"Bo jeszcze tylko krótka chwila, bardzo krótka, a Ten, który ma przyjść, przyjdzie i nie będzie zwlekać. A sprawiedliwy będzie żyć z wiary; a jeśli się cofnie, moja dusza nie będzie miała w nim upodobania. Lecz my nie jesteśmy z tych, którzy się cofają ku zgubie, ale z tych, którzy wierzą dla zachowania duszy." TNP
"Bo jeszcze tylko krótka chwila, a przyjdzie Ten, który nadchodzi, i nie będzie zwlekał; mój sprawiedliwy zaś z wiary żyć będzie; lecz jeśli się cofnie, przestanie być miły mojej duszy. My jednak nie jesteśmy z tych, którzy się cofają na [własną] zgubę; ale z tych, którzy wierzą - dla zachowania duszy." Przekład dosłowny
"Chodź, mój ludu! Wejdź do swoich komnat i zamknij swoje drzwi za sobą. Skryj się na krótką chwilę, aż gniew przeminie. Oto bowiem PAN wychodzi ze swojego miejsca, aby nawiedzić nieprawość mieszkańców ziemi. Wtedy ziemia ujawni swoją krew i nie będzie już ukrywać swoich zabitych." Izajasza 26:20
"To widzenie bowiem dotyczy oznaczonego czasu, a na końcu oznajmi, a nie skłamie; a choćby się odwlekało, oczekuj go, bo z pewnością przyjdzie, nie spóźni się." Księga Habakuka 2:3
To słowa zachęty dla zmęczonych wierzących: Jezus powróci i nie będzie się spóźniał. Autor cytuje Stary Testament (głównie Księgę Habakuka 2:3), aby przypomnieć czytelnikom, że powrót Chrystusa jest pewny – i bliski.
Sformułowanie „już niedługo” nie oznacza „wkrótce” w naszym rozumieniu czasu, ale raczej, że w perspektywie wieczności Jego przyjście jest bliskie. Zwrot „Ten, który ma przyjść” wyraźnie odnosi się do Jezusa, który obiecał swój powrót. „Nie będzie zwlekał” oznacza, że Boży czas jest idealny, a Bóg nigdy się nie spóźnia.. Nie zapomina o swojej obietnicy i nie będzie zwlekał z jej dotrzymaniem.
Ten werset ma inspirować nadzieję i wytrwałość. Nawet gdy życie jest trudne i wydaje się, że ulga jest daleko, wierzący mogą uchwycić się pewności, że Chrystus powróci, a kiedy to nastąpi, wszystko się naprawi.
Pierwsi chrześcijanie żyli z utęsknieniem wyczekując powrotu Jezusa. Wielu z nich cierpiało z powodu swojej wiary. Znosili prześladowania, straty i presję, by się poddać i wycofać. Dla tych ludzi obietnica powrotu Chrystusa nie była tylko teologią, doktryną – była ich kotwicą.
List do Hebrajczyków został napisany do żydowskich wierzących, którzy byli kuszeni, by zawrócić, zniechęceni zwłoką i trudnościami. Ten fragment wskazuje im drogę. Powrót Chrystusa nie jest odległym marzeniem – to meta, która nadchodzi.
Cytat pierwotnie z Księgi Habakuka przemawiał do ludzi oczekujących na Bożą sprawiedliwość w trudnych czasach. Teraz autor Listu do Hebrajczyków przyjmuje to samo przesłanie i odnosi je do tych, którzy oczekują na Jezusa. Werset 37 uczy nas patrzeć w przyszłość – nie tylko po to, by przetrwać teraźniejszość, ale by żyć w świetle tego, co przed nami.
Taką nadzieją żył apostoł Paweł, wielce prawdopodobnie, że to on był autorem Listu, "Teraz czeka mnie już tylko sprawiedliwie zasłużony wieniec zwycięstwa. Przekaże mi go w owym dniu Pan, Sędzia sprawiedliwy. Zresztą nagrodzi On nie tylko mnie, lecz także wszystkich, którzy z miłością oczekują na Jego przyjście." 2 Tymoteusza 4:8
Jeszcze chwila, a
przyjdzie Ten,
który ma przyjść,
i nie będzie zwlekał.
Pan Jezus obiecał swoim uczniom; „ Kiedy zaś odejdę i przygotuję wam już miejsce, przyjdę ponownie i zabiorę was do siebie, abyście byli tam, gdzie jestem Ja. " Jana 14:3
Oczekiwanie, nadzieja na rychły powrót Pana determinowała Eklezję pierwszego wieku. Czytamy o tym np. w Apokalipsie 22:12 – „Oto przyjdę wkrótce! Zapłata moja jest ze mną…”, w Liście Jakuba 5:7-8 –
„Bądź cierpliwy… przyjście Pana jest bliskie”, a także w 2 Liście Piotra 3:9 – „Pan nie
zwleka z dotrzymaniem obietnicy…”
Napięcie
eschatologiczne [eschatological tension]
Napięcie eschatologiczne to bardzo ważne określenie. W Polsce praktycznie nie znane. Napięcie
eschatologiczne to specyficzne napięcie duchowe,
odczuwane w chrześcijaństwie, wynikające z oczekiwania na ostateczne
przyjście Chrystusa i wypełnienie się Bożego planu, które tworzy dualizm
pomiędzy "już" (doświadczanie Królestwa Bożego w zalążku) a "jeszcze
nie" (pełne objawienie się w wieczności) w życiu wierzących.
