podąża za Bogiem, „za Jego obłokiem” przez środek wzburzonego morza, przez beznadziejne sytuacje, przez pustynię ku Ziemi Obiecanej. Wiara przynosi owoce, a mając przed sobą wodę, a za sobą Egipcjan, Mojżesz nawoływał Izraelitów: „Nie bójcie się, stójcie niewzruszenie, a zobaczycie zbawienie, które Pan zdziała dla was dzisiaj. Egipcjan, których widzicie dzisiaj, nie ujrzycie już nigdy. Pan będzie walczył za was, a wy tylko milczcie” (Wyjścia 14:13 -14). W tym kontekście czytamy teraz List do Hebrajczyków 11,29: „Przez wiarę lud przeszedł przez Morze Czerwone jak po suchej ziemi, a Egipcjanie, gdy próbowali to uczynić, potonęli”.

(6) Człowiek wiary zważa na Jego Słowo.  Bóg oświadcza Jozuemu „Nikt nie ostoi się przed tobą przez wszystkie dni twego życia… Nie opuszczę cię ani nie porzucę” (Jozuego 1,5). Jozue trzyma się tej obietnicy, tej nadziei, „kotwicy duszy, bezpieczną i mocną, wchodzącą aż do wewnątrz za zasłonę” Hebrajczyków 6:19

(7) Dzięki wierze człowiek wiary jest gościnny dla obcych i zachowuje życie. Gdy mury runęły, a Jerycho zostało zburzone, Biblia mówi: „Jozue ocalił nierządnicę Rachab, dom jej ojca i wszystkich, którzy do niej należeli. I zamieszkała w Izraelu aż do dnia dzisiejszego, ponieważ ukryła posłańców, których Jozue wysłał na zwiady do Jerycha” (Jozuego 6,25). Rachab, kananejska nierządnica, jest drugą po Sarze, kobietą, która jest wymieniona w 11 rozdziale Listu do Hebrajczyków. Była Kananejką, traktowano ją jak Izraelitkę, ponieważ, jak powiedziano w wersecie 31, „przez wiarę… nie zginęła razem z niewiernymi, bo gościnnie przyjęła zwiadowców”. Wiara prowadzi nas do cudownego doświadczenia przemienionego życia po odwróceniu się od grzechu i dołączeniu do Bożej sprawy . Niezależnie od przeszłości, dziś możesz pokładać nadzieję w Bogu i odnaleźć życie, którym cieszyła się Rachab. Rachab była matką Booza, prababką króla Dawida i jedną z wielkich kobiet wiary, przez które Bóg zrodził Mesjasza. Rachab, obca kobieta, Kananejka, która uwierzyła i dzięki temu przeżyła klęskę Jerycha.


Wiara przynosi owoce w postaci dzieł wiary.