Ale mój sprawiedliwy z wiary żyć będzie,
a Ja nie mam upodobania w tym,
kto się wycofuje
Mamy tutaj obraz życia, które podoba się Bogu — życia wiary, a nie strachu. Pierwsza część — „mój sprawiedliwy z wiary żyć będzie” — oznacza, że ci, którzy należą do Boga, ufają Mu całkowicie. Cały ich sposób życia opiera się na wierze w to, co On powiedział, i wcielaniu tego w życie, nawet gdy jest to trudne lub kosztowne.
Druga część to poważne ostrzeżenie: „Nie mam upodobania w tym, kto się wycofuje”. „Wycofywanie się” oznacza odwrócenie się, poddanie się lub porzucenie drogi wyznaczonej przez Boga. Bóg nie znajduje radości ani uznania w tych, którzy deklarują, że za Nim podążają, ale potem odchodzą, gdy pojawiają się trudności, doświadczenia i prześladowania.
Dzisiejszy fragment wyraźnie oddziela dwie ścieżki: wiarę, która prowadzi naprzód, od strachu, który się wycofuje. Bóg wzywa nas, abyśmy Mu zaufali, nie tylko raz, ale do końca.
Cytat z Księgi Habakuka 2:4, wspomina o tym jak Bóg przemówił do proroka w czasie kryzysu narodowego. Sytuacja wyglądała nieciekawie, ale Bóg powiedział mu, że „sprawiedliwy z wiary żyć będzie” – co oznacza, że prorok przetrwa i będzie prosperował nie dzięki temu, co zobaczy, ale dzięki zaufaniu Bożej obietnicy.
W Liście do Hebrajczyków jest użyta ta sama myśl po to, aby dodać otuchy żydowskim wierzącym, którzy zmagali się z trudnościami i myśleli o porzuceniu wiary w Jezusa. Autor przypomina im: Lud Boży zawsze żył wiarą, a nie strachem. Szedł naprzód, nie wycofywał się, a Bóg nie ma upodobania w tych, którzy zbaczają z tej drogi.
To nie było tylko wezwanie do odwagi – to było wezwanie do nieustannej wiary. werset stanowi również tło dla Listu do Hebrajczyków 11, gdzie autor podaje przykłady mężczyzn i kobiet, którzy żyli wiarą.
Wiara kontra strach, pójście naprzód kontra zawrócenie, podobanie się Bogu kontra niezadowolenie Go. Ten kontrast jest poetycki i bardzo wymowny.
Zwrot „MÓJ sprawiedliwy” wskazuje na intymność i własność – to ktoś, kto należy do Boga, jest Bogu bliskim. Natomiast zwrot „będzie żył z wiary” jest dynamiczny – nie chodzi o chwilę wiary, o wyznanie, ale o życie pełne zaufania, aktywne duchowe życie tą wiarą.
Musimy jednak pamiętać, że część naszego fragmentu mówi o porażce; mówi o sercu, które wycofuje się z wiary i z zaufania Bogu. Ma to na celu wzbudzenie w nas pilności i determinacji.
Popatrzcie jak wiele razy ta myśl czerpania sił do życia z wiary, jest wspomniana w Piśmie Świętym.
„Sprawiedliwy z wiary żyć będzie”. Habakuka 2:4; „Sprawiedliwy z wiary żyć będzie”. Rzymian 1:17; „Oczywiście, że nikt nie zostaje usprawiedliwiony przed Bogiem przez Prawo, bo sprawiedliwy z wiary żyć będzie”. Galatów 3:1; "A sprawiedliwy będzie żył z wiary, lecz jeśli się ktoś cofnie, moja dusza nie będzie miała w nim upodobania." Hebrajczyków 10:38; „Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu…” Hebrajczyków 11:6; „Żaden, kto przykłada rękę do pługa, a wstecz się ogląda, nie nadaje się do służby w Królestwie Bożym”. Łukasza 9:62 Te fragmenty podkreślają, że wiara jest sposobem życia ludu Bożego.
Dzisiejsze wersety podsumowują ogólny temat Listu do Hebrajczyków. Bóg jasno dał do zrozumienia, że Jezus Chrystus jest wypełnieniem Jego planu zbawienia nas od naszego grzechu. Mając tę pewność w ręku, powinniśmy „trzymać się” naszej wiary, nawet w obliczu prześladowań. To podsumowanie było częścią zachęty autora, przypominającej jego czytelnikom – prześladowanym żydowskim chrześcijanom z wczesnego Kościoła – że w przeszłości już pokonali trudności. Ta zachęta sama w sobie była kontynuacją najmocniej sformułowanego ostrzeżenia w tym liście o konsekwencjach odstępstwa i nieposłuszeństwa.
List do Hebrajczyków 10:38 oznacza, że „sprawiedliwi” Boga (prawdziwi wierzący) żyją nieustanną wiarą i wytrwałością, a nie powracają do niewiary czy dawnych zwyczajów, ponieważ Bóg ma upodobanie w niezachwianej wierze, a nie znajduje upodobania w tych, którzy się od Niego oddalają, prowadząc do zguby. To wezwanie do wytrwałości w zaufaniu do dokonanego dzieła Chrystusa, nawet w obliczu prób, kontrastując życie aktywnej, odważnej wiary z duchowym wycofaniem się lub odstępstwem.
Ale my nie należymy do tych,
którzy się cofają
i giną,
lecz do tych, którzy wierzą
i są zbawieni
Po ostrzeżeniu przed niebezpieczeństwem odwrócenia się od Chrystusa,
autor stwierdza teraz coś bardzo ważnego: „Nie jesteśmy tacy”. Autor
wyraźnie kontrastuje dwa rodzaje ludzi: Ci, którzy się „cofają” — to
ludzie, którzy się poddają, odchodzą od wiary, zaufania i prawdy i kończą na zagładzie.
Ci, którzy „mają wiarę” — to ludzie, którzy idą naprzód, wierzą i są
zbawieni. Zachęca czytelników do pamiętania o swojej tożsamości. Nie są tchórzami ani rezygnującymi. Są wierzącymi, a wierzący nie tylko rozpoczynają wyścig — oni go kończą. Ten werset jest deklaracją ufności w wytrwałość prawdziwej wiary.
Odbiorcami tego listu byli żydowscy chrześcijanie, którzy doświadczali poważnych trudności. Niektórzy byli prześladowani, odrzucani przez swoje społeczności lub tracili majątek za naśladowanie Jezusa. Wielu było kuszonych, by porzucić wiarę i powrócić do swoich starych systemów religijnych. Autor właśnie przypomniał im, że Jezus nadchodzi (w. 37) i że Bóg nie ma upodobania w tych, którzy wycofują się z wiary (w. 38). Teraz dodaje im otuchy z nadzieją: Wy nie jesteście tacy. Jesteście ludźmi, którzy ufają Bogu i dotrwają do końca. Lud Boży cechuje wytrwałość, a nie porażka.
Ci, którzy należą do Boga, wciąż Mu ufają, ponieważ On ich podtrzymuje. Werset 39 zaczyna się od słów „Ale my”, sygnalizując przejście od ostrzeżenia do zapewnienia. Kontrast między „uciekajcie i gińcie” a „miejcie wiarę i bądźcie zbawieni” jest wyraźny. Ten rodzaj paraleli jest powszechny w literaturze biblijnej – wyostrza on przekaz i podkreśla wagę wyboru.
Głównym przesłaniem Listu do Hebrajczyków jest to, że Bóg dał nam w Jezusie Chrystusie lepsze, „nowe” przymierze, aby zastąpić niższe, „stare” przymierze ofiar ze zwierząt. Zostało to wystarczająco jasno wyrażone, aby wierzący byli pewni i niezachwiani w swojej wierze, nawet w obliczu trudności. Ci, którzy ulegają strachowi i zwątpieniu, choć nadal są zbawieni, podlegają karze i gniewowi Boga. Żywym przykładem tego jest naród izraelski, który „cofnął się” przed podbojem Kanaanu i w rezultacie został surowo ukarany, a całe pokolenie pozbawiło się obietnicy. (Hbr 3,12–19). Ci, którzy „mocno trzymają się” swojej wiary, nie muszą martwić się o ognisty sąd, jaki Bóg szykuje dla tych, którzy dobrowolnie sprzeciwiają się Jego woli (Hbr 10,26–29).
Tutaj pojawia się kwestia wiecznego bezpieczeństwa i fałszywego poczucia bezpieczeństwa. Dlatego w tym temacie trzeba bardzo na poważnie brać pod uwagę inne miejsca Biblii, które zawierają ostrzeżenie; "a jeśli się cofnie..."; „Kto wytrwa do końca, będzie zbawiony”. Ewangelia
Mateusza 24:13; „Sprawiedliwy z wiary żyć będzie”. Rzymian 1:17; „Ja daję im życie
wieczne… nikt ich nie wyrwie z mojej ręki”. Jana 10:28-29; „Staliśmy się współuczestnikami Chrystusa, jeśli tylko do końca wytrwamy
w naszym pierwotnym przekonaniu”. Hebrajczyków 3:14; „Ten, który rozpoczął w
was dobre dzieło, dokończy je do końca…" Filipian 1:6